ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਵਾਯਵੋ ਵਾਂਤਿ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਭ੍ਯ ਏਵ ਚ । ਅਸਂਬਂਧਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਥੇ ਹਵਾ ਹਰ ਦਿਸਾ ਤੋਂ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਵਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜੀ, ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਕਰੈਃ ਪਦ੍ਮਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਕਰ੍षਂਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭੈਃ । ਸ਼ਤਧਾ ਪੁਨਰੇਵਾਸ਼ੁ ਤੇ ਤਾਨ੍ਮੁਂਚਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਪੁਸ਼ਕਰਾਂ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨਾਲ ਉਹ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸੌ ਵਾਰੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਸਦ੍ਭਿਰ੍ਮੁਖਨਾਸਾਭ੍ਯਾਂ ਦਿਗ੍ਗਜੈਰਿਵ ਮਾਰੁਤਾਃ । ਆਗਚ੍ਛਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਨੱਕ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਨਿਰ੍ਮਾਣਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਦਂ ਪृਥਿਵੀਮਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਚ ਮਨੋਨੁਗਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਾਪ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤਰਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਸਾਧੁਸਂਮਤਃ । ਆਯੁਰ੍ਬਲਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਾਗ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ, ਚਰਚਾ ਤੇ ਚਮਕ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਪਰ੍ਵਣੀਦਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰੀਯਂਤੇ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਦਿਨ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਪੂਰਵਜ ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ-। ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਹਿ ਪਰੀਮਾਣਂ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ । ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਅਮृਤਂ ਪੀਤਮੇਵ ਚ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਬਣਾਵਟ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੂਮੌ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪਾਵਨਾਨੀਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਥਾਫਲਕਰਾਣਿ ਚ । ਸਵਿਸ਼ੇषਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਤਵ
ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹਨ ਜੋ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸਮੇਤ ਦੱਸੋ। ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ-। ਧਨ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪृष੍ਟਮੇਵ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਯਥਾਮਤਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਯੋਗਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾਤਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਰ੍षੇਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਹਿ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਸਂਵਾਦਂ ਸ਼ृਣੁ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ — ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ; ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਹृਤਰਾਜ੍ਯਾਃ ਪਾਂਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ । ਨ੍ਯਵਸਂਤਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹ ਪਾਂਡਵਾਃ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਰ੍षਿਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦਮ੍ । ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਕੁਰੁਨਂਦਨਃ । ਦਿਵਿ ਭਾਤਿ ਹਿ ਦੀਪ੍ਤੌਜਾ ਦੇਵੈਰਿਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ।
ਯਥਾ ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਤਥਾ ਪਤੀਨ੍ । ਨ ਜਹੌ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਮੇਰੁਮਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤਃ ਪੂਜਾਂ ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ । ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਪ੍ਰਿਯੇਣ ਚ
ਪੂਜਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਧਰ੍ਮ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਹਿ ਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਅਥ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ । ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਰਦਂ ਦੇਵਸਂਮਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਯਿ ਤੁष੍ਟੇ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਿਪੂਜਿਤੇ । ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮਨ੍ਯੇ ਹਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਓ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਨਘ । ਸਂਦੇਹਂ ਮੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਹृਤ੍ਸ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਤੀਰ੍ਥਤਤ੍ਪਰਃ । ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਫਲ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਨਵਹਿਤੋ ਦਿਲੀਪੇਨ ਯਥਾ ਪੁਰਾ । ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵੈ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਪੁਰਾ ਭਾਗੀਰਥੀਤੀਰੇ ਦਿਲੀਪੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ । ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਮੁਨਿਵਤ੍ਤਦਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉਥੇ ਵਸਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ੁਭੇਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਰਾਜਪੁਣ੍ਯੇ ਦੇਵਰ੍षਿਪੂਜਿਤੇ । ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਮਦ੍ਯੁਤਿਃ । ऋषੀਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਥੇ, ਉਹ ਪਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਵਾਇਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਜਪਨ੍ਨੇਵ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੂਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਸਿष੍ਠਮृषਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭੂਤਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਟ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ । ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਏ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਮਾਦਾਯ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ । ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮੇ
ਸਾਫ ਦਿਲ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਸਿਰ ਨਮ ਕੇ ਅਰਘ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਦਿਲੀਪੋऽਹਂ ਤੁ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਾਸੋਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਤਵ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਮੁਕ੍ਤੋਹਂ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ
“ਮੈਂ ਦਿਲੀਪ ਹਾਂ—ਤੈਨੂੰ ਸੁਭ ਆਵੇ! ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ। ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।”
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਦਿਲੀਪੋ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਵਰਃ । ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਦਿਲੀਪ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਰੋਕ ਲਈ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।