ਯਥਾਸਂਭਾਵਿਕਾਂ ਤਾਤ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਧੇਨੁਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਤਤੋ ਵਿਘ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪੁਰਾਣਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਪਿਆਰੇ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਭਵ ਹੋ ਸਕੇ, ਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਸਿਧੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਯੋ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਵਿਘ੍ਨਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਂਗੇ ਜਾਯਤੇ ਰੋਗੋ ਬਹੁਪੀਡਾਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ੋਕਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੋ ਧਨਹਾਨਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਨਾਨਾਵਿਧਾਨ੍ਮਹਾਰੋਗਾਨ੍ਭੁਂਜਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਦੁੱਖ, ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਦੁੱਖ, ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਹਾਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਯ ਗੇਹੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿਤ੍ਤਮੁਪਵਾਸਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਂ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੂਜਯੇਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਜੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ; ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਮਧਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
षੋਡਸ਼ੈਸ਼੍ਚੋਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚ ਭਾਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਥਾਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੋਲਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੇਸ਼ਵਾਯ ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਹਵਿषਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਭੋਜਨਂ ਸਹ ਬਾਂਧਵੈਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਏ।
ਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਪੁਰਾਣਸਂਹਿਤਾਪੂਰ੍ਣਾ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰੈਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸੰਹਿਤਾ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਵੈ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਸਪਾਦਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮੇਕਂ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਖ੍ਯਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਸ਼ृਣੁ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚਾਰ ਲਕੜੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਪੌਣੀ ਹੈ।
ਕृਤੇ ਯੁਗੇ ਤੁ ਨਿष੍ਪਾਪਾਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਮਨੁਜਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਲਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਦ੍ਮਸਂਜ੍ਞਕਮ੍
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਪੂਰੀ ਲੱਖ ਦਾ ਅੱਧਾ ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮੇਵ ਤਥਾਧਿਕਮ੍ । ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਯਦਾ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ; ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਆਉਣ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਪੁਨਃ । ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਂਹਿਤਾਪਦ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਾ
ਚਾਰ ਲਕੜੀਆਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਦਮਾ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿੱਚ ਬਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਕਥਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਪਦ੍ਮਾਖ੍ਯਾ ਸਾ ਤੁ ਸਂਹਿਤਾ
ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਪਦਮਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ।
ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਪਠਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾ ਵਿष੍ਣੁਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਏਕੋਰ੍ਥਸ਼੍ਚੈਕਭਾਵਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ष੍ਵਪਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਃ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਚਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਅਰਥ ਤੇ ਇੱਕੋ ਭਾਵ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਹਿਤਾਸ੍ਵੇਵ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ੇषਾਖ੍ਯਾਨਪ੍ਰਵਿਸ੍ਤਰਃ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਕੀ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਤਮ।
ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਹਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਭੂਮਿਖਂਡਂ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਕਲਿਯੁਗ ਆਉਣ ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੂਮਿਖੰਡ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਰੋਗੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਪਂ ਦਾਨਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ—ਜਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਪਾਠ—
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਦ੍ਮਾਖ੍ਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਥਮਂ ਸृष੍ਟਿਖਂਡਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਭੂਮਿਖਂਡਕਮ੍
ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਭੂਮਿ ਖੰਡ।
ਤृਤੀਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡਂ ਚ ਪਾਤਾਲਂ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਥਕਮ੍ । ਪਂਚਮਂ ਚੋਤ੍ਤਰਂ ਖਂਡਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਤੀਜਾ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਹੈ, ਚੌਥਾ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਂਚਖਂਡਾਨ੍ਯਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਗੋਪ੍ਰਦਾਨਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਨਵੋ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੰਜ ਖੰਡਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਦਾਨ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਭਾਗ੍ਯੇਨ ਲਭ੍ਯਂਤੇ ਪਂਚਖਂਡਾਨਿ ਭੂਸੁਰਾਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਨਿ ਸ੍ਯੁਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪੰਜ ਖੰਡ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਇਹ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਸੰਹਿਤਾ ਵਾਲੇ ਵੇਨ ਉਪਾਖਿਆਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਪਚੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਨਮਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਪਦਾਰਵਿਂਦਂ ਸਦੇਂਦਿਰਾਵਂਦਿਤਮੁਤ੍ਤਮਾਢ੍ਯਮ੍ । ਜਗਜ੍ਜਨਾਨਾਂ ਹृਦਿ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਂ ਮਹਾਜਨੈਕਾਯਨਮੁਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇੰਦਰਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਇਕੋ ਠਿਕਾਣਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ।
ਏਕਦਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਲਨਸਨ੍ਨਿਭਾਃ । ਹਿਮਵਦ੍ਵਾਸਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ,
ਤ੍ਰਿਕਾਲਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਨਾਪੁਣ੍ਯਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਃ । ਮਹੇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਰਿਰਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਵਿਂਧ੍ਯਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ, ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ,
ਯੇऽਰ੍ਬੁਦਾਰਣ੍ਯਨਿਰਤਾਃ ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲਨਿਰਤਾ ਯੇ ਚ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਅਰਬੁਦਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ,
ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਰਣ੍ਯਰਤਾ ਯੇ ਚ ਦਂਡਕਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ । ਜਂਬੂਮਾਰ੍ਗਰਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਸਤ੍ਯਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਧਰਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਜੰਬੂ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਤਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ,
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸਸ਼ਿष੍ਯਾ ਮੁਨਯੋऽਮਲਾਃ । ਨੈਮਿषਂ ਸਮੁਪਾਯਾਤਾਃ ਸ਼ੌਨਕਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣ ਆਏ।
ਤਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤੇਨ ਤੇ ਚ ਸੁਪੂਜਿਤਾਃ । ਆਸਨੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਬृਸ੍ਯਾਦਿषੁ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਕਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਸਨੀਆਂ ਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬੈਠ ਗਏ।
ਸ਼ੌਨਕੇਨ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤੇषੁ ਆਸੀਨਾਸ੍ਤੇ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਕृष੍ਣਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਕਥਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸ਼ੌਨਕ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਸਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਥਾਂਤੇषੁ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੂਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਕਹਾਣੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੂਤ ਆ ਗਿਆ।