ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦੀਯਤਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵृਤਿਸ਼੍ਚ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਵਯਂ ਤੁ ਸ਼ੀਲਸਂਪਨ੍ਨਾ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮਯਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਮਦਨ ਘਟ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੋ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤਾਸਾਂ ਮਨੋ ਹृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮੁਪਦਿਸ਼੍ਯ ਵਾ । ਜਗਾਮ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਸ੍ਥਾਨਕਂ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਕृष੍ਟਮਨਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਗਤਮਾਨਸਾਃ । ਪੁਰਿ ਛਿਦ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਬਾਣਸ੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਮਹਾਨ ਬਾਣ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੀਕ ਆ ਗਈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਕੌਂਤੇਯ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਚ ਤਚ੍ਛृਣੁ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨਰ੍ਮਦਾਤਟਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕੌਂਤੀਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰੁਦਰ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਹਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹਾਦੇਵਸ਼੍ਚਿਂਤਯਂਸ੍ਤ੍ਰੈਪੁਰਂ ਵਧਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ 'ਹਰੇਸ਼ਵਰ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਾਂ(ਗਾ?)ਡੀਵਂ ਮਂਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਸੁਕਿਮ੍ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਸ਼ਾਖਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਨੁ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ, ਵਿਸ਼ਾਖ ਨੂੰ ਥਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਬਣਾਇਆ।
ਅਗ੍ਰੇ ਚਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਮੁਖੇ ਵਾਯੁਃ ਸਮਰ੍ਪਿਤਃ । ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਂ ਰਥਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਤੇ, ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਬਣਾਇਆ; ਰਥ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰਗੌ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵਾਵਕ੍ਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ੍ਵਯਮਿਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਾਪਾਂਤੇ ਬਾਣੇ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਸ਼ਵਿਨ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਬਣੇ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਖੁਦ ਧੁਰਾ ਬਣਿਆ, ਇੰਦ੍ਰ ਧਨੁ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਤੀਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਯਮਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤੇ ਵਾਮੇ ਕਾਲਸ੍ਤੁ ਦਾਰੁਣਃ । ਚਕ੍ਰਾਣਾਮਾਰਕੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਯਮ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਕਾਲ ਵੱਡਾ ਭਿਆਨਕ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਹੈ; ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਚੱਕ ਦੇ ਕੇਂਦਰ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੈਵ ਤੁ ਸਾਰਥਿਃ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਂ ਰਥਮ੍
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥਵਾਹ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਹੀ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਕੇ ਇੱਕ ਰਥ ਬਣਾਇਆ।
ਸੋਤਿष੍ਠਤ੍ਸ੍ਥਾਣੁਭੂਤੋ ਹਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ । ਯਦਾ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਮੇਤਾਨਿ ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਥਿਰ ਖੜਾ ਰਿਹਾ; ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਉਡਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ,
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਣਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ਲ੍ਯੇਨ ਤਦਾ ਤਾਨਿ ਬਿਭੇਦ ਸਃ । ਸ਼ਰਃ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ; ਰੁਦਰ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਨੂੰ ਲੱਗਾ।
ਭ੍ਰष੍ਟਤੇਜਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਜਾਤਾ ਬਲਂ ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ । ਉਤ੍ਪਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਔਰਤਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਟੁੱਟ ਗਈ; ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ੂਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕਾਲਰੂਪੋਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਅਟ੍ਟਹਾਸਂ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤਿ ਰੂਪਾਃ ਕਾष੍ਠਮਯਾਸ੍ਤਥਾ
ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਹ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੱਕੜ ਦੇ ਪਤਲੇ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਮੇषੋਨ੍ਮੇषਣਂ ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਣਾ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਕ੍ਤਾਂਬਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਲਕਾਂ ਮਿਟਦੇ ਤੇ ਖੋਲਦੇ, ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕਰਦੇ; ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਚੈਵਂ ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੁ । ਏਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਉਤ੍ਪਾਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤੁ ਯੇ ਜਨਾਃ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਦੇ; ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਹ ਅਸ਼ੂਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਬਲਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਹਰਕ੍ਰੋਧੇਨ ਨਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ਨਾਮ ਵਾਯੁਰ੍ਯੁਗਾਂਤਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਮਝ ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ, ਸੰਵਰਤਕ ਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਚੱਲਿਆ।
ਸਮੀਰਿਤੋਨਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਤ੍ਤਮਾਂਗੇषੁ ਬਾਧਤੇ । ਜ੍ਵਲਂਤਿ ਪਾਦਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਤਂਤਿ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਅੱਗ ਉੱਚੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ; ਉਥੇ ਦਰੱਖਤ ਸੜਦੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਕੁਲੀਭੂਤਂ ਹਾਹਾਕਾਰਮਚੇਤਨਮ੍ । ਭਗ੍ਨੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਿ ਚ
ਸਭ ਕੁਝ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ; ਸਾਰੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਚੁਟਕ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ।
ਤੇਨੈਵ ਦੀਪਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਵਲਤੇ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਖੈਃ । ਦ੍ਰੁਮਾ ਆਰਾਮਗਂਡਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਸਭ ਕੁਝ ਅੱਗ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਲਪਟਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ; ਦਰੱਖਤ, ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਟੋਏ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰ।
ਦਸ਼ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋਯਂ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ । ਤਤਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ
ਦਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ; ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ-ਵੰਡ ਕੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ।
ਸ਼ਿਖਾਸਹਸ੍ਰੈਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨੈਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂਸ਼ੁਕਸਂਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁਰਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਿਆਨਕ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਭੜਕ ਰਹੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਗृਹਾਦ੍ਗृਹਾਂਤਰੇ ਨੈਵ ਗਂਤੁਂ ਧੂਮੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਹਰਕੋਪਾਨਲਾਦਗ੍ਧਂ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਧੂੰਏ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਵੀ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਦਹ੍ਯਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਾਗ੍ਰਾਣਿ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਤੇ ਸੜ ਰਿਹਾ; ਉਸਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਗਈਆਂ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਮਾਨਾਨ੍ਯਪ੍ਯਨੇਕਧਾ । ਗृਹਾਣਿ ਚੈਵ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਦੀਪ੍ਤਿਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵੀ, ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ।
ਬਾਧਂਤੇ ਦ੍ਰੁਮਖਂਡੇषੁ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਵਾਗਾਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤੇ ਜ੍ਵਲਂਤ੍ਯਪਿ
ਅੱਗ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਟੋਏ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੜ ਰਿਹਾ ਤੇ ਭੜਕ ਰਿਹਾ।
ਸੀਦਂਤਿ ਚਾਨਲਸ੍ਪृष੍ਟਾਃ ਕ੍ਰਂਦਂਤਿ ਵਿਵਿਧੈ ਸ੍ਵਰੈਃ । ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇਂऽਗਾਰਰਾਸ਼ਯਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਹ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ, ਪ੍ਰਭੂ!' ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣਾ ਨਲਿਨੀ ਸਹ ਪਂਕਜਾ
ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨਵ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕਾਂਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵੀ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਹ੍ਯਂਤੇਨਲਦਗ੍ਧਾਨਿ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਃ । ਅਮ੍ਲਾਨੈਃ ਪਂਕਜੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਯੋਜਨੈਃ ਸ਼ਤੈਃ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਲੀਆਂ ਸੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗ, ਚੌਗਾਨ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।