ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਮਨੋਨੁਕੂਲਾਭਿਃ ਪੂਜਯਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਜਂਬੂਦ੍ਵੀਪਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਨ੍ਤੇ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉੱਚੇ ਦੋਵਾਂਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚ ਦਮੇਨ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦਵੀਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨਿ, ਲੋਕ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਸਚ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ,
ਆਰੋਗ੍ਯਾਯੁष੍ਪ੍ਰਮਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤਤਃ । ਏਤੇ ਜਨਪਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਤੇषੁ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਤੇ ਉਮਰ ਦੋਹਰੀ ਤੇ ਚੌਗੁਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਨੇਕ ਲੋਕ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਵੀਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਉਕ੍ਤਾ ਜਨਪਦਾ ਯੇषੁ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੈਕਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਈਸ਼੍ਵਰੋ ਦਂਡਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਇਹ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਇਕੋ ਧਰਮ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸਜ਼ਾ ਦੀ ਲਾਟੀ ਫੜਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵੀਪਾਨੇਤਾਨ੍ਮੁਨਿਵਰਾ ਰਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਸ ਰਾਜਾ ਸ ਸ਼ਿਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ ਪਿਤਾ ਸ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਵੀਪਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹੀ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹੈ।
ਗੋਪਾਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ ਦ੍ਵਿਜਪਂਡਿਤਾਃ । ਭੋਜਨਂ ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ੍ਵਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਦੋਵਾਂਜਨ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ; ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਆਪ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਮੇਵ ਮਹਾਭਾਗਾ ਭੁਂਜਤੇ ਤਦ੍ਧਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ । ਤਤਃ ਪਰਂ ਮਹਾਸ਼ੈਲੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲੋਕਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਧਨਵੰਤ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈ।
ਚਤੁਰਸ੍ਰੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਮਂਡਲਃ । ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਲੋਕਸਂਮਤਾਃ
ਉਹ ਚੌਕੋਣ ਹੈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰੀ ਗੋਲ ਹੈ; ਉਥੇ ਚਾਰ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਦਿਗ੍ਗਜਾ ਹਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਾਮਨੈਰਾਵਤਾਂ ਜਨਾਃ । ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਸ੍ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਕਰਟਾਮੁਖਾਃ
ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਥੇ ਲੋਕ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਐਰਾਵਤ ਵਰਗੇ; ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਟੁੱਟੇ ਦੰਦ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਪਰਿਮਾਣਂ ਨ ਸਂਖ੍ਯਾਤੁਮਿਹਮੁਤ੍ਸਹੇ । ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਃ ਸੁਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮਧਸ੍ਤਥਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਹਦ ਇੱਥੇ ਗਿਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਵਾਯਵੋ ਵਾਂਤਿ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਭ੍ਯ ਏਵ ਚ । ਅਸਂਬਂਧਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਥੇ ਹਵਾ ਹਰ ਦਿਸਾ ਤੋਂ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਵਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜੀ, ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਕਰੈਃ ਪਦ੍ਮਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਕਰ੍षਂਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭੈਃ । ਸ਼ਤਧਾ ਪੁਨਰੇਵਾਸ਼ੁ ਤੇ ਤਾਨ੍ਮੁਂਚਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਪੁਸ਼ਕਰਾਂ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨਾਲ ਉਹ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸੌ ਵਾਰੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਸਦ੍ਭਿਰ੍ਮੁਖਨਾਸਾਭ੍ਯਾਂ ਦਿਗ੍ਗਜੈਰਿਵ ਮਾਰੁਤਾਃ । ਆਗਚ੍ਛਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਨੱਕ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਨਿਰ੍ਮਾਣਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਦਂ ਪृਥਿਵੀਮਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਚ ਮਨੋਨੁਗਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਾਪ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤਰਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਸਾਧੁਸਂਮਤਃ । ਆਯੁਰ੍ਬਲਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਾਗ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ, ਚਰਚਾ ਤੇ ਚਮਕ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਪਰ੍ਵਣੀਦਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰੀਯਂਤੇ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਦਿਨ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਪੂਰਵਜ ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ-। ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਹਿ ਪਰੀਮਾਣਂ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ । ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਅਮृਤਂ ਪੀਤਮੇਵ ਚ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਬਣਾਵਟ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੂਮੌ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪਾਵਨਾਨੀਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਥਾਫਲਕਰਾਣਿ ਚ । ਸਵਿਸ਼ੇषਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਤਵ
ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹਨ ਜੋ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸਮੇਤ ਦੱਸੋ। ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ-। ਧਨ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪृष੍ਟਮੇਵ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਯਥਾਮਤਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਯੋਗਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾਤਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਰ੍षੇਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਹਿ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਸਂਵਾਦਂ ਸ਼ृਣੁ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ — ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ; ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਹृਤਰਾਜ੍ਯਾਃ ਪਾਂਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ । ਨ੍ਯਵਸਂਤਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹ ਪਾਂਡਵਾਃ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਰ੍षਿਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦਮ੍ । ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਕੁਰੁਨਂਦਨਃ । ਦਿਵਿ ਭਾਤਿ ਹਿ ਦੀਪ੍ਤੌਜਾ ਦੇਵੈਰਿਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ।
ਯਥਾ ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਤਥਾ ਪਤੀਨ੍ । ਨ ਜਹੌ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਮੇਰੁਮਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤਃ ਪੂਜਾਂ ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ । ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਪ੍ਰਿਯੇਣ ਚ
ਪੂਜਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਧਰ੍ਮ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਹਿ ਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਅਥ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ । ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਰਦਂ ਦੇਵਸਂਮਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਯਿ ਤੁष੍ਟੇ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਿਪੂਜਿਤੇ । ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮਨ੍ਯੇ ਹਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਓ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਨਘ । ਸਂਦੇਹਂ ਮੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਹृਤ੍ਸ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਤੀਰ੍ਥਤਤ੍ਪਰਃ । ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਫਲ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸੋ।