ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇਦਿਨੀ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉੱਚੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਥਾਂ 'ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ' ਵਲ ਜਾਵੋ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗਣਪਤ੍ਯਂਤਿਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਲਿਂਗੋ ਯਤ੍ਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਜਾਵੋ। ਫਿਰ, ਜਿਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਜਾਵੋ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਨਰ੍ਮਦਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਕੂਲੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਮਾਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਦੱਖਣੀ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਕਾਮਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਤ੍ਯਸੌ ਮਹਾਨ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ
ਉਥੇ ਕਾਮਦੇਵ ਆਪ ਹੀ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਵਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਮਾਧਿਪਰ੍ਵਦਗ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵੋਪਮਸ਼੍ਚੈਵ ਹੁਤਾਸ਼ਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਰ੍ਵਣਿ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਪਰਬਤ ਨਾਲ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਰਹੇ।
ਏਤੇ ਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਸੁਮੇਸ਼੍ਵਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਉਹ ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਦਿਵਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ।
ਉਮਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤੇषਾਂ ਤੁष੍ਟੋ ਵਰਪ੍ਰਦਃ । ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਰ੍ਮ੍ਮਦਾਤਟਮਾਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਮਾ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੁਦਰ ਜੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ। ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਤ੍ਵਮਾਗਤਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਭਵਤੂਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਏ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ।
ਅਰ੍ਧਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਮਂਤਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਉਪਵਾਸਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਤੀਰਥ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕੁਸੁਮਾਯੁਧਰੂਪੇਣ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੇ ਯਮੇਨੈਵ ਕਾਮਦੇਵੇਨ ਵਾਯਵੇ
—ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਮਾਣ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਯਮ, ਕਾਮ ਤੇ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਪੁਰਾਗਤੈਃ । ਅਂਧੋਨਸ੍ਯ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਥੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਕੇ, ਅੰਧੋਨਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੂਰ ਨਹੀਂ—
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੋਜਨਂ ਪਿਂਡਪਾਤਨਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇ ਜਲੇ ਵਾਪਿ ਅਥਵਾਪਿ ਅਨਾਸ਼ਨੇ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਚਾਹੇ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਵਰ੍ਤਿਕਾ ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮृਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਯੋਜਨੇ । ਤ੍ਰੈਯਂਬਕੇਣ ਤੋਯੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਨ੍ਨਰਪੁਂਗਵਃ
ਉਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗਤੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਦਾਇਰੇ ਵਿਚ ਮਰੇ। ਤ੍ਰੈਯੰਬਕ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਂਧੋਨਮੂਲੇ ਦਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਿਂਡਂ ਚੈਵ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰ ਦਿਵਾਕਰੌ
ਅੰਧੋਨਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਰਾਯਣੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਪੁਰੁषੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾਪਿ ਵਸੇਦਾਯਤਨੇ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਧਾਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪੂਜਨਾਨ੍ਨਰਃ । ਸ ਤਾਂ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਮਖੈਃ
ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੱਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਯਦਾ ਚ ਤੀਰ੍ਥਕਾਲੇਨ ਰੂਪਵਾਨ੍ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍ । ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਭਵਤਿ ਰਾਜਾਸਾਵਾਸਮੁਦ੍ਰਾਂਤਗੋਚਰੇ
ਤੀਰਥ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਚ ਦਂਡਪਾਲਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਵृਥਾ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਯਾਤ੍ਰਾ ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਕੁਂਡਲਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਖੇਤ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੰਡਪਾਲ, ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਉਹ ਕੰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਖਾ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਮੁਂਚਂਤਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤੁ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਕੁਸੁਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਤੀਰਥ ਦਾ ਫਲ ਜਾਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਭਾਰ੍ਗਵੇਸ਼ਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਹੁਂਕਾਰਿਤਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਨ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਗਤਾਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਾਰਗਵੇਸ਼ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਵੋ, ਜਿਥੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਡੰਕਾਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ।
ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ । ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੇ ਤਪ੍ਤਕਾਂਚਨਸਂਨਿਭੇ
ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਹੈ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ,
ਵਜ੍ਰਸ੍ਫਟਿਕਸੋਪਾਨੇ ਚਿਤ੍ਰਪਟ੍ਟਸ਼ਿਲਾਤਲੇ । ਜਾਂਬੂਨਦਮਯੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਨਾਨਾ ਪਦ੍ਮੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਉਥੇ ਵਜਰ ਤੇ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਹਨ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਚੱਟਾਨਾਂ ਦਾ ਫਰਸ਼ ਹੈ, ਜਾਮਬੂਨਦ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੋਹਣਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਨਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਭੁਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਾਹਕਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਗਣਵृਂਦੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਸ੍ਕਂਦਨਂਦਿਮਹਾਕਾਲੈਰ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਗਣਾਦਿਭਿਃ । ਉਮਯਾ ਸਹਿਤਂ ਦੇਵਂ ਮਾਰ੍ਕਂਡਃ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਸਕੰਦ, ਨੰਦੀ, ਮਹਾਕਾਲ, ਵੀਰਭਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਗਣ ਹਨ, ਤੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਮਾਰਕੰਡੇ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਾਮਾਦਿ ਸਂਸ੍ਤੁਤ । ਸਂਸਾਰਭਵਭੀਤੋਹਂ ਸੁਖੋਪਾਯਂ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਵੱਡੇ ਦੇਵ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਕਾਮਨਾ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੇੜ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸੋ।
ਭਗਵਨ੍ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪਰਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਕਿਹੜਾ ਹੈ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁਵਿਪ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦ । ਸ੍ਨਾਨਾਦਿ ਕੁਰੁ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ऋषਿਸਂਘੈਸ੍ਸਮਾਵृਤਃ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਦਿਕ ਕਰ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਜਾਓ।
ਮਨ੍ਵਤ੍ਰਿ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚੈਵ ਅਂਗਿਰਾਃ । ਯਮਾਪਸ੍ਤਂਬ ਸਂਵਰ੍ਤਾਃ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਬृਹਸ੍ਪਤੀ
ਮਨੂ, ਅਤ੍ਰਿ, ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕ੍ਯ, ਕਾਸ਼੍ਯਪ, ਅੰਗਿਰਸ, ਯਮ, ਅਪਸਤੰਬ, ਸੰਵਰਤ, ਕਾਤਿਆਯਨ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ—
ਨਾਰਦੋ ਗੌਤਮਸ਼੍ਚੈਵ ਪृਚ੍ਛਂਤਿ ਧਰ੍ਮਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਗਂਗਾਕਨਖਲੇ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਗਯਾ
ਨਾਰਦ ਤੇ ਗੌਤਮ ਵੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: ਗੰਗਾ ਕਨਖਲ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਗਯਾ,