ਤਤੋ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਮਾਹੂਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਹਤ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ਂ ਜਾਤਵੇਦੋ ਗृਹਾਣ ਭੋ
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ।'
ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ। ਮਮ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕੋ ਹੇਤੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਕृਤੇ ਪ੍ਰਭੋ । ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤ
ਅੱਗ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਵੰਦਨਯੋਗ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜ੍ਵਲਂਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਹੋष੍ਯਤਿ ਨਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਬੀਜੌषਧਿਤਿਲਾਨਗ੍ਰੇ ਫਲਮੂਲਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਜਲਦਿਆਂ ਵੇਲੇ ਮਿਲੇਗਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਬੀਜ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਤਿਲ, ਫਲ, ਮੂਲ, ਸਮਿੱਧ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ ਲਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।'
ਤਦੈਵ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹ ਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਮਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੇ ਹਵਨ-ਸਵਿਕਾਰਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਤਃ ਸ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਦ੍ਵਚੋ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਭੁਕ੍ । ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਤਥਾ ਤਦਲਭਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਫਿਰ, ਹਵਨ-ਸਵਿਕਾਰਕ ਨੇ ਉਹ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਲਈ, ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ।
ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੌषਧਿਤृਣਾਨ੍ਯਾਹੂਯ ਸ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਇਮਮਰ੍ਥਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ 6.168.
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਰੁੱਖ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਘਾਹ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੌषਧਿਤृਣੈਸ੍ਤਥੈਵੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਵ੍ਯਥਿਤਾਨ੍ਯਗ੍ਨਿਵਦ੍ਦੇਵਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ, ਰੁੱਖ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਘਾਹ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯਾਃ ਕਥਯਂਤਃ ਪਿਤਾਮਹ । ਸ੍ਵਭਾਵ ਨਿਹਿਤਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪੁਨਰ੍ਹਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕੁਦਰਤ ਵਾਂਗ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਨਾ ਮਾਰੀਂ।
ਵਯਮਗ੍ਨਿਂ ਤਥਾ ਸ਼ੀਤਂ ਵਰ੍षਂ ਚ ਪਵਨੇਰਿਤਮ੍ । ਸਹਾਮਃ ਸਤਤਂ ਦੇਵ ਤਥਾ ਛੇਦਨਭੇਦਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ, ਠੰਢ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਮੀਂਹ, ਤੇ ਕੱਟਣ-ਚੀਰਨ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਅਕਾਰਣਂ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਯੁष੍ਮਚ੍ਛੇਦਨਭੇਦਨਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਮੋਹਾਤ੍ਤਮੇषਾਨੁ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ, ਵੱਡੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੱਟ-ਚੀਰ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਪ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਤਤੋ ਮਹੌषਧਿਤृਣੈਰੋਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਪਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚਾਥ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਰੁੱਖ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਘਾਹ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।'
ਆਹੂਯਾਪ੍ਸਰਸੋ ਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍ਨਿਵ ਸਤ੍ਤਮੇ
ਫਿਰ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਂਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਇਯਂ ਵृਤ੍ਰਾਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ । ਚਤੁਰ੍ਥਮਸ੍ਯਾ ਭਾਗਂ ਚ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਥ
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ।
ਅਪ੍ਸਰਾ ਊਚੁਃ । ਗ੍ਰਹਣੇ ਕृਤਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਸਂਮੋਕ੍ਸ਼ਸਮਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਚਿਂਤਨੀਯਃ ਪਿਤਾਮਹ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਇਹ ਪਾਪ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਪਰ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਸਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਪਿਤਾਮਹ ਉਵਾਚ। ਰਜਸ੍ਵਲਾਸੁ ਨਾਰੀषੁ ਯੋ ਵੈ ਮੈਥੁਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਤਮੇषਾ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵ੍ਯੇਤੁ ਵੋ ਮਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸੰਗਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਔਰਤ ਉਸ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਹੁਣ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਤਥੇਤਿ ਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰੇਮਿਰੇ ਸ਼ੈਲਜੇ ਤਦਾ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਅਸੀਂ ਮੰਨ ਲਿਆ,' ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਲੋਕਕृਦ੍ਦੇਵਃ ਪੁਨਰੇਵ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਆਪਃ ਸਂਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਤਤਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਮਨ੍
ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪਾਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਮਿਤੌਜਸਮ੍ । ਇਦਮੂਚੁਰ੍ਵਚੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਅਣਗਣਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀਆਂ।
ਇਮਾਃ ਸ੍ਮ ਦੇਵ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਰਿਂਦਮ। ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਮਾਜ੍ਞਾਪਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਸਾਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਇਯਂ ਵृਤ੍ਰਾਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਭਯਾਨਕਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ਂ ਯੂਯਮਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਥ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤਰ ਤੋਂ ਆਈ, ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਲੋ।
ਆਪ ਊਚੁਃ। ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਲੋਕੇਸ਼ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋਃ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਮਯਂ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਚਿਂਤਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਪਾਅ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ । ਕੋऽਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਪ੍ਰਸਾਦੋऽਪਿ ਯਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਨ੍ਨਃ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਆਸ ਹੋ। ਹੋਰ ਕੌਣ ਸਾਨੂੰ ਕਠਿਨਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਅਲ੍ਪਮੇਵ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋ ਨਰੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗੁਆ ਕੇ, ਘੱਟ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਮੂਤ੍ਰਪੁਰੀषਾਣਿ ਯੁष੍ਮਾਸੁ ਪ੍ਰਤਿਮੋਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਤਮੇਵ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ । ਤਤੋ ਵੈ ਭਵਿਤਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਃ
ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਕਫ, ਪਿਸਾਬ ਤੇ ਗੰਦਗੀ ਛੱਡੇਗਾ; ਉਹ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਤਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਗਤਾਤਿਹृष੍ਟੋ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਹ੍ਯਭਵਦ੍ਦੇਵਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਪੁਰਾ ਯੁਗੇ । ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਇਤਿ ਸਾਭ੍ਰਮਤੀ ਤੀਰ੍ਥੇ ਵਾਰ੍ਤ੍ਰਘ੍ਨੀਯਂ ਨਗਾਤ੍ਮਜੇ
ਫਿਰ ਘੋੜਾ-ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਵਾਰਤ੍ਰਘਨੀ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ। ਵਾਰ੍ਤ੍ਰਘ੍ਨੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਾਮਾष੍ਟषष੍ਟ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿਚ, ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਾਹਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਵਾਰਤ੍ਰਘਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ।
ਮਹੇਸ਼ ਉਵਾਚ। ਤਤਃਪਰਂ ਦੇਵਨਦੀ ਵਾਰ੍ਤ੍ਰਘ੍ਨੀ ਸਂਗਮਾਤ੍ਕਿਲ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਾਗਰਂ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨਦੀ ਵਾਰਤ੍ਰਘਨੀ, ਸੰਗਮ ਤੋਂ ਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਸਮੁਦ੍ਰੋऽਪਿ ਤਯਾ ਤਾਵਦਾਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਸਾਭ੍ਰਮਤ੍ਯਾਨੁਰਾਗੇਣ ਕृਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਮੇਲਨਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।