ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਦਿਵਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਫਲਮ੍
ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ, ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਮਹਾਨ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚੈਵ ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਤਪੋਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਹੋਮਾਚ੍ਚੈਵੋਪਵਾਸਾਚ੍ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਰਸ਼ਨ, ਛੂਹ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਧਿਆਨ, ਤਪ, ਹੋਮ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਂਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਚਾਣਿਕ੍ਯੋਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਃ
ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਥਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ 'ਤੇ ਚਾਣਿਕਯ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਏਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਯੋਜਨਾਵृਤ੍ਤਿਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦਪਾਗ੍ਰੇਣ ਦृष੍ਟੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ । ਅਹਮਤ੍ਰ ऋषਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਹ੍ਯੁਮਯਾ ਸਹ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਵੀ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਵਿਮਲੇ ਮਾਸਿ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ । ਕੈਲਾਸਾਚ੍ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਜਦ ਰਾਤ ਕਾਲੀ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਕੈਲਾਸ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਕਿਨ੍ਨਰਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਗਣਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋ ਨਾਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਗਣ, ਅਪਸਰਾ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਗਗਨਸ੍ਥਾਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਕੈਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਆਗਤਾ ਧਰ੍ਮਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਜਕੇਨ ਯਥਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਭਵਤਿ ਵਾਰਿਣਾ । ਆਜਨ੍ਮਸਂਚਿਤਂ ਪਾਪਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਧੋਬੀ ਕਪੜੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਵੀ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ 'ਤੇ ਧੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਕਂਡ ऋषਿਸਤ੍ਤਮ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ। ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਨਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਸੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪੂਰ੍ਵੇ ਵਯਸਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਪਾਨਿ ਮਾਨਵਃ । ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ 'ਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦਾਨੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਦੇਵਦਾਨੇਨ ਯਾ ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਨ ਸਾ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ, ਯਜ, ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਜੋ ਵਾਧਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌਂ ਯੱਗ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ ਮਾਸਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ । ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵਮੁਪੋष੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕਾਲੇ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਕੁਲੋਪੇਤੋ ਨ ਚ੍ਯਵੇਚ੍ਚੈਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਪਦਾਤ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਮृषਿਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕਵੀਹ ਪੀੜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਸਦਾ ਸੇਵਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇਪਿ ਅਰ੍ਚਯੇਦ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਛ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜਾਗਰਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਾਦਿਮਂਗਲੈਃ । ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵੈ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਉਥੇ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨੱਚਣ-ਗਾਉਣ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ। ਸਵੇਰੇ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਭੋਜਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛਿਵਵ੍ਰਤਪਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਭੋਜਨਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਵਰਤ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਯ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਵੇ। ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦਿਵੇ, ਪਰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਠੱਗੀ ਨਾ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਨੈਰ੍ਦੇਵਾਂਤਿਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਏਵਂ ਵੈ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਫਿਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਜਾਵੇ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਫਲ ਨੂੰ ਸੁਣ।
ਦਿਵ੍ਯਯਾਨਸਮਾਰੂਢਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ । ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯਬਲੋਪੇਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਇੰਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯਾ ਨਾਰੀ ਦਦਾਤਿ ਕਨਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਕੁਮਾਰਂ ਚਾਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਇਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਏਵਂ ਯਾ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ । ਮੋਦਤੇ ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਥਾ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਸੁਣੋ: ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਯਨੇ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਂਕ੍ਰਾਂਤੌ ਵਿषੁਵੇ ਤਥਾ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੋਪਵਾਸਃ ਸ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਚੌਦਸ, ਜਾਂ ਵਿਸੁਆਕ ਦਿਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਯੇਤਾਂ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
—ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਤੇ ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ; ਇਸ ਚਿੱਟੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਥਂ ਦੁਰ੍ਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਾਥਵਂਤਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਉਦ੍ਵਾਹਯਤਿ ਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਅਨਾਥ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਅਸਹਾਇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਫਲ ਸੁਣੋ।
ਯਾਵਤ੍ਤਦ੍ਰੋਮਸਂਖ੍ਯਾ ਤੁ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਿਕੁਲੇषੁ ਚ । ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਰਕਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਕਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਅਸਥੀਆਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਵਿਲਯਂ ਯਾਂਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰੂਪਵਾਨ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਗੋਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
—ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਸਥੀਆਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗਉ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕਪਿਲਾਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉੱਚੇ ਕਪਿਲਾ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਵੋ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਾਸੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤਤ੍ਰੋਪੋष੍ਯ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਪਿਲਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਜੇਠ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—