ਆਸਨਸ੍ਥੋऽਬ੍ਰਵੀਦੇਵਮਹਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ । ਅਲ੍ਪਸਾਰੈਰ੍ਦੁਰਾਚਾਰੈਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਦਿਤਃ
ਉਹ ਬੈਠ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਮਾੜੇ ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਅਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹ੍ਯਹਂ ਦਗ੍ਧਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤੁ ਮਾਂ ਹਂਤੁਂ ਵਰ੍ਜ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਜਾਂਚੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲੋਂ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਉਤ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਿਗਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਉਠ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਸੁਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਲਿਂਗਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਗਰਮਂਡਲੇ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਲਿੰਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ।
ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਹਰ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੋ ਯਦਿ ਵਧ੍ਯੋਸਿ ਸ਼ਂਕਰ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ: 'ਹਰਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸ਼ੰਕਰ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਮਾ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੁ । ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਹਿ ਮਹਾਦੇਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਸਦਾ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਆ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਹਾਂਦੇਵ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਦ੍ਯਪਿ ਵਧ੍ਯੋਹਂ ਮਾ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੁ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਗ੍ਰਹਣਂ ਮਮ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮਹਾਂਦੇਵ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਫੜ ਸਕਾਂ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮ ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਨਿਰਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਤੋਟਕਚ੍ਛਂਦਸਾ ਦੇਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਨਮ ਜਨਮ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹਾਂ; ਟੋਟਕ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ—
ੴਸ਼ਿਵਸ਼ਂਕਰਸਰ੍ਵਕਰਾਯ ਨਮੋ ਭਵਭੀਮਮਹੇਸ਼ਸ਼ਿਵਾਯ ਨਮਃ । ਕੁਸੁਮਾਯੁਧ ਦੇਹਵਿਨਾਸ਼ਕਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਰਾਂਧਕ ਚੂਰ੍ਣਕਰ
ਓਮ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਭਵ, ਭੀਮ, ਮਹੇਸ਼, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਕਾਮ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਮਦਾਪ੍ਰਿਯਕਾਮਵਿਭਕ੍ਤ ਨਮੋ ਹਿ ਨਮਃ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਗਣੈਰ੍ਨਮਿਤਃ । ਹਯਵਾਨਰਸਿਂਹਗਜੇਂਦ੍ਰਮੁਖੈਰਤਿ ਹ੍ਰਸ੍ਵਸੁਦੀਰ੍ਘਮੁਖੈਸ਼੍ਚ ਗਣੈਃ
ਤੂੰ ਜੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਘੋੜੇ, ਬਾਂਦਰ, ਸ਼ੇਰ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ।
ਉਪਲਬ੍ਧੁਮਸ਼ਕ੍ਯਤਰੈਰਸੁਰੈਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਨ ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ । ਪ੍ਰਣਤੋ ਭਗਵਨ੍ਬਹੁਭਕ੍ਤਿਮਤਾ ਚਲਚਂਦ੍ਰ ਕਲਾਧਰ ਦੇਵ ਨਮਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਸਰੀਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੂੰ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਬਹੁਤ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਦਾ; ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ, ਚਲਦੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਗਤ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਸਹਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਕਲਾਪਧਨੈਃ ਸਤਤਂ ਜਯ ਦੇਹਿ ਅਨੁਸ੍ਮਰਣਮ੍ । ਵ੍ਯਥਿਤੋਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਗਮਿਤਾਦ੍ਯ ਮਹਾਨਰਕਸ੍ਯ ਗਤਿਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ; ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਮਹਾ ਨਰਕ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤਿ ਯਨ੍ਮਮਪਾਪਗਤਿਃ ਸ਼ੁਚਿਕਰ੍ਮ੍ਮਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮਪਿ ਤ੍ਯਜਤਿ । ਅਨੁਕਂਪਤਿ ਦਿਗ੍ਭ੍ਰਮਤਿ ਭ੍ਰਮਤਿ ਭ੍ਰਮ ਏष ਕੁਬੁਦ੍ਧਿ ਨਿਵਾਰਯਤਿ
ਜਨਮ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ, ਮੰਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੀ; ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਇਆ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਹੀ ਵਧਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਗਲਤ ਸੋਚ ਦੀ ਭੁੱਲ ਹੈ।
ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਤੋਟਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਮਾਨਸਃ । ਬਾਣਸ੍ਯੈਵ ਯਥਾਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਰਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰੁਦ੍ਰ ਉਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬਾਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਮਂ ਸ੍ਤਵਂ ਮਹਾਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਆਪ ਹੀ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਹਨ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸ ਸੌਵਰ੍ਣੇ ਤਿष੍ਠ ਦਾਨਵ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਭृਤ੍ਯਜਨੈਃ ਸਹ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਬੱਚੇ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹੋ, ਦਾਨਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ।'
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਬਾਣ ਤ੍ਵਮਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ । ਭੂਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪਾਂਡਵ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਬਾਣ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਵਧ ਰਹੇਗਾ; ਇਹ ਵਰ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਂਡਵ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਸ਼੍ਚਾਵ੍ਯਯੋ ਲੋਕੇ ਵਿਚਚਾਰ ਹ ਨਿਰ੍ਭਯਃ । ਤਤੋ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਰੁਦ੍ਰ ਸਪ੍ਤਸ਼ਿਖਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਪਤਸ਼ਿਖਾ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤृਤੀਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਭ੍ਰਮਤੇ ਗਗਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਤੇਜਃ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਤੀਜਾ (ਸ਼ਹਿਰ) ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰੱਖਿਆ; ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਗ੍ਧਂ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਏਕਂ ਨਿਪਾਤਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕੇ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪਾਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇੱਕ (ਸ਼ਹਿਰ) ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਦੂਜਾ ਉਥੇ ਅਮਰਕਾਂਟਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ।
ਦਗ੍ਧੇ ਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਰਾਜਨ੍ਰੁਦ੍ਰਕੋਟਿਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ । ਜ੍ਵਲਂਤਂ ਪਾਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇਨ ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੜਨ ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਥੇ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਗਈ; ਜਲਦੀ ਹੋਈ (ਸ਼ਹਿਰ) ਉਥੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜਵਾਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾ ਜ੍ਵਾਲਾ ਦਿਵਂ ਗਤਾ । ਹਾਹਾਕਾਰਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤੋ ਸਦੇਵਾਸੁਰਕਿਂਨਰਾਨ੍
ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਜਵਾਲਾ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਸ੍ਤਂਭਯੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ । ਏਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਜੋ ਕੋਈ ਅਮਰਕਾਂਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ਭੁਵਨਾਨਿ ਸੁਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ । ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਪਰਾਃ
ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਰਮਤਾਂ ਮਾਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਕੋਟੀ ਸਾਲ ਤੇ ਹੋਰ ਤੀਹ ਕੋਟੀ ਸਾਲ—
ਤਤੋ ਮਹੀਤਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏष ਪੁਣ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਤੋऽਮਰਕਂਟਕਃ । ਚਂਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇषੁ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋऽਮਰਕਂਟਕਮ੍
ਇਹ ਅਮਰਕਾਂਟਕ ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ; ਜੋ ਕੋਈ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਵੇਲੇ ਅਮਰਕਾਂਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਨਿਹਤ੍ਯਾ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਤਦੇਵ ਨਿਖਿਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰਕਾਂਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਾਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੁਂਡਰੀਕਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼੍ਵਰੋ ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤੇऽਮਰਕਂਟਕੇ
ਪੁੰਡਰੀਕ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਅਮਰਕਾਂਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਜਵਾਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮਕ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।