ਪੂਰ੍ਵੇ ਵਯਸਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਪਾਨਿ ਮਾਨਵਃ । ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ 'ਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦਾਨੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਦੇਵਦਾਨੇਨ ਯਾ ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਨ ਸਾ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ, ਯਜ, ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਜੋ ਵਾਧਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌਂ ਯੱਗ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ ਮਾਸਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ । ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵਮੁਪੋष੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕਾਲੇ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਕੁਲੋਪੇਤੋ ਨ ਚ੍ਯਵੇਚ੍ਚੈਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਪਦਾਤ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਮृषਿਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕਵੀਹ ਪੀੜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਸਦਾ ਸੇਵਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇਪਿ ਅਰ੍ਚਯੇਦ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਛ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜਾਗਰਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਾਦਿਮਂਗਲੈਃ । ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵੈ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਉਥੇ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨੱਚਣ-ਗਾਉਣ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ। ਸਵੇਰੇ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਭੋਜਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛਿਵਵ੍ਰਤਪਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਭੋਜਨਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਵਰਤ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਯ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਵੇ। ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦਿਵੇ, ਪਰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਠੱਗੀ ਨਾ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਨੈਰ੍ਦੇਵਾਂਤਿਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਏਵਂ ਵੈ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਫਿਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਜਾਵੇ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਫਲ ਨੂੰ ਸੁਣ।
ਦਿਵ੍ਯਯਾਨਸਮਾਰੂਢਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ । ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯਬਲੋਪੇਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਇੰਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯਾ ਨਾਰੀ ਦਦਾਤਿ ਕਨਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਕੁਮਾਰਂ ਚਾਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਇਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਏਵਂ ਯਾ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ । ਮੋਦਤੇ ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਥਾ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਸੁਣੋ: ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਯਨੇ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਂਕ੍ਰਾਂਤੌ ਵਿषੁਵੇ ਤਥਾ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੋਪਵਾਸਃ ਸ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਚੌਦਸ, ਜਾਂ ਵਿਸੁਆਕ ਦਿਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਯੇਤਾਂ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
—ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਤੇ ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ; ਇਸ ਚਿੱਟੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਥਂ ਦੁਰ੍ਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਾਥਵਂਤਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਉਦ੍ਵਾਹਯਤਿ ਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਅਨਾਥ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਅਸਹਾਇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਫਲ ਸੁਣੋ।
ਯਾਵਤ੍ਤਦ੍ਰੋਮਸਂਖ੍ਯਾ ਤੁ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਿਕੁਲੇषੁ ਚ । ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਰਕਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਕਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਅਸਥੀਆਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਵਿਲਯਂ ਯਾਂਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰੂਪਵਾਨ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਗੋਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
—ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਸਥੀਆਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗਉ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕਪਿਲਾਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉੱਚੇ ਕਪਿਲਾ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਵੋ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਾਸੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤਤ੍ਰੋਪੋष੍ਯ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਪਿਲਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਜੇਠ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਘृਤੇਨ ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ । ਸਘृਤਂ ਸ਼੍ਰੀਫਲਂ ਦਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਂਤੇ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
—ਘੀ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਬਾਲ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਘੀ ਵਾਲਾ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਘਂਟਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕਪਿਲਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯੋ ਨਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ ਚੇਹ ਜਾਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘੰਟੀ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਅਂਗਾਰਕਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੋਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੰਗਲਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗਾਰਕਨਵਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਅਮਾਵਸ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਨੇਨ ਰੂਪਵਾਨ੍ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਮੰਗਲ ਨੌਮੀ ਤੇ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਥੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਲ੍ਲਿਂਗਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ । ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸਹਸ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਘੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ—
ਸ਼ੈਵਂ ਪਦਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਚਾਭਿਗਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਂ ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
—ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਇਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਹ ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਤੁ ਕਰ੍ਮਸਂਯੋਗਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਮੁਪਾਗਤਃ । ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਜਾਯਤੇ ਬਲੀ
ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ऋषਿਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤृਣਬਿਂਦੁऋषਿਰ੍ਨਾਮ ਸ਼ਾਪਦਗ੍ਧੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਵੋ, ਜਿਥੇ ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੁ ਨਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਪ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪਾਪਮੁਕ੍ਤੋऽਭਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਪਤੀ ਵਲ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਰਾਵਣੇਮਾਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਸ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।