ਘृਤੇਨ ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ । ਸਘृਤਂ ਸ਼੍ਰੀਫਲਂ ਦਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਂਤੇ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
—ਘੀ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਬਾਲ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਘੀ ਵਾਲਾ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਘਂਟਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕਪਿਲਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯੋ ਨਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ ਚੇਹ ਜਾਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘੰਟੀ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਅਂਗਾਰਕਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੋਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੰਗਲਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗਾਰਕਨਵਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਅਮਾਵਸ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਨੇਨ ਰੂਪਵਾਨ੍ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਮੰਗਲ ਨੌਮੀ ਤੇ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਥੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਲ੍ਲਿਂਗਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ । ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸਹਸ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਘੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ—
ਸ਼ੈਵਂ ਪਦਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਚਾਭਿਗਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਂ ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
—ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਇਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਹ ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਤੁ ਕਰ੍ਮਸਂਯੋਗਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਮੁਪਾਗਤਃ । ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਜਾਯਤੇ ਬਲੀ
ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ऋषਿਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤृਣਬਿਂਦੁऋषਿਰ੍ਨਾਮ ਸ਼ਾਪਦਗ੍ਧੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਵੋ, ਜਿਥੇ ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੁ ਨਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਪ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪਾਪਮੁਕ੍ਤੋऽਭਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਪਤੀ ਵਲ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਰਾਵਣੇਮਾਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਸ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ऋਣਤ੍ਰਯਾਤ੍ । ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਸਮੀਪੇ ਤੁ ਗਂਗਾਵਦਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਗੰਗਾ ਦਾ ਵਧੀਆ ਮੁਖ ਹੈ।
ਅਕਾਮੋ ਵਾ ਸਕਾਮੋ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਨਵਃ । ਆਜਨ੍ਮਜਨਿਤੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜਨਮ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਪਰ੍ਵਦਿਵਸੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ऋਣਤ੍ਰਯਾਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਦੇਵ ਨਿਖਿਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਂਗਾਰਾਹ੍ਵਰ੍ਕਸਂਗਮੇ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਗੰਗਾਰਾਹਵਾ ਸੰਘਮ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸਮੀਪੇਨਾਤਿਦੂਰਤਃ । ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਦਸਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਉਪੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਤਥਾ । ਅਮਾਵਸ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਵੈ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਭਾਦਰੋਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਦਿਨ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਪਰ੍ਵਦਿਵਸੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇ ਕੇ, ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਤੋ ਭृਗੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਃ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤ
ਦਸਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਵਲ੍ਮੀਕਾਵਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਸੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚ ਨਿਕੇਤਨਮ੍ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਚ ਮਹਜ੍ਜਾਤਮੁਮਾਯਾਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਚਿਊਂਟੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਮਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵਾਪਰਿਆ।
ਗੌਰੀ ਤੁ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਦੇਵਂ ਕੋਯਮਤ੍ਰ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਵਾਥ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਗੌਰੀ ਨੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਥੇ ਕੌਣ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦਾਨਵ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ।'
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਭृਗੁਰ੍ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ऋषੀਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮੁਨਿਃ । ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਮਾਂ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨਾਮ ਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਲਗਾ ਕੇ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਵਰ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯਾ।'
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾ ਦੇਵੀ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ । ਧੂਮਾਵਰ੍ਤਸ਼ਿਖਾ ਜਾਤਾ ਤਤੋऽਦ੍ਯਾਪਿ ਨ ਤੁष੍ਯਸਿ । ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯੋऽਸਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਲੱਕਰ ਉੱਠ ਗਈ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਮਨਾਉਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹੋ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਨ ਜ੍ਞਾਯਸੇ ਮਹਾਦੇਵਿ ਅਯਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਚੇष੍ਟਿਤਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਯਥਾਤਥ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤੇ ਚ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇਗਾ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਸ੍ਮਾਰਿਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਧਰ੍ਮਰੂਪੋ ਵृषਸ੍ਤਦਾ । ਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵृषਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਵੱਛ ਆ ਗਿਆ। ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਛ ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹਾਸੌ ਮਾਨੁषੀਂ ਵਾਚਮਾਦੇਸ਼ੋ ਦੀਯਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਵਲ੍ਮੀਕੈਸ਼੍ਛਾਦਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਏਨਂ ਭੂਮੌ ਨਿਪਾਤਯ
ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਆਖਿਆ: 'ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਹ ਚਿਊਂਟੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੋ।'
ਯੋਗਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਯਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਤਪ੍ਤੋ ਹਸ੍ਤਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਾਨ੍ਵृषਮ੍
ਉਹ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਛ ਨੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਵੱਛ ਵਲ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਸ੍ਤੁ ਕੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸਿ ਭੋ ਵृष । ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮਥ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਹਨ੍ਮ੍ਯਹਂ ਵृष
ਜਦ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਓ ਬਲਦ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਧਰ੍षਿਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਹ੍ਯਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਗਤਂ ਵृषਮ੍ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਭੂਯ ਏਤਦਦ੍ਭੁਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਲਦ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਹ ਉੱਤੇ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਤੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤੇ ਰੁਦ੍ਰੇ ऋषਿਰਗ੍ਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਤृਤੀਯਂ ਲੋਚਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰੁਦਰ ਹੱਸਿਆ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖੀ, ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਭੂਤਨਾਥਂ ਭਵੋਦ੍ਭਵਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਮ੍ । ਭਵਭੀਤੋ ਭੁਵਨਪਤੇ ਭੂਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯੇ ਕਿਂਚਿਤ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਅਲੌਕਿਕ ਹੈ। ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਅਰਜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'