ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵ ਪਿਤਰਂ ਜ੍ਞਾਨਤਤ੍ਪਰਮ੍ । ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਪृਥ੍ਵੀਸ਼ਃ ਸਬਾਣਂ ਯਤ੍ਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਦੇਸ਼ ਭਟਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਘੋषਧ੍ਵਂ ਭੂਤਲੇ ਮਮ । ਪਾਪਮੇਵ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤ੍ਰਿਵਿਧੇਨ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੇਰਾ ਇਹ ਐਲਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰੋ—ਕੋਈ ਵੀ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰੇ।'
ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਆਜ੍ਞਾਂ ਵੇਨਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਉਲ੍ਲਂਘ੍ਯ ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਸੋ ਹਿ ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜਾ ਵੇਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਦਾਨਮੇਵ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚੈਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਯਜਧ੍ਵਂ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਨ੍ਮਨਸ੍ਕਾ ਵਿਮਤ੍ਸਰਾਃ
ਸਿਰਫ ਦਾਨ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰੋ; ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨ ਕਰਨ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ।
ਏਵਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਵਾਸੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਭृਤ੍ਯੇषੁ ਵੇਨਜਃ । ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚ ਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਪਸੋਰ੍ਥੇ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਵੇਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਪੁਰਹਿਤਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੋषਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਂਯਮ੍ਯ ਵਿषਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਨ੍ । ਸ਼ਤਵਰ੍षਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵੈ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਖਾਧੇ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਤੁष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪृਥੁਮੁਵਾਚ ਹ । ਤਪਸ੍ਤਪਸਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।'
ਪृਥੁਰੁਵਾਚ- ਵੇਨ ਏष ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਿਤਾ ਮੇ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ । ਸਮਾਚਰਤਿ ਯਃ ਪਾਪਮਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨਰਾਧਮਃ
ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਵੇਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਹੈ।'
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤਾ ਭਵਤ੍ਵੇष ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਅਦृष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਚਕ੍ਰੈਰ੍ਹਰਿਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
'ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਆਪ ਜਨਾਰਦਨ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਾਂਛਤਿ ਪਾਤਕਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਤ੍ਰੁਟ੍ਯਂਤੁ ਫਲਂ ਪਕ੍ਵਂ ਯਥਾ ਦ੍ਰੁਮਾਤ੍
'ਜੋ ਮਨ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਪੱਕੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਣ।'
ਏਤਦੇਵ ਵਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਦੋषਭਾਵੇਨ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤਿ ਪਿਤਾ ਮਮ
'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ: ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਲਪੇਟਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ।'
ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਰਂ ਦਾਤੁਂ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ । ਦਦਸ੍ਵ ਉਤ੍ਤਮਂ ਕਾਮਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
'ਜੇ ਤੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਹੇ ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੂਤਤਾਂ ਗਤਃ । ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸ਼ਾਸਿਤੋ ਵਤ੍ਸ ਪੁਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪृਥੋ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਐ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਉਹ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਪृਥੁਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਪृਥੁਰੇਵ ਸਮਾਯਾਤੋ ਰਾਜ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਆਪ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯੇ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਾਪਂ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਚਾਚਰੇਤ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਚਿਂਤਯਤੇ ਪਾਪਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧੇਨਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਵੇਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਜੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਪ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਵੀ ਸੀ—
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਦੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਥਾਚਕ੍ਰੈਰ੍ਨਿਕृਂਤਿਤਃ । ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਪਾਪਂ ਨੈਵ ਕੋਪਿ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
—ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਃ ਸਮਾਚਾਰੈਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੇਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹੁਕਮ ਇੰਝ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਦਾਨਭੋਗੈਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ । ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਂਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕ ਦਾਨ ਤੇ ਭੋਗ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਸਨ; ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕ ਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਚੌਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਵੇਨਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪृਥੁਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਸਂਬਭ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਸਂਭਾਰਾਨ੍ਨਾਨਾਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਵੇਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਪృਥੂ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ।
ਨਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਾਨਾਦੇਸ਼ੋਦ੍ਭਵਾਨਪਿ । ਅਥ ਵੇਨ ਇਯਾਜਾਸਾਵਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਭੂਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਬੁਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਵੇਨ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਦਾਨਾਨ੍ਯਦਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਨਾਨਾਰੂਪਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਜਗਾਮ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਸਕਾਯੋ ਜਗਤੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਏਤਦ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੁਣਾਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪृਥੁਰੇਵ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ
ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪૃਥੂ ਹੀ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਨ ਸਮਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਦੁਦੋਹ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤੁ ਰਂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਧਰ੍ਮਾਨੁਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਨਿਕਾਲਿਆ। ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਭੂਮਿਖਣ੍ਡਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰਥਮਂ ਸृष੍ਟਿਖਂਡਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਭੂਮਿਖਂਡਕਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਉੱਤਮ ਭੂਮੀਖੰਡ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ। ਪਹਿਲਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਖੰਡ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਭੂਮੀਖੰਡ ਹੈ।
ਭੂਮਿਖਂਡਸ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ । ਅਸ੍ਯ ਖਂਡਸ੍ਯ ਵੈ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਮੈਂ ਭੂਮੀਖੰਡ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫਿਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਭਾਗ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਦਿਨਸ੍ਯੈਕਸ੍ਯ ਵੈ ਪਾਪਂ ਤਸ੍ਯ ਚੈਵ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ । ਯੋ ਨਰੋ ਭਾਵਸਂਯੁਕ੍ਤੋऽਧ੍ਯਾਯਂ ਸਂਸ਼ृਣੁਤੇ ਸੁਧੀਃ
ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਗੋਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਸੁਪਰ੍ਵਣਿ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ— ਸੁਣੋ, ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇਓ! ਸੁਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਯਤ੍ਫਲਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਜਾਯੇਤ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਅਸ੍ਯ ਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਪਠਮਾਨਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਨਿੱਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,