ਏਤਦੇਵ ਵਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਦੋषਭਾਵੇਨ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤਿ ਪਿਤਾ ਮਮ
'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ: ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਲਪੇਟਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ।'
ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਰਂ ਦਾਤੁਂ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ । ਦਦਸ੍ਵ ਉਤ੍ਤਮਂ ਕਾਮਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
'ਜੇ ਤੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਹੇ ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੂਤਤਾਂ ਗਤਃ । ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸ਼ਾਸਿਤੋ ਵਤ੍ਸ ਪੁਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪृਥੋ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਐ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਉਹ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਪृਥੁਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਪृਥੁਰੇਵ ਸਮਾਯਾਤੋ ਰਾਜ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਆਪ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯੇ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਾਪਂ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਚਾਚਰੇਤ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਚਿਂਤਯਤੇ ਪਾਪਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧੇਨਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਵੇਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਜੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਪ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਵੀ ਸੀ—
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਦੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਥਾਚਕ੍ਰੈਰ੍ਨਿਕृਂਤਿਤਃ । ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਪਾਪਂ ਨੈਵ ਕੋਪਿ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
—ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਃ ਸਮਾਚਾਰੈਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੇਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹੁਕਮ ਇੰਝ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਦਾਨਭੋਗੈਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ । ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਂਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕ ਦਾਨ ਤੇ ਭੋਗ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਸਨ; ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕ ਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਚੌਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਵੇਨਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪृਥੁਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਸਂਬਭ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਸਂਭਾਰਾਨ੍ਨਾਨਾਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਵੇਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਪృਥੂ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ।
ਨਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਾਨਾਦੇਸ਼ੋਦ੍ਭਵਾਨਪਿ । ਅਥ ਵੇਨ ਇਯਾਜਾਸਾਵਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਭੂਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਬੁਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਵੇਨ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਦਾਨਾਨ੍ਯਦਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਨਾਨਾਰੂਪਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਜਗਾਮ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਸਕਾਯੋ ਜਗਤੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਏਤਦ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੁਣਾਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪृਥੁਰੇਵ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ
ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪૃਥੂ ਹੀ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਨ ਸਮਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਦੁਦੋਹ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤੁ ਰਂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਧਰ੍ਮਾਨੁਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਨਿਕਾਲਿਆ। ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਭੂਮਿਖਣ੍ਡਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰਥਮਂ ਸृष੍ਟਿਖਂਡਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਭੂਮਿਖਂਡਕਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਉੱਤਮ ਭੂਮੀਖੰਡ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ। ਪਹਿਲਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਖੰਡ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਭੂਮੀਖੰਡ ਹੈ।
ਭੂਮਿਖਂਡਸ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ । ਅਸ੍ਯ ਖਂਡਸ੍ਯ ਵੈ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਮੈਂ ਭੂਮੀਖੰਡ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫਿਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਭਾਗ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਦਿਨਸ੍ਯੈਕਸ੍ਯ ਵੈ ਪਾਪਂ ਤਸ੍ਯ ਚੈਵ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ । ਯੋ ਨਰੋ ਭਾਵਸਂਯੁਕ੍ਤੋऽਧ੍ਯਾਯਂ ਸਂਸ਼ृਣੁਤੇ ਸੁਧੀਃ
ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਗੋਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਸੁਪਰ੍ਵਣਿ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ— ਸੁਣੋ, ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇਓ! ਸੁਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਯਤ੍ਫਲਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਜਾਯੇਤ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਅਸ੍ਯ ਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਪਠਮਾਨਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਨਿੱਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਕਲੌਯੁਗੇ ਤੁ ਵਿਘ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਨ ਜਾਯਂਤੇ ਨਰਸ੍ਯ ਵੈ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕਲੌ ਨ ਜਾਯਂਤੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨਸ੍ਯ ਚ ਪਦ੍ਮਜ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਹੇ ਪਦਮਜ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ?
ਨਰਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਨਾ ਵਿਘ੍ਨਾਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਮਖਸ੍ਯਾਪ੍ਯਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪਰਿਕਥ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਫਲਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਾਤ ਪੁਰਾਣੇ ਪਦ੍ਮਸਂਜ੍ਞਕੇ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਖਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਕਲੌ ਨੈਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਫਲ, ਪਿਆਰੇ, ਪਦਮ ਨਾਮਕ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਭਾਵੇਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪੁਰਾਣਂ ਚਾਪਿ ਯਤ੍ਤਦ੍ਵਦਸ਼੍ਵਮੇਧਸਮਂ ਕਿਲ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਆਪ ਹੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਜੋ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਨ ਭੁਂਜਂਤਿ ਨਰਾਃ ਪਾਪਾਃ ਪਾਪਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਪੁਰਾਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪਦ੍ਮਸਂਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮ
ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਅਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ। ਹੇ ਵਧੀਆ, ਪਦਮ ਨਾਮਕ ਇਸ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਪੁੰਨ,
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਭੁਂਜਂਤਿ ਕਲੌ ਨਰਾਃ । ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਨਰੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਰਗਾ ਪੁੰਨ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗ ਸਕਦੇ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੋष੍ਯਂਤਿ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਪ੍ਰਸਾਧਨਮ੍ । ਯੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਦ੍ਮਸਂਜ੍ਞਕਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਕਿਉਂ ਸੁਣਣਗੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ, ਜੋ ਚਾਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਸਾਧਿਤਂ ਤੇਨ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਯੋ ਯਜ੍ਞਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨष੍ਟਾ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਜਤਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ।
ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਗਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਵੇਦਾਃ ਸਾਂਗਸਸ੍ਵਰਾਃ । ਯਃ ਕੋਪਿ ਸਤ੍ਵਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨ੍ਭਗਵਤ੍ਪਰਃ
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਵੇਦ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਨੇਕ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇ—
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਪੁਤ੍ਰੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਸ਼੍ਰਵਣਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਲਈ।