ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸੋਮਗ੍ਰਹੇ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਰਾਜਨ੍ਸੋਮਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਫਲਮ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਰਾਜਾ, ਸੋਮਾ ਤੀਰਥ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਉਥੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸੋਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਤੁ ਜਲੇਪ੍ਯਥਵਾਪਿ ਹ੍ਯਨਾਸ਼ਨੇ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ।
ਸੋਮਤੀਰ੍ਥੇ ਮृਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਨਾਸੌ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਭਿਜਾਯਤੇ । ਸ੍ਤਂਭਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮਾ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਤੰਭ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੋਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਸੋਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਵੇ।
ਯੋਧਨੀਪੁਰਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਵਿष੍ਣੁਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਸੁਰਾ ਯੋਧਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਕੋਟਿਸ਼ਃ
ਯੋਧਨੀਪੁਰ ਨਾਮਕ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵੇਦਿਹ । ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ
ਉਥੇ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਾਪਸੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਮੋਹਕਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਪਿਤॄਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉੱਚੇ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਥਾਂ 'ਅਮੋਹਕ' ਵਲ ਜਾਵੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਤੇ ਜਲ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੋ।
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤृਪਿਂਡਂ ਤੁ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਜਰੂਪਾਃ ਸ਼ਿਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੋਯਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਦਾਪਯੇਤ੍ਪਿਂਡਂ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਚੱਟਾਂ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇਦਿਨੀ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉੱਚੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਥਾਂ 'ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ' ਵਲ ਜਾਵੋ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗਣਪਤ੍ਯਂਤਿਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਲਿਂਗੋ ਯਤ੍ਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਜਾਵੋ। ਫਿਰ, ਜਿਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਜਾਵੋ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਨਰ੍ਮਦਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਕੂਲੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਮਾਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਦੱਖਣੀ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਕਾਮਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਤ੍ਯਸੌ ਮਹਾਨ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ
ਉਥੇ ਕਾਮਦੇਵ ਆਪ ਹੀ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਵਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਮਾਧਿਪਰ੍ਵਦਗ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵੋਪਮਸ਼੍ਚੈਵ ਹੁਤਾਸ਼ਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਰ੍ਵਣਿ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਪਰਬਤ ਨਾਲ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਰਹੇ।
ਏਤੇ ਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਸੁਮੇਸ਼੍ਵਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਉਹ ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਦਿਵਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ।
ਉਮਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤੇषਾਂ ਤੁष੍ਟੋ ਵਰਪ੍ਰਦਃ । ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਰ੍ਮ੍ਮਦਾਤਟਮਾਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਮਾ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੁਦਰ ਜੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ। ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਤ੍ਵਮਾਗਤਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਭਵਤੂਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਏ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ।
ਅਰ੍ਧਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਮਂਤਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਉਪਵਾਸਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਤੀਰਥ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕੁਸੁਮਾਯੁਧਰੂਪੇਣ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੇ ਯਮੇਨੈਵ ਕਾਮਦੇਵੇਨ ਵਾਯਵੇ
—ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਮਾਣ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਯਮ, ਕਾਮ ਤੇ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਪੁਰਾਗਤੈਃ । ਅਂਧੋਨਸ੍ਯ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਥੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਕੇ, ਅੰਧੋਨਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੂਰ ਨਹੀਂ—
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੋਜਨਂ ਪਿਂਡਪਾਤਨਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇ ਜਲੇ ਵਾਪਿ ਅਥਵਾਪਿ ਅਨਾਸ਼ਨੇ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਚਾਹੇ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਵਰ੍ਤਿਕਾ ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮृਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਯੋਜਨੇ । ਤ੍ਰੈਯਂਬਕੇਣ ਤੋਯੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਨ੍ਨਰਪੁਂਗਵਃ
ਉਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗਤੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਦਾਇਰੇ ਵਿਚ ਮਰੇ। ਤ੍ਰੈਯੰਬਕ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਂਧੋਨਮੂਲੇ ਦਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਿਂਡਂ ਚੈਵ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰ ਦਿਵਾਕਰੌ
ਅੰਧੋਨਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਰਾਯਣੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਪੁਰੁषੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾਪਿ ਵਸੇਦਾਯਤਨੇ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਧਾਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪੂਜਨਾਨ੍ਨਰਃ । ਸ ਤਾਂ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਮਖੈਃ
ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੱਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਯਦਾ ਚ ਤੀਰ੍ਥਕਾਲੇਨ ਰੂਪਵਾਨ੍ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍ । ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਭਵਤਿ ਰਾਜਾਸਾਵਾਸਮੁਦ੍ਰਾਂਤਗੋਚਰੇ
ਤੀਰਥ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਚ ਦਂਡਪਾਲਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਵृਥਾ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਯਾਤ੍ਰਾ ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਕੁਂਡਲਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਖੇਤ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੰਡਪਾਲ, ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਉਹ ਕੰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਖਾ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਮੁਂਚਂਤਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤੁ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਕੁਸੁਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਤੀਰਥ ਦਾ ਫਲ ਜਾਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਭਾਰ੍ਗਵੇਸ਼ਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਹੁਂਕਾਰਿਤਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਨ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਗਤਾਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਾਰਗਵੇਸ਼ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਵੋ, ਜਿਥੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਡੰਕਾਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।