ਭਦ੍ਰਾ ਵਾਪਿ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਯਾ ਵਯਸ੍ਯਾ ਸਾ ਨਦੀ ਪੁਰਾ । ਸਹਾਯਮਕਰੋਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ਼੍ਰੀਰੂਪਧਾਰਿਣੀ
ਭਦਰਾ ਜਾਂ ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਉਹ ਨਦੀ, ਸਹਾਇਕ ਬਣ ਕੇ, ਸ੍ਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲ ਪਈ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁਸਂਗਮਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ । ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮृष੍ਟਂ ਵਾਰਿ ਦਦਾਤਿ ਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਰਾਹਾਯ ਵਾਰੁਣਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਾਗਰਮ੍
ਵਰਾਹ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸੀ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਵੈ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਿਪਂਥਿਨਃ । ਦੇਵੋ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯ ਮਕਰਾਲਯਮ੍ । ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਕਰ੍ਦਮਾਲੇਨ ਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਯਜਨ-ਵਰਾਹ ਦੇਵ ਨੇ ਮਕਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਮੈਲ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਦੇਵ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹਸ੍ਯ ਸਾਭ੍ਰਮਤ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਨਿਰ੍ਗਮਂ ਕਰ੍ਦਮਾਲੇਨ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਤਾ, ਯਜਨ-ਵਰਾਹ ਦੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਅਤੇ ਮੈਲ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕਥਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਅਂਤਰ੍ਭੂ ਕ੍ਰੀਡਿਤਮਿਦਂ ਵਰਾਹਸ੍ਯ ਹਰੇਃ ਪੁਰਾ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਨਗਨਂਦਿਨਿ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਲੇ, ਹਰਿ ਵਰਾਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖੇਡਦੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ।
ਯੋऽਯਂ ਵੈ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧृਤਵਾਨ੍ਸੂਕਰਂ ਵਪੁਃ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰੂਪਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਸੂਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ ਇਹ ਰੂਪ ਲਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪृਥਿਵੀਂ ਦੇਵੀਂ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਕਰ੍ਦਮਾਲਯਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਵਰਾਹਾਖ੍ਯਂ ਤੁ ਸੁਂਦਰਿ
ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਲ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਉਥੇ, ਸੁੰਦਰੋ, ਵਰਾਹ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਬਣਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਿ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਕ੍ਸ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਿਤॄਣਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਹੇਤਵੇ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੈਃ ਸਮਂ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸੁਖਦਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰ। ਖਂਡੇ ਵਾਰਾਹਤੀਰ੍ਥਂਨਾਮੈਕੋਨਸਪ੍ਤਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿੱਚ, ਵਰਾਹ ਤੀਰਥ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਉਨ੍ਹੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਲੋਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਪਾਤਕਾਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਪਤਿਃ ਸ੍ਵਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸੁਖਹੇਤਵੇ । ਤਿਥਿਰ੍ਵਾਪਿ ਸਮਾਸੋ ਵੈ ਸਂਜਾਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਕਃ
ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਚਾਹੇ ਤਿਥੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਹੀਨਾ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਨਾਮ ਗृਣਨ੍ਦੇਵਿ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਲਭਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍ । ਸ ਏਵ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਕਾਰਣਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੀ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਰ੍ਕਾ ਧृਤਾ ਯੇਨ ਨृਸਿਂਹੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਸ ਏਵ ਪ੍ਰਕਟੀਜਾਤੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਮਭੀਪ੍ਸਯਾ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਭਗਵਾਨ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਨਰਸਿੰਹ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਉਹੀ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਅਵਤਾਰਾ ਹ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਤਾਃ ਕਥਿਤਾਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ । ਨृਸਿਂਹਾਖ੍ਯਂ ਪਰਂ ਧਾਮ ਵਦ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਭੋ । ਯੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸੁਖ ਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਾ, ਬੇਅੰਤ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨਰਸਿੰਹ ਨਾਮਕ ਪਰਮ ਧਾਮ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਝਣ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ । ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਤਦੁਤ੍ਸਂਗੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਿਤॄਹਂਤਾਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਉੱਤਮ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਉਵਾਚ। ਨਮਸ੍ਤੇ ਭਗਵਨ੍ਵਿष੍ਣੋ ਨृਸਿਂਹਾਦ੍ਭੁਤਰੂਪਿਣੇ । ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤੋਹਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਵਾਂ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਚ ਤਤ੍ਵਤਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਨਰਸਿੰਹ, ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਾਮਿਂਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਮਮਾਭਿਨ੍ਨਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਹ੍ਯਨੇਕਧਾ । ਕਥਂ ਤੇऽਹਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਜਾਤਃ ਕਾਰਣਂ ਵਦ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ।
ਨृਸਿਂਹ ਉਵਾਚ। ਕਥਯਾਮਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ । ਭਕ੍ਤੇਰ੍ਯਤ੍ਕਾਰਣਂ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਪੁਨਃ
ਨਰਸਿੰਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਭਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾ ਕਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਪਿ ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਪ੍ਯਧੀਤਵਾਨ੍ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਵਸੁਦੇਵੋ ਹਿ ਵੇਸ਼੍ਯਾਯਾਮਤਿ ਲਂਪਟਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਵਸੁਦੇਵ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਵੇਸ਼ਿਆ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਾਮੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਨੈਵਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸੁਕृਤਂ ਕਿਯਤ੍ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਧੁ ਘृਤਂ ਚੈਵ ਵੇਸ਼੍ਯਾਸਂਗਮਲਾਲਸਃ
ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਘੀ ਖਾ ਕੇ, ਵੇਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਮਦ੍ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਤਵਾਨਘ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋਵਾਚ। ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਵਦ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਭਗਤੀ ਜਾਗੀ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ—ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਸੀ?
ਵੇਸ਼੍ਯਾਯਾਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇਨ ਕਥਂਚਿਦ੍ਧਿ ਕृਤਂ ਮਯਾ । ਮਮੋਪਰਿ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਵੇਸ਼ਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।
ਨृਸਿਂਹ ਉਵਾਚ। ਸृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੁ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਕ੍ਰੇ ਹ੍ਯੇਤਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਦ੍ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਬਣਾਇਆ। ਮੇਰੇ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੜ-ਚੇਤਨ ਜੀਵ ਬਣੇ।
ਈਸ਼੍ਵਰੇਣ ਵ੍ਰਤਂ ਚੀਰ੍ਣਂ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯਚ । ਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਤੁ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਪਤਨ ਹੋਇਆ।
ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰृषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾਤਨੈਃ । ਰਾਜਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਹਿਤਂ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ । ਮਮ ਤੇ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਾ ਜਾਤਾ ਦਿਵਿ ਭੋਗਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਈ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਯਿ ਵਿਲੀਨਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ਵ ਮਾਮ੍ । ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਵਤਾਰਸ੍ਤੇ ਮਚ੍ਛਰੀਰਤ੍ਪृਥਗ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ। ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇषਾਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਕਲ੍ਪਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਧਨਦਸ੍ਯ ਚ ਯਾਦृਸ਼ੀ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੁੜ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਚਾਹੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਾਂ-ਕਲਪ ਲੰਘ ਜਾਣ। ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਬੇਰ ਵਰਗਾ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।