ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਸਮਂਤਾਤ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਂਤ੍ਯਮਰਕਂਟਕੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਅਮਰਕਾਂਟਕ ਪਹਾੜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਹ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਹਿਂਸਾਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਸਮਾਚਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਾਨ੍ਪਰਿਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਸਾਰੀ ਹਿੰਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤੋ ਹਿ ਮੇ । ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮੋਦੇਤ ਪਾਂਡਵ
ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ—ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣੇ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਪਰਿਚਾਰਿਤੇ । ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਯ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ, ਦਿਵਯ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਤੇ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਦੇਵਲੋਕੇ ਤੁ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ ਮੋਦਤੇ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਨਰ੍ਮਦਾ ਤੁ ਨਦੀਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾ ਤ੍ਰਿषੁ । ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਵਿਭਕ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਮਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤਾਨਿ ਪਾਂਡਵ । ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਪਾਂਡਵ, ਇਹ ਵੰਡ ਜਜਨੋਪਵੀਤ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਰਾਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚ ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਕਥਯਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਂਡਵਨਂਦਨ
ਜਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ।
ਪੁਰਾ ਮੁਨਿਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ । ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਤੁਵਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਂਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸੇਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ । ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਨ੍ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵ ਸਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ—'ਹੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਚਾਗਤਾਃ । ਕਿਂ ਦੁਃਖਂ ਕੋऽਨੁਸਂਤਾਪਃ ਕੁਤੋ ਵਾ ਭਯਮਾਗਤਮ੍
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ! ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ, ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ, ਜਾਂ ਕਿੱਥੋਂ ਡਰ ਆਇਆ ਹੈ?'
ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਕਥਯਨ੍ਨਮਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ-। ਅਪਿ ਘੋਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਦਾਨਵੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਬਾਣੋ ਨਾਮੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਦਾਨਵ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਬਾਣਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ?
ਗਗਨੇ ਤੁ ਵਸਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਭ੍ਰਮਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੀਤਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਵਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਿਰੂਪਾਖ਼ਸ਼, ਅਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਏ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਹਤੋ ਦੁਃਖਾਦ੍ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪਰਾ ਗਤਿਃ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਾ ਬਣਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਾਰਗ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਮਿਹਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਸੁਖਮੇਧਂਤਿ ਸ਼ਂਕਰ । ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਯਾਂਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਸ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਕਰਿष੍ਯਥ । ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਰ੍ਮਦਾਤਟਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਾਂਡਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਬੈਠਿਆ; ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਉਸ ਮਾਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।
ਕਥਂ ਕੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਹਂਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੋ ਮਯਾ । ਏਵਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰਦਂ ਸ੍ਮਰਤੇ ਤਦਾ । ਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਾਰਦਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਕਿਵੇਂ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਨਾਰਦ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਦੇਵ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸਂਸ੍ਮृਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਾ ਦੇਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ; ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਾਂ? ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ-। ਗਚ੍ਛ ਨਾਰਦ ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍ । ਬਾਣਸ੍ਯ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਾਥ ਤਤ੍ਕੁਰੁ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ, ਉੱਥੇ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ; ਬਾਣਾ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਜਲਦੀ ਜਾ ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ।
ਭਰ੍ਤਾਰੋ ਦੇਵਤਾਭਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋਪਮਾਃ । ਤਾਸਾਂ ਵੈ ਤੇਜਸਾ ਵਿਪ੍ਰ ਭ੍ਰਮਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਦਿਵਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਮਂਤ੍ਰਮਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚੋਦਯ । ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉੱਥੇ ਜਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇ ਹੋਰ ਮੰਤਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ; ਦੇਵ ਦਾ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਹृਦਯਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਂ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸ਼ੋਭਤੇ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਮਾਯਤਮ੍ । ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬਾਣਂ ਤੁ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਲੰਮਾ ਸੀ; ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾਲਾਕੁਂਡਲਕੇਯੂਰੈਰ੍ਮੁਕੁਟੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਹਾਰਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸਂਛਨ੍ਨਂ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੁੰਡਲ, ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ; ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਲਲਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਾਃ ਨਰਾਃ ਕਨਕਮਂਡਿਤਾਃ । ਉਤ੍ਥਿਤੋ ਨਾਰਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਰਦ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਬਾਣ ਉਵਾਚ-। ਸ ਦੇਵਰ੍षਿਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਦ੍ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿ । ਅਰ੍ਘਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਬਾਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪ ਹੀ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ; ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਅਰਘ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਚਿਰਾਤ੍ਸਮਾਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਦਮਾਸਨਮ੍ । ਏਵਂ ਸਂਭਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਾਰਦਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ; ਇਹ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਦ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਦੇਵੀ ਅਨੌਪਮ੍ਯਾ ਤੁ ਨਾਮਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਹਾ ਦੇਵੀ, ਦਾ ਨਾਮ ਅਨਉਪਮਿਆ ਸੀ।