ਸੋਤਿष੍ਠਤ੍ਸ੍ਥਾਣੁਭੂਤੋ ਹਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ । ਯਦਾ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਮੇਤਾਨਿ ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਥਿਰ ਖੜਾ ਰਿਹਾ; ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਉਡਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ,
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਣਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ਲ੍ਯੇਨ ਤਦਾ ਤਾਨਿ ਬਿਭੇਦ ਸਃ । ਸ਼ਰਃ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ; ਰੁਦਰ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਨੂੰ ਲੱਗਾ।
ਭ੍ਰष੍ਟਤੇਜਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਜਾਤਾ ਬਲਂ ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ । ਉਤ੍ਪਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਔਰਤਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਟੁੱਟ ਗਈ; ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ੂਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕਾਲਰੂਪੋਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਅਟ੍ਟਹਾਸਂ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤਿ ਰੂਪਾਃ ਕਾष੍ਠਮਯਾਸ੍ਤਥਾ
ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਹ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੱਕੜ ਦੇ ਪਤਲੇ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਮੇषੋਨ੍ਮੇषਣਂ ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਣਾ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਕ੍ਤਾਂਬਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਲਕਾਂ ਮਿਟਦੇ ਤੇ ਖੋਲਦੇ, ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕਰਦੇ; ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਚੈਵਂ ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੁ । ਏਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਉਤ੍ਪਾਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤੁ ਯੇ ਜਨਾਃ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਦੇ; ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਹ ਅਸ਼ੂਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਬਲਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਹਰਕ੍ਰੋਧੇਨ ਨਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ਨਾਮ ਵਾਯੁਰ੍ਯੁਗਾਂਤਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਮਝ ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ, ਸੰਵਰਤਕ ਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਚੱਲਿਆ।
ਸਮੀਰਿਤੋਨਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਤ੍ਤਮਾਂਗੇषੁ ਬਾਧਤੇ । ਜ੍ਵਲਂਤਿ ਪਾਦਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਤਂਤਿ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਅੱਗ ਉੱਚੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ; ਉਥੇ ਦਰੱਖਤ ਸੜਦੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਕੁਲੀਭੂਤਂ ਹਾਹਾਕਾਰਮਚੇਤਨਮ੍ । ਭਗ੍ਨੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਿ ਚ
ਸਭ ਕੁਝ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ; ਸਾਰੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਚੁਟਕ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ।
ਤੇਨੈਵ ਦੀਪਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਵਲਤੇ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਖੈਃ । ਦ੍ਰੁਮਾ ਆਰਾਮਗਂਡਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਸਭ ਕੁਝ ਅੱਗ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਲਪਟਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ; ਦਰੱਖਤ, ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਟੋਏ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰ।
ਦਸ਼ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋਯਂ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ । ਤਤਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ
ਦਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ; ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ-ਵੰਡ ਕੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ।
ਸ਼ਿਖਾਸਹਸ੍ਰੈਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨੈਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂਸ਼ੁਕਸਂਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁਰਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਿਆਨਕ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਭੜਕ ਰਹੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਗृਹਾਦ੍ਗृਹਾਂਤਰੇ ਨੈਵ ਗਂਤੁਂ ਧੂਮੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਹਰਕੋਪਾਨਲਾਦਗ੍ਧਂ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਧੂੰਏ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਵੀ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਦਹ੍ਯਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਾਗ੍ਰਾਣਿ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਤੇ ਸੜ ਰਿਹਾ; ਉਸਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਗਈਆਂ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਮਾਨਾਨ੍ਯਪ੍ਯਨੇਕਧਾ । ਗृਹਾਣਿ ਚੈਵ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਦੀਪ੍ਤਿਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵੀ, ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ।
ਬਾਧਂਤੇ ਦ੍ਰੁਮਖਂਡੇषੁ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਵਾਗਾਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤੇ ਜ੍ਵਲਂਤ੍ਯਪਿ
ਅੱਗ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਟੋਏ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੜ ਰਿਹਾ ਤੇ ਭੜਕ ਰਿਹਾ।
ਸੀਦਂਤਿ ਚਾਨਲਸ੍ਪृष੍ਟਾਃ ਕ੍ਰਂਦਂਤਿ ਵਿਵਿਧੈ ਸ੍ਵਰੈਃ । ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇਂऽਗਾਰਰਾਸ਼ਯਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਹ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ, ਪ੍ਰਭੂ!' ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣਾ ਨਲਿਨੀ ਸਹ ਪਂਕਜਾ
ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨਵ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕਾਂਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵੀ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਹ੍ਯਂਤੇਨਲਦਗ੍ਧਾਨਿ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਃ । ਅਮ੍ਲਾਨੈਃ ਪਂਕਜੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਯੋਜਨੈਃ ਸ਼ਤੈਃ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਲੀਆਂ ਸੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗ, ਚੌਗਾਨ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਾਃ । ਪਤਂਤ੍ਯਨਲਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਨਿਸ੍ਤੋਯਾ ਜਲਦਾ ਇਵ
ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮਹਲ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਵृਦ੍ਧੇषੁ ਗੋषੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ ਵਾਜਿषੁ । ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਦਹਤੇ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਹਰਕੋਪੇਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ
ਹਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਲਾਈ ਅੱਗ, ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ, ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕਠੇ ਸੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਪ੍ਤਾਃ ਸਂਸੁਪ੍ਤਾ ਬਹਵੋ ਜਨਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਮਾਲਿਂਗ੍ਯਤੇ ਗਾਢਂ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਣਾ
ਕਈ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹਾ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋਪਮਾਃ । ਅਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਤਂਤਿ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਜਲਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਚਿਦ੍ਬਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮੁਕ੍ਤਾਵਲਿ ਵਿਭੂषਿਤਾ । ਧੂਮੇਨਾਕੁਲਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ਿਖਾਰ੍ਦ੍ਦਿਤਾ
ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਜਾਗ ਕੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਤਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਕਾਚਿਤ੍ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਾਭਾ ਨੀਲਰਤ੍ਨੈਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾ
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ,
ਧੂਮੇਨਾਕੁਲਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਅਨ੍ਯਾ ਗृਹੀਤਹਸ੍ਤਾ ਤੁ ਸਖੀ ਦਹਤਿ ਬਾਲਕੈਃ
ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਉਹ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ, ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਨ੍ਯਾਦृष੍ਟਾ ਮਦਵਿਮੋਹਿਤਾ । ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ, ਦਿਵਯ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸੇ ਵੈਰਂ ਪੁਰੁषੇष੍ਵਪਕਾਰਿषੁ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਿਮਪਰਾਧ੍ਯਂਤੇ ਗृਹਪਂਜਰਕੋਕਿਲਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਬੁਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਘਰਾਂ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕੋਕਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ?
ਪਾਪਨਿਰ੍ਦਯ ਨਿਰ੍ਲ੍ਲਜ੍ਜ ਕਸ੍ਤੇ ਕੋਪਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਪਰਿ । ਨ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਨ ਤੇ ਲਜ੍ਜਾ ਨ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਹੇ ਪਾਪੀ, ਨਿਰਦਈ, ਬੇਸ਼ਰਮ, ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਸ਼ਰਮ, ਨਾ ਸਚਾਈ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਹੀਂ।