ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਨਰਾ ਮੂਢਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵृषਤੀਰ੍ਥਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋਏ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਵੱਛੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਭृਗੁਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰਃ ਸਕृਤ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭ੍ਰਿਗੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗੌਤਮੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਵਾਸਪਰਾਯਣਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਗੌਤਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ,
ਕਾਂਚਨੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਧੌਤਪਾਪਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧੌਤਂ ਯਤ੍ਰ ਵृषੇਣ ਤੁ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਛਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ
ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਬਲੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੁਦਰ ਵਰਗਾ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਾਯੁਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਰਾਡ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਰੁਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਏਰਂਡੀਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਦृष੍ਟਂ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉੱਤਮ ਏਰੰਡੀ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਲ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ,
ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮਾਨਵਃ । ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਚੈਵ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚਾष੍ਟਮੀਮ੍
ਉਹ ਫਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਦਰੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ।
ਉਪੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਯਮਦੂਤੈਰ੍ਨ ਬਾਧ੍ਯੇਤ ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਇਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧੋ ਯਤ੍ਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਦ੍ਵੀਪਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਸਿੱਧ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਹਿਰਣਯਦਵੀਪ ਨਾਮਕ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਧਨਵਾਨ੍ਰੂਪਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕਨਖਲਂ ਮਹਤ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਹਾਨ ਕਨਖਲ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਰੁਡੇਨ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਾਧਿਪ । ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਯੋਗਿਨੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜੋਗਣ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਯੋਗਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼ਿਵੇਨ ਸਹ ਨृਤ੍ਯਤਿ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਜੋਗਣ ਜੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਈਸ਼ਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਈਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ਼ਾ-ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧੋ ਯਤ੍ਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਅਚਿਂਤ੍ਯਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਵਰਾਹਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰਕਂ ਤੁ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਵਾਰਾਹ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਸਵੀ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸੋਮਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੌਰ੍ਣਿਮਾਸ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੋਮ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ ਦੀ ਰਾਤ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਈਸ਼ਾਨਂ ਬਲਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਮਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਥੇ, ਇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਲੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਧ੍ਵਜੇ ਸਮਾਵृਤ੍ਤੇ ਸੁਪ੍ਤੇ ਨਾਗਾਰਿਕੇਤਨੇ । ਨਰ੍ਮਦਾਤੋਯਵੇਗੇਨ ਰੁਰੁਕਚ੍ਛੋਪਸੇਵਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਰੁਰੂਕ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਨਿਵਾਸਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਂਕਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਦ੍ਵੀਪੇਸ਼੍ਵਰੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਲਭੇਦ੍ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਵੀਪੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਕਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਂਗਮੇ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਾਨਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰੁਦਰਕੰਯਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵੀ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵ-ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ਿਖਿਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸ਼ਿਖੀ-ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਰਪਕ੍ਸ਼ੇ ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਭੋਜਯੇਦੇਕਂ ਕੋਟਿਰ੍ਭਵਤਿ ਭੋਜਿਤਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਭृਗੁਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਰ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ । ਅਕਾਮੋ ਵਾ ਸਕਾਮੋ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਮਾਨਵਃ
ਭਰਗੂ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ ਮੋਦਤੇ । ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭृਗੁਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ । ਅਵਤਾਰਃ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਥੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ ਭਰਗੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਨੇ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਿਹਗੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਿਹਗੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਰ੍ਮਦੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਨਰਮਦੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਸੁਭਗੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਸ਼੍ਚ ਭੋਗਵਾਨ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਫਿਰ, ਅਸ਼੍ਵ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੁਭਾਗਾ, ਦਰਸ਼ਨੀ ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।