ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਪੁਨਃ । ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਂਹਿਤਾਪਦ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਾ
ਚਾਰ ਲਕੜੀਆਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਦਮਾ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿੱਚ ਬਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਕਥਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਪਦ੍ਮਾਖ੍ਯਾ ਸਾ ਤੁ ਸਂਹਿਤਾ
ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਪਦਮਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ।
ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਪਠਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾ ਵਿष੍ਣੁਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਏਕੋਰ੍ਥਸ਼੍ਚੈਕਭਾਵਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ष੍ਵਪਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਃ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਚਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਅਰਥ ਤੇ ਇੱਕੋ ਭਾਵ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਹਿਤਾਸ੍ਵੇਵ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ੇषਾਖ੍ਯਾਨਪ੍ਰਵਿਸ੍ਤਰਃ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਕੀ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਤਮ।
ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਹਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਭੂਮਿਖਂਡਂ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਕਲਿਯੁਗ ਆਉਣ ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੂਮਿਖੰਡ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਰੋਗੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਪਂ ਦਾਨਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ—ਜਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਪਾਠ—
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਦ੍ਮਾਖ੍ਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਥਮਂ ਸृष੍ਟਿਖਂਡਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਭੂਮਿਖਂਡਕਮ੍
ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਭੂਮਿ ਖੰਡ।
ਤृਤੀਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡਂ ਚ ਪਾਤਾਲਂ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਥਕਮ੍ । ਪਂਚਮਂ ਚੋਤ੍ਤਰਂ ਖਂਡਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਤੀਜਾ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਹੈ, ਚੌਥਾ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਂਚਖਂਡਾਨ੍ਯਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਗੋਪ੍ਰਦਾਨਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਨਵੋ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੰਜ ਖੰਡਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਦਾਨ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਭਾਗ੍ਯੇਨ ਲਭ੍ਯਂਤੇ ਪਂਚਖਂਡਾਨਿ ਭੂਸੁਰਾਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਨਿ ਸ੍ਯੁਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪੰਜ ਖੰਡ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਇਹ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਸੰਹਿਤਾ ਵਾਲੇ ਵੇਨ ਉਪਾਖਿਆਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਪਚੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਨਮਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਪਦਾਰਵਿਂਦਂ ਸਦੇਂਦਿਰਾਵਂਦਿਤਮੁਤ੍ਤਮਾਢ੍ਯਮ੍ । ਜਗਜ੍ਜਨਾਨਾਂ ਹृਦਿ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਂ ਮਹਾਜਨੈਕਾਯਨਮੁਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇੰਦਰਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਇਕੋ ਠਿਕਾਣਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ।
ਏਕਦਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਲਨਸਨ੍ਨਿਭਾਃ । ਹਿਮਵਦ੍ਵਾਸਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ,
ਤ੍ਰਿਕਾਲਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਨਾਪੁਣ੍ਯਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਃ । ਮਹੇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਰਿਰਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਵਿਂਧ੍ਯਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ, ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ,
ਯੇऽਰ੍ਬੁਦਾਰਣ੍ਯਨਿਰਤਾਃ ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲਨਿਰਤਾ ਯੇ ਚ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਅਰਬੁਦਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ,
ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਰਣ੍ਯਰਤਾ ਯੇ ਚ ਦਂਡਕਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ । ਜਂਬੂਮਾਰ੍ਗਰਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਸਤ੍ਯਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਧਰਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਜੰਬੂ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਤਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ,
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸਸ਼ਿष੍ਯਾ ਮੁਨਯੋऽਮਲਾਃ । ਨੈਮਿषਂ ਸਮੁਪਾਯਾਤਾਃ ਸ਼ੌਨਕਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣ ਆਏ।
ਤਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤੇਨ ਤੇ ਚ ਸੁਪੂਜਿਤਾਃ । ਆਸਨੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਬृਸ੍ਯਾਦਿषੁ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਕਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਸਨੀਆਂ ਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬੈਠ ਗਏ।
ਸ਼ੌਨਕੇਨ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤੇषੁ ਆਸੀਨਾਸ੍ਤੇ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਕृष੍ਣਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਕਥਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸ਼ੌਨਕ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਸਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਥਾਂਤੇषੁ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੂਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਕਹਾਣੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੂਤ ਆ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞੋ ਰੋਮਹਰ੍षਣਸਂਜ੍ਞਕਃ । ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ ਤੈਸ਼੍ਚੈਵਾਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਸੀ, ਉਹ ਆ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸਤਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਸ਼ੌਨਕਾਦ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਸੂਤਂ ਵੈ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼, ਸੁਖ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਸੂਤ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸ਼ੌਨਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ । ऋषਯ ਊਚੁਃ-। ਪੌਰਾਣਿਕ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ,
ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਃ ਪੁਰਾ ਪੌਰਾਣਿਕੀਃ ਕਥਾਃ । ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਚ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਕਥਾਯਾਂ ਸਕ੍ਸ਼ਣਾ ਹਰੇਃ
ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਪੁਰਾਣਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਹਨ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਹਰੀ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਸ ਵੈ ਪੁਂਸਾਂ ਪਰੋਧਰ੍ਮੋ ਯਤੋ ਭਕ੍ਤਿਰਧੋਕ੍ਸ਼ਜੇ । ਪੁਨਃ ਪੁਰਾਣਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਹਰਿਵਾਰ੍ਤਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਡਿਊਟੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਲਈ ਭਕਤੀ ਉਪਜਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪੁਰਾਣਾ ਮੁੜ ਸੁਣਾਓ।
ਹਰੇਰਨ੍ਯਾ ਕਥਾ ਸੂਤ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸਦृਸ਼ੀ ਸ੍ਮृਤਾ । ਹਰਿਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸ੍ਵਯਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਮ੍
ਹਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਸੂਤ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਰਗੀਆਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਰੀ ਆਪ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਦਾਤॄਣਾਂ ਨਾਮਾਨਿ ਕਿਲ ਕੀਰ੍ਤਯ । ਕੁਤ ਏਤਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕੇਨ ਵਾ ਪਰਿਪਾਲ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਉਪਜੇ, ਤੇ ਕੌਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਲਯਮਭ੍ਯੇਤਿ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਕੇ ਚ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਖੇਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਹਨ?
ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਃ ਪਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਨृਣਾਂ ਪਾਪਹਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਕਿਹੜੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਭਾਵਨ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ-। ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਾਧੁਪृष੍ਟਂ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਾਣਂ ਪਦ੍ਮਸਂਜ੍ਞਕਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਦਮ ਨਾਮਕ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।