ਦਸ਼ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋਯਂ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ । ਤਤਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ
ਦਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ; ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ-ਵੰਡ ਕੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ।
ਸ਼ਿਖਾਸਹਸ੍ਰੈਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨੈਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂਸ਼ੁਕਸਂਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁਰਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਿਆਨਕ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਭੜਕ ਰਹੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਗृਹਾਦ੍ਗृਹਾਂਤਰੇ ਨੈਵ ਗਂਤੁਂ ਧੂਮੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਹਰਕੋਪਾਨਲਾਦਗ੍ਧਂ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਧੂੰਏ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਵੀ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਦਹ੍ਯਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਾਗ੍ਰਾਣਿ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਤੇ ਸੜ ਰਿਹਾ; ਉਸਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਗਈਆਂ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਮਾਨਾਨ੍ਯਪ੍ਯਨੇਕਧਾ । ਗृਹਾਣਿ ਚੈਵ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਦੀਪ੍ਤਿਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵੀ, ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ।
ਬਾਧਂਤੇ ਦ੍ਰੁਮਖਂਡੇषੁ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਵਾਗਾਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤੇ ਜ੍ਵਲਂਤ੍ਯਪਿ
ਅੱਗ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਟੋਏ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੜ ਰਿਹਾ ਤੇ ਭੜਕ ਰਿਹਾ।
ਸੀਦਂਤਿ ਚਾਨਲਸ੍ਪृष੍ਟਾਃ ਕ੍ਰਂਦਂਤਿ ਵਿਵਿਧੈ ਸ੍ਵਰੈਃ । ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇਂऽਗਾਰਰਾਸ਼ਯਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਹ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ, ਪ੍ਰਭੂ!' ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣਾ ਨਲਿਨੀ ਸਹ ਪਂਕਜਾ
ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨਵ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕਾਂਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵੀ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਹ੍ਯਂਤੇਨਲਦਗ੍ਧਾਨਿ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਃ । ਅਮ੍ਲਾਨੈਃ ਪਂਕਜੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਯੋਜਨੈਃ ਸ਼ਤੈਃ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਲੀਆਂ ਸੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗ, ਚੌਗਾਨ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਾਃ । ਪਤਂਤ੍ਯਨਲਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਨਿਸ੍ਤੋਯਾ ਜਲਦਾ ਇਵ
ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮਹਲ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਵृਦ੍ਧੇषੁ ਗੋषੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ ਵਾਜਿषੁ । ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਦਹਤੇ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਹਰਕੋਪੇਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ
ਹਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਲਾਈ ਅੱਗ, ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ, ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕਠੇ ਸੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਪ੍ਤਾਃ ਸਂਸੁਪ੍ਤਾ ਬਹਵੋ ਜਨਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਮਾਲਿਂਗ੍ਯਤੇ ਗਾਢਂ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਣਾ
ਕਈ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹਾ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋਪਮਾਃ । ਅਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਤਂਤਿ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਜਲਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਚਿਦ੍ਬਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮੁਕ੍ਤਾਵਲਿ ਵਿਭੂषਿਤਾ । ਧੂਮੇਨਾਕੁਲਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ਿਖਾਰ੍ਦ੍ਦਿਤਾ
ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਜਾਗ ਕੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਤਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਕਾਚਿਤ੍ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਾਭਾ ਨੀਲਰਤ੍ਨੈਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾ
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ,
ਧੂਮੇਨਾਕੁਲਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਅਨ੍ਯਾ ਗृਹੀਤਹਸ੍ਤਾ ਤੁ ਸਖੀ ਦਹਤਿ ਬਾਲਕੈਃ
ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਉਹ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ, ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਨ੍ਯਾਦृष੍ਟਾ ਮਦਵਿਮੋਹਿਤਾ । ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ, ਦਿਵਯ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸੇ ਵੈਰਂ ਪੁਰੁषੇष੍ਵਪਕਾਰਿषੁ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਿਮਪਰਾਧ੍ਯਂਤੇ ਗृਹਪਂਜਰਕੋਕਿਲਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਬੁਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਘਰਾਂ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕੋਕਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ?
ਪਾਪਨਿਰ੍ਦਯ ਨਿਰ੍ਲ੍ਲਜ੍ਜ ਕਸ੍ਤੇ ਕੋਪਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਪਰਿ । ਨ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਨ ਤੇ ਲਜ੍ਜਾ ਨ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਹੇ ਪਾਪੀ, ਨਿਰਦਈ, ਬੇਸ਼ਰਮ, ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਸ਼ਰਮ, ਨਾ ਸਚਾਈ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਹੀਂ।
ਅਨੇਕਰੂਪਵਰ੍ਣਾਢ੍ਯਾ ਉਪਲਭ੍ਯਾ ਵਦਸ੍ਵ ਹ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਲੋਕੇ ਅਵਧ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਤੂੰ ਕਈ ਰੂਪ ਤੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸੱਚ ਦੱਸ: ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਮਨਾਹ ਹੈ?
ਕਿਂ ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗੁਣਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਦਹਨਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਨ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਦਯਾ ਵਾਪਿ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਪਰਿ
ਕੀ ਇਹ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਹੇ ਅੱਗ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ? ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਦਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਮਿਹਰਬਾਨੀ, ਨਾ ਨਰਮੀ।
ਦਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਪਿ ਦਹਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੋषਿਤਃ । ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਮਪਿ ਕष੍ਟੋਸਿ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਚੇਤਨਃ
ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਤੂੰ, ਅੱਗ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕਠੋਰ ਹੈਂ, ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਬੇਸੂਧ ਹੈਂ।
ਏਤੇ ਚੈਵ ਗੁਣਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਹਨੋਤ੍ਸਾਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਆਸਾਮਪਿ ਦੁਰਾਚਾਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕਿਂ ਵਿਨਿਪਾਤਸੇ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਹਨ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ; ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੀ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈਂ?
ਦੁष੍ਟ ਨਿਰ੍ਘृਣ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜ ਹੁਤਾਸ਼ ਮਂਦਭਾਗ੍ਯਕ । ਨਿਰਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੁਰਾਚਾਰ ਬਾਲਾਨ੍ਦਹਸਿ ਨਿਰ੍ਦਯ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ, ਨਿਰਦਈ, ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੈਂ, ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਮਾੜੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੈਂ, ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਸਾੜਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਲਪਮਾਨਾਸ੍ਤਾ ਜਲ੍ਪਮਾਨਾ ਬਹੁਸ੍ਵਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬਾਲਸ਼ੋਕੇਨ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ, ਹੋਰ ਮਾਵਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਰਹੀਆਂ।
ਦਹਤੇ ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਵਤ੍ । ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਜਲੇ ਜ੍ਵਾਲਾ ਕੂਪੇष੍ਵਪਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਅੱਗ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੇ ਕੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂਦਹ੍ਯ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਕਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਸਿ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਲਪਤਾਂ ਤਾਸਾਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਅਜਨਬੀ, ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ? ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅੱਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਉਵਾਚ-। ਸ੍ਵਵਸ਼ੋ ਨੈਵ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਤੁ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਅਹਮਾਦੇਸ਼ਕਰ੍ਤਾ ਵੈ ਨਾਹਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਮ੍
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਦਇਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਅਤ੍ਰ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਚਰਾਮਿ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਤਤੋ ਬਾਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੀਪਿਤਮ੍
ਇਥੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਬਾਣਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।