ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਪੁਰਾਗਤੈਃ । ਅਂਧੋਨਸ੍ਯ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਥੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਕੇ, ਅੰਧੋਨਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੂਰ ਨਹੀਂ—
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੋਜਨਂ ਪਿਂਡਪਾਤਨਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇ ਜਲੇ ਵਾਪਿ ਅਥਵਾਪਿ ਅਨਾਸ਼ਨੇ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਚਾਹੇ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਵਰ੍ਤਿਕਾ ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮृਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਯੋਜਨੇ । ਤ੍ਰੈਯਂਬਕੇਣ ਤੋਯੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਨ੍ਨਰਪੁਂਗਵਃ
ਉਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗਤੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਦਾਇਰੇ ਵਿਚ ਮਰੇ। ਤ੍ਰੈਯੰਬਕ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਂਧੋਨਮੂਲੇ ਦਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਿਂਡਂ ਚੈਵ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰ ਦਿਵਾਕਰੌ
ਅੰਧੋਨਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਰਾਯਣੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਪੁਰੁषੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾਪਿ ਵਸੇਦਾਯਤਨੇ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਧਾਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪੂਜਨਾਨ੍ਨਰਃ । ਸ ਤਾਂ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਮਖੈਃ
ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੱਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਯਦਾ ਚ ਤੀਰ੍ਥਕਾਲੇਨ ਰੂਪਵਾਨ੍ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍ । ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਭਵਤਿ ਰਾਜਾਸਾਵਾਸਮੁਦ੍ਰਾਂਤਗੋਚਰੇ
ਤੀਰਥ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਚ ਦਂਡਪਾਲਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਵृਥਾ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਯਾਤ੍ਰਾ ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਕੁਂਡਲਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਖੇਤ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੰਡਪਾਲ, ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਉਹ ਕੰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਖਾ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਮੁਂਚਂਤਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤੁ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਕੁਸੁਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਤੀਰਥ ਦਾ ਫਲ ਜਾਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਭਾਰ੍ਗਵੇਸ਼ਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਹੁਂਕਾਰਿਤਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਨ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਗਤਾਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਾਰਗਵੇਸ਼ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਵੋ, ਜਿਥੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਡੰਕਾਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ।
ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ । ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੇ ਤਪ੍ਤਕਾਂਚਨਸਂਨਿਭੇ
ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਹੈ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ,
ਵਜ੍ਰਸ੍ਫਟਿਕਸੋਪਾਨੇ ਚਿਤ੍ਰਪਟ੍ਟਸ਼ਿਲਾਤਲੇ । ਜਾਂਬੂਨਦਮਯੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਨਾਨਾ ਪਦ੍ਮੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਉਥੇ ਵਜਰ ਤੇ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਹਨ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਚੱਟਾਨਾਂ ਦਾ ਫਰਸ਼ ਹੈ, ਜਾਮਬੂਨਦ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੋਹਣਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਨਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਭੁਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਾਹਕਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਗਣਵृਂਦੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਸ੍ਕਂਦਨਂਦਿਮਹਾਕਾਲੈਰ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਗਣਾਦਿਭਿਃ । ਉਮਯਾ ਸਹਿਤਂ ਦੇਵਂ ਮਾਰ੍ਕਂਡਃ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਸਕੰਦ, ਨੰਦੀ, ਮਹਾਕਾਲ, ਵੀਰਭਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਗਣ ਹਨ, ਤੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਮਾਰਕੰਡੇ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਾਮਾਦਿ ਸਂਸ੍ਤੁਤ । ਸਂਸਾਰਭਵਭੀਤੋਹਂ ਸੁਖੋਪਾਯਂ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਵੱਡੇ ਦੇਵ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਕਾਮਨਾ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੇੜ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸੋ।
ਭਗਵਨ੍ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪਰਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਕਿਹੜਾ ਹੈ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁਵਿਪ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦ । ਸ੍ਨਾਨਾਦਿ ਕੁਰੁ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ऋषਿਸਂਘੈਸ੍ਸਮਾਵृਤਃ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਦਿਕ ਕਰ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਜਾਓ।
ਮਨ੍ਵਤ੍ਰਿ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚੈਵ ਅਂਗਿਰਾਃ । ਯਮਾਪਸ੍ਤਂਬ ਸਂਵਰ੍ਤਾਃ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਬृਹਸ੍ਪਤੀ
ਮਨੂ, ਅਤ੍ਰਿ, ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕ੍ਯ, ਕਾਸ਼੍ਯਪ, ਅੰਗਿਰਸ, ਯਮ, ਅਪਸਤੰਬ, ਸੰਵਰਤ, ਕਾਤਿਆਯਨ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ—
ਨਾਰਦੋ ਗੌਤਮਸ਼੍ਚੈਵ ਪृਚ੍ਛਂਤਿ ਧਰ੍ਮਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਗਂਗਾਕਨਖਲੇ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਗਯਾ
ਨਾਰਦ ਤੇ ਗੌਤਮ ਵੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: ਗੰਗਾ ਕਨਖਲ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਗਯਾ,
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਦਿਵਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਫਲਮ੍
ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ, ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਮਹਾਨ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚੈਵ ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਤਪੋਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਹੋਮਾਚ੍ਚੈਵੋਪਵਾਸਾਚ੍ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਰਸ਼ਨ, ਛੂਹ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਧਿਆਨ, ਤਪ, ਹੋਮ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਂਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਚਾਣਿਕ੍ਯੋਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਃ
ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਥਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ 'ਤੇ ਚਾਣਿਕਯ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਏਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਯੋਜਨਾਵृਤ੍ਤਿਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦਪਾਗ੍ਰੇਣ ਦृष੍ਟੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ । ਅਹਮਤ੍ਰ ऋषਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਹ੍ਯੁਮਯਾ ਸਹ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਵੀ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਵਿਮਲੇ ਮਾਸਿ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ । ਕੈਲਾਸਾਚ੍ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਜਦ ਰਾਤ ਕਾਲੀ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਕੈਲਾਸ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਕਿਨ੍ਨਰਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਗਣਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋ ਨਾਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਗਣ, ਅਪਸਰਾ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਗਗਨਸ੍ਥਾਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਕੈਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਆਗਤਾ ਧਰ੍ਮਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਜਕੇਨ ਯਥਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਭਵਤਿ ਵਾਰਿਣਾ । ਆਜਨ੍ਮਸਂਚਿਤਂ ਪਾਪਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥੇ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਧੋਬੀ ਕਪੜੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਵੀ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ 'ਤੇ ਧੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਕਂਡ ऋषਿਸਤ੍ਤਮ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ। ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਨਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਸੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ।