ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਾਃ । ਪਤਂਤ੍ਯਨਲਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਨਿਸ੍ਤੋਯਾ ਜਲਦਾ ਇਵ
ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮਹਲ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਵृਦ੍ਧੇषੁ ਗੋषੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ ਵਾਜਿषੁ । ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਦਹਤੇ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਹਰਕੋਪੇਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ
ਹਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਲਾਈ ਅੱਗ, ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ, ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕਠੇ ਸੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਪ੍ਤਾਃ ਸਂਸੁਪ੍ਤਾ ਬਹਵੋ ਜਨਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਮਾਲਿਂਗ੍ਯਤੇ ਗਾਢਂ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਣਾ
ਕਈ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹਾ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋਪਮਾਃ । ਅਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਤਂਤਿ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਜਲਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਚਿਦ੍ਬਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮੁਕ੍ਤਾਵਲਿ ਵਿਭੂषਿਤਾ । ਧੂਮੇਨਾਕੁਲਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ਿਖਾਰ੍ਦ੍ਦਿਤਾ
ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਜਾਗ ਕੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਤਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਕਾਚਿਤ੍ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਾਭਾ ਨੀਲਰਤ੍ਨੈਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾ
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ,
ਧੂਮੇਨਾਕੁਲਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਅਨ੍ਯਾ ਗृਹੀਤਹਸ੍ਤਾ ਤੁ ਸਖੀ ਦਹਤਿ ਬਾਲਕੈਃ
ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਉਹ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ, ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਨ੍ਯਾਦृष੍ਟਾ ਮਦਵਿਮੋਹਿਤਾ । ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ, ਦਿਵਯ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸੇ ਵੈਰਂ ਪੁਰੁषੇष੍ਵਪਕਾਰਿषੁ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਿਮਪਰਾਧ੍ਯਂਤੇ ਗृਹਪਂਜਰਕੋਕਿਲਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਬੁਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਘਰਾਂ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕੋਕਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ?
ਪਾਪਨਿਰ੍ਦਯ ਨਿਰ੍ਲ੍ਲਜ੍ਜ ਕਸ੍ਤੇ ਕੋਪਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਪਰਿ । ਨ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਨ ਤੇ ਲਜ੍ਜਾ ਨ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਹੇ ਪਾਪੀ, ਨਿਰਦਈ, ਬੇਸ਼ਰਮ, ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਸ਼ਰਮ, ਨਾ ਸਚਾਈ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਹੀਂ।
ਅਨੇਕਰੂਪਵਰ੍ਣਾਢ੍ਯਾ ਉਪਲਭ੍ਯਾ ਵਦਸ੍ਵ ਹ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਲੋਕੇ ਅਵਧ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਤੂੰ ਕਈ ਰੂਪ ਤੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸੱਚ ਦੱਸ: ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਮਨਾਹ ਹੈ?
ਕਿਂ ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗੁਣਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਦਹਨਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਨ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਦਯਾ ਵਾਪਿ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਪਰਿ
ਕੀ ਇਹ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਹੇ ਅੱਗ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ? ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਦਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਮਿਹਰਬਾਨੀ, ਨਾ ਨਰਮੀ।
ਦਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਪਿ ਦਹਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੋषਿਤਃ । ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਮਪਿ ਕष੍ਟੋਸਿ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਚੇਤਨਃ
ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਤੂੰ, ਅੱਗ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕਠੋਰ ਹੈਂ, ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਬੇਸੂਧ ਹੈਂ।
ਏਤੇ ਚੈਵ ਗੁਣਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਹਨੋਤ੍ਸਾਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਆਸਾਮਪਿ ਦੁਰਾਚਾਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕਿਂ ਵਿਨਿਪਾਤਸੇ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਹਨ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ; ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੀ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈਂ?
ਦੁष੍ਟ ਨਿਰ੍ਘृਣ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜ ਹੁਤਾਸ਼ ਮਂਦਭਾਗ੍ਯਕ । ਨਿਰਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੁਰਾਚਾਰ ਬਾਲਾਨ੍ਦਹਸਿ ਨਿਰ੍ਦਯ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ, ਨਿਰਦਈ, ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੈਂ, ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਮਾੜੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੈਂ, ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਸਾੜਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਲਪਮਾਨਾਸ੍ਤਾ ਜਲ੍ਪਮਾਨਾ ਬਹੁਸ੍ਵਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬਾਲਸ਼ੋਕੇਨ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ, ਹੋਰ ਮਾਵਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਰਹੀਆਂ।
ਦਹਤੇ ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਵਤ੍ । ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਜਲੇ ਜ੍ਵਾਲਾ ਕੂਪੇष੍ਵਪਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਅੱਗ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੇ ਕੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂਦਹ੍ਯ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਕਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਸਿ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਲਪਤਾਂ ਤਾਸਾਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਅਜਨਬੀ, ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ? ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅੱਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਉਵਾਚ-। ਸ੍ਵਵਸ਼ੋ ਨੈਵ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਤੁ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਅਹਮਾਦੇਸ਼ਕਰ੍ਤਾ ਵੈ ਨਾਹਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਮ੍
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਦਇਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਅਤ੍ਰ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਚਰਾਮਿ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਤਤੋ ਬਾਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੀਪਿਤਮ੍
ਇਥੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਬਾਣਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਆਸਨਸ੍ਥੋऽਬ੍ਰਵੀਦੇਵਮਹਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ । ਅਲ੍ਪਸਾਰੈਰ੍ਦੁਰਾਚਾਰੈਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਦਿਤਃ
ਉਹ ਬੈਠ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਮਾੜੇ ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਅਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹ੍ਯਹਂ ਦਗ੍ਧਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤੁ ਮਾਂ ਹਂਤੁਂ ਵਰ੍ਜ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਜਾਂਚੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲੋਂ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਉਤ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਿਗਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਉਠ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਸੁਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਲਿਂਗਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਗਰਮਂਡਲੇ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਲਿੰਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ।
ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਹਰ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੋ ਯਦਿ ਵਧ੍ਯੋਸਿ ਸ਼ਂਕਰ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ: 'ਹਰਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸ਼ੰਕਰ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਮਾ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੁ । ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਹਿ ਮਹਾਦੇਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਸਦਾ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਆ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਹਾਂਦੇਵ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਦ੍ਯਪਿ ਵਧ੍ਯੋਹਂ ਮਾ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੁ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਗ੍ਰਹਣਂ ਮਮ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮਹਾਂਦੇਵ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਫੜ ਸਕਾਂ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮ ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਨਿਰਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਤੋਟਕਚ੍ਛਂਦਸਾ ਦੇਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਨਮ ਜਨਮ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹਾਂ; ਟੋਟਕ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ—
ੴਸ਼ਿਵਸ਼ਂਕਰਸਰ੍ਵਕਰਾਯ ਨਮੋ ਭਵਭੀਮਮਹੇਸ਼ਸ਼ਿਵਾਯ ਨਮਃ । ਕੁਸੁਮਾਯੁਧ ਦੇਹਵਿਨਾਸ਼ਕਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਰਾਂਧਕ ਚੂਰ੍ਣਕਰ
ਓਮ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਭਵ, ਭੀਮ, ਮਹੇਸ਼, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਕਾਮ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਮਦਾਪ੍ਰਿਯਕਾਮਵਿਭਕ੍ਤ ਨਮੋ ਹਿ ਨਮਃ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਗਣੈਰ੍ਨਮਿਤਃ । ਹਯਵਾਨਰਸਿਂਹਗਜੇਂਦ੍ਰਮੁਖੈਰਤਿ ਹ੍ਰਸ੍ਵਸੁਦੀਰ੍ਘਮੁਖੈਸ਼੍ਚ ਗਣੈਃ
ਤੂੰ ਜੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਘੋੜੇ, ਬਾਂਦਰ, ਸ਼ੇਰ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ।