ਉਪਵਾਸਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਰਾਯਣਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲਗਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਰ੍ਮਦੋਦਧਿਸਂਗਮਮ੍ । ਜਮਦਗ੍ਨਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਿਦ੍ਧੋ ਯਤ੍ਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਰਮਦਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਮਦਗਨੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰੇष੍ਟ੍ਵਾ ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰਿਂਦ੍ਰੋ ਦੇਵਾਧਿਪੋਭਵਤ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਮਦੋਦਧਿਸਂਗਮੇ
ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਉਥੇ, ਰਾਜਨ, ਨਰਮਦਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ,
ਤ੍ਰਿਗੁਣਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਪਸ਼੍ਚਿਮੋਦਧਿਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦ੍ਵਾਰਵਿਘਾਟਨਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਆਰਾਧਯਂਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਵਿਮਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਮਲੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਵਿਮਲੇਸ਼੍ਵਰਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਮਲੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਾਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵਿਮਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ
ਉਥੇ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕੇਸ਼ਿਨੀਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਵਾਸਪਰਾਯਣਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਉਪੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ । ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
—ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਚ ਨਿਯਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਭਿषੇਕਂ ਚ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸਾਗਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯੋਜਨਾਭ੍ਯਂਤਰੇ ਤਿष੍ਠੇਦਾਵਰ੍ਤੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਗਰੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰ ਸਃ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਸਮਝੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਗਏ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਰੁਦਰ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰ੍ਮਦਾਸਂਗਮਂ ਯਾਵਦ੍ਯਾਵਚ੍ਚਾਮਰਕਂਟਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਮਹਾਰਾਜਨ੍ਤੀਰ੍ਥਕੋਟ੍ਯੋਦਕਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਮਰਕੰਟਕ ਤੱਕ, ਰਾਜਨ, ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਥ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਾਟਨਂ ਚਰ੍ਯਾ ऋषਿਕੋਟਿਨਿषੇਵਿਤਾ । ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਂਸ਼ੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਜ੍ਞਾਨਪਰਾਯਣੈਃ
ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਤੀਰਥ ਜਾਣ ਦੀ ਰੀਤ, ਲੱਖਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਗਨਿਹੋਤਰੀਆਂ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਪਣਾਈ ਗਈ ਹੈ।
ਸੇਵਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਈਪ੍ਸਿਤਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦਾਯਿਕਾਃ । ਯਸ਼੍ਚੇਦਂ ਵੈ ਪਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਤੀਰਥ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਮੁਰਾਦਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਕਥਾ ਨਿੱਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਤਂ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਅਭਿषਿਂਚਂਤਿ ਪਾਂਡਵ । ਨਰ੍ਮਦਾ ਚ ਸਦਾ ਪ੍ਰੀਤਾ ਭਵੇਦ੍ਵੈ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
—ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਤੇ ਨਰਮਦਾ ਮਾਂ ਸਦਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਵਂਧ੍ਯਾ ਚ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਸੁਭਗਾਭਵੇਤ੍
ਰੁਦਰ ਜੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਵੀ। ਜੋ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰੀਂ ਲਭਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਯਚ੍ਚ ਯੋ ਵਾਞ੍ਛਤੇ ਫਲਮ੍ । ਤਦੇਵ ਲਭਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਿਜਯੀ ਭਵੇਤ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤੁ ਲਭਤੇ ਧਾਨ੍ਯਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਦ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਿੱਤੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਤੁ ਲਭਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ । ਨਰਕਂ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਵਿਯੋਨਿਂ ਚ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਦਿਆ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜੰਮਦਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਰਾ ਗਂਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਾਪਜਂ ਭਯਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਡਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਰੇਵਾਜਲਕਣਾਗ੍ਨਿਨਾ । ਰੇਵਾਜਲਕਣਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਡਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਰੇਵਾ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਰੇਵਾ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਭਗਵਨ੍ਬਹੁਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸ਼ਾਪੋ ਲਂਭਿ ਕਥਂ ਕੁਤਃ । ਕਸ੍ਯਾਪਤ੍ਯਾਨਿ ਤਾਸ੍ਤਾਸਾਂ ਨਾਮ ਕਿਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਵਯਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਭਗਵਾਨ, ਇੰਨੀ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕੌਣ ਸ਼ਾਪ ਲਾਇਆ? ਉਹ ਕਿਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਕੀ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਸਨ?
ਕਥਂ ਰੇਵਾਜਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਪਾਕਾਚ੍ਛਾਪਸਂਭਵਾਤ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕੁਤ੍ਰ ਤਾਃ ਸਸ੍ਨੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਕਥਯ ਪ੍ਰਭੋ
ਰੇਵਾ ਦੇ ਜਲ ਦੇ ਛੂਹਣ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਈਆਂ? ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ? ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚਮਤ੍ਕਾਰਕਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰਵਣਾਦਪਿ ਪਾਪਾਨਾਂ ਮਲਨਾਸ਼ਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਨਰਮਦਾ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਕਈ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮੈਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ।
ਨਰ੍ਮਦਾਨਰ੍ਮਦਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਦੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਾਸ਼੍ਵਤੀ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯਾਵਦਾਚਂਦ੍ਰ ਤਾਰਕਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ 'ਨਰਮਦਾ' ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਭਵਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰੇਵਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਚਰਿਤਂ ਸਾਧੋ ਯਦੇਤਤ੍ਤਨ੍ਨਿਗਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਰੇਵਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਨੇਕ ਆਤਮਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮੁੜ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ।
ਅਥ ਚੋਤ੍ਤਮਵਾਰ੍ਤਾਯਾ ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਅਤਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਰੇਵਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਤਿਹਾਸਂ ਵਦ ਵਿਭੋ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਚਰਿਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੇਵਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਧਰ੍ਮਗਰ੍ਭਾਪਰਾ ਕਥਾ । ਯਥਾਰਣਿਰ੍ਵਹ੍ਨਿਗਰ੍ਭਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਰਿਵ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਧਰਮ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਰ੍ਵਃ ਸ਼ੁਕਸਂਗੀਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ । ਸੁਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਚ ਸੁਸ੍ਵਰਾ ਸ੍ਵਰਵੇਦਿਨਃ
ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ੁਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਗੀਤ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਸੁਸ਼ੀਲਾ, ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਸੁਰੀਲੀ ਤੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣੂ ਸੀ।
ਸੁਤਾਰਾ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਸ੍ਯ ਚਂਦ੍ਰਿਕਾ ਸੁਪ੍ਰਭਸ੍ਯ ਚ । ਇਮਾਨਿ ਵਰਨਾਮਾਨਿ ਤਾਸਾਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਨृਪ
ਸੁਤਾਰਾ, ਚੰਦ੍ਰਕਾਂਤ ਦੀ ਧੀ, ਚੰਦ੍ਰਿਕਾ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਦੀ ਧੀ—ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਨਾਂ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ।