ਅਨੇਕਰੂਪਵਰ੍ਣਾਢ੍ਯਾ ਉਪਲਭ੍ਯਾ ਵਦਸ੍ਵ ਹ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਲੋਕੇ ਅਵਧ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਤੂੰ ਕਈ ਰੂਪ ਤੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸੱਚ ਦੱਸ: ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਮਨਾਹ ਹੈ?
ਕਿਂ ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗੁਣਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਦਹਨਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਨ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਦਯਾ ਵਾਪਿ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਪਰਿ
ਕੀ ਇਹ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਹੇ ਅੱਗ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ? ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਦਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਮਿਹਰਬਾਨੀ, ਨਾ ਨਰਮੀ।
ਦਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਪਿ ਦਹਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੋषਿਤਃ । ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਮਪਿ ਕष੍ਟੋਸਿ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਚੇਤਨਃ
ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਤੂੰ, ਅੱਗ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕਠੋਰ ਹੈਂ, ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਬੇਸੂਧ ਹੈਂ।
ਏਤੇ ਚੈਵ ਗੁਣਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਹਨੋਤ੍ਸਾਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਆਸਾਮਪਿ ਦੁਰਾਚਾਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕਿਂ ਵਿਨਿਪਾਤਸੇ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਹਨ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ; ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੀ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈਂ?
ਦੁष੍ਟ ਨਿਰ੍ਘृਣ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜ ਹੁਤਾਸ਼ ਮਂਦਭਾਗ੍ਯਕ । ਨਿਰਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੁਰਾਚਾਰ ਬਾਲਾਨ੍ਦਹਸਿ ਨਿਰ੍ਦਯ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ, ਨਿਰਦਈ, ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੈਂ, ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਮਾੜੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੈਂ, ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਸਾੜਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਲਪਮਾਨਾਸ੍ਤਾ ਜਲ੍ਪਮਾਨਾ ਬਹੁਸ੍ਵਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬਾਲਸ਼ੋਕੇਨ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ, ਹੋਰ ਮਾਵਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਰਹੀਆਂ।
ਦਹਤੇ ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਵਤ੍ । ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਜਲੇ ਜ੍ਵਾਲਾ ਕੂਪੇष੍ਵਪਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਅੱਗ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੇ ਕੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂਦਹ੍ਯ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਕਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਸਿ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਲਪਤਾਂ ਤਾਸਾਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਅਜਨਬੀ, ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ? ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅੱਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਉਵਾਚ-। ਸ੍ਵਵਸ਼ੋ ਨੈਵ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਤੁ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਅਹਮਾਦੇਸ਼ਕਰ੍ਤਾ ਵੈ ਨਾਹਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਮ੍
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਦਇਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਅਤ੍ਰ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਚਰਾਮਿ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਤਤੋ ਬਾਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੀਪਿਤਮ੍
ਇਥੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਬਾਣਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਆਸਨਸ੍ਥੋऽਬ੍ਰਵੀਦੇਵਮਹਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ । ਅਲ੍ਪਸਾਰੈਰ੍ਦੁਰਾਚਾਰੈਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਦਿਤਃ
ਉਹ ਬੈਠ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਮਾੜੇ ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਅਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹ੍ਯਹਂ ਦਗ੍ਧਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤੁ ਮਾਂ ਹਂਤੁਂ ਵਰ੍ਜ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਜਾਂਚੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲੋਂ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਉਤ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਿਗਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਉਠ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਸੁਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਲਿਂਗਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਗਰਮਂਡਲੇ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਲਿੰਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ।
ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਹਰ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੋ ਯਦਿ ਵਧ੍ਯੋਸਿ ਸ਼ਂਕਰ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ: 'ਹਰਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸ਼ੰਕਰ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਮਾ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੁ । ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਹਿ ਮਹਾਦੇਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਸਦਾ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਆ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਹਾਂਦੇਵ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਦ੍ਯਪਿ ਵਧ੍ਯੋਹਂ ਮਾ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੁ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਗ੍ਰਹਣਂ ਮਮ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮਹਾਂਦੇਵ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਫੜ ਸਕਾਂ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮ ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਨਿਰਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਤੋਟਕਚ੍ਛਂਦਸਾ ਦੇਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਨਮ ਜਨਮ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹਾਂ; ਟੋਟਕ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ—
ੴਸ਼ਿਵਸ਼ਂਕਰਸਰ੍ਵਕਰਾਯ ਨਮੋ ਭਵਭੀਮਮਹੇਸ਼ਸ਼ਿਵਾਯ ਨਮਃ । ਕੁਸੁਮਾਯੁਧ ਦੇਹਵਿਨਾਸ਼ਕਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਰਾਂਧਕ ਚੂਰ੍ਣਕਰ
ਓਮ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਭਵ, ਭੀਮ, ਮਹੇਸ਼, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਕਾਮ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਮਦਾਪ੍ਰਿਯਕਾਮਵਿਭਕ੍ਤ ਨਮੋ ਹਿ ਨਮਃ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਗਣੈਰ੍ਨਮਿਤਃ । ਹਯਵਾਨਰਸਿਂਹਗਜੇਂਦ੍ਰਮੁਖੈਰਤਿ ਹ੍ਰਸ੍ਵਸੁਦੀਰ੍ਘਮੁਖੈਸ਼੍ਚ ਗਣੈਃ
ਤੂੰ ਜੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਘੋੜੇ, ਬਾਂਦਰ, ਸ਼ੇਰ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ।
ਉਪਲਬ੍ਧੁਮਸ਼ਕ੍ਯਤਰੈਰਸੁਰੈਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਨ ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ । ਪ੍ਰਣਤੋ ਭਗਵਨ੍ਬਹੁਭਕ੍ਤਿਮਤਾ ਚਲਚਂਦ੍ਰ ਕਲਾਧਰ ਦੇਵ ਨਮਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਸਰੀਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੂੰ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਬਹੁਤ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਦਾ; ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ, ਚਲਦੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਗਤ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਸਹਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਕਲਾਪਧਨੈਃ ਸਤਤਂ ਜਯ ਦੇਹਿ ਅਨੁਸ੍ਮਰਣਮ੍ । ਵ੍ਯਥਿਤੋਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਗਮਿਤਾਦ੍ਯ ਮਹਾਨਰਕਸ੍ਯ ਗਤਿਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ; ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਮਹਾ ਨਰਕ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤਿ ਯਨ੍ਮਮਪਾਪਗਤਿਃ ਸ਼ੁਚਿਕਰ੍ਮ੍ਮਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮਪਿ ਤ੍ਯਜਤਿ । ਅਨੁਕਂਪਤਿ ਦਿਗ੍ਭ੍ਰਮਤਿ ਭ੍ਰਮਤਿ ਭ੍ਰਮ ਏष ਕੁਬੁਦ੍ਧਿ ਨਿਵਾਰਯਤਿ
ਜਨਮ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ, ਮੰਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੀ; ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਇਆ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਹੀ ਵਧਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਗਲਤ ਸੋਚ ਦੀ ਭੁੱਲ ਹੈ।
ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਤੋਟਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਮਾਨਸਃ । ਬਾਣਸ੍ਯੈਵ ਯਥਾਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਰਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰੁਦ੍ਰ ਉਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬਾਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਮਂ ਸ੍ਤਵਂ ਮਹਾਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਆਪ ਹੀ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਹਨ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸ ਸੌਵਰ੍ਣੇ ਤਿष੍ਠ ਦਾਨਵ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਭृਤ੍ਯਜਨੈਃ ਸਹ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਬੱਚੇ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹੋ, ਦਾਨਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ।'
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਬਾਣ ਤ੍ਵਮਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ । ਭੂਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪਾਂਡਵ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਬਾਣ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਵਧ ਰਹੇਗਾ; ਇਹ ਵਰ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਂਡਵ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਸ਼੍ਚਾਵ੍ਯਯੋ ਲੋਕੇ ਵਿਚਚਾਰ ਹ ਨਿਰ੍ਭਯਃ । ਤਤੋ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਰੁਦ੍ਰ ਸਪ੍ਤਸ਼ਿਖਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਪਤਸ਼ਿਖਾ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤृਤੀਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਭ੍ਰਮਤੇ ਗਗਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਤੇਜਃ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਤੀਜਾ (ਸ਼ਹਿਰ) ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰੱਖਿਆ; ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਗ੍ਧਂ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।