ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਗਤੋऽਸੌ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ । ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਵਿਹਾਯ ਗੋਵਿਂਦੋ ਭृਗੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਖੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਤੁਰੰਤ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮਖਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੇ ਦੇਵੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੈਰ੍ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਧ੍ਵਂਸਿਤਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸ ਯਜ੍ਞਃ ਪਾਪਚੇਤਨੈਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਯਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਪਿੱਛੋਂ ਆਏ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰਿਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਯੋਗੀਂਦ੍ਰਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਭृਗੁਰੇਵ ਤਮ੍ । ਦਸ਼ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਮਚ੍ਛਾਪਕਲੁषੀਕृਤਃ
ਭ੍ਰਿਗੂ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਦਸ ਜਨਮ ਭੋਗੇਂਗਾ।'
ਕਰ੍ਮਣਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਸਂਭੋਗਂ ਸਂਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਤਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਃ ਪਰਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗੇਗਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਨਾਰਦਃ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਰਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਰੁਰੋਦ ਕਰੁਣਂ ਬਾਲਾ ਹਾਹੇਤਿ ਵਦਤੀ ਮੁਹੁਃ । ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੋਪਵਿष੍ਟਾ ਸਾ ਜਲਾਂਤੇ ਸ਼ृਣੁ ਨਨ੍ਦਨ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, 'ਹਾਏ' ਕਹਿ ਕਹਿ ਕੇ ਰੋਈ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਨੰਦਨ।
ਸੁਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਦੁਃਖੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਮੁਂਚਤਿ । ਤਾਨ੍ਯਸ਼੍ਰੂਣਿ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਗਂਗਾਤੋਯੇ ਪਤਂਤ੍ਯਪਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਵਿਚ ਵੀ, ਅੰਸੂ ਵਗੇ; ਉਹ ਅੰਸੂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਜਲੇ ਚੈਵ ਨਿਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦਵਃ । ਸਂਭਵਂਤਿ ਪੁਨਸ੍ਤਾਤ ਪਦ੍ਮਰੂਪਾਣਿ ਤਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਉਹ ਅੰਸੂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਪਦਮ ਬਣ ਗਏ।
ਗਂਗਾਤੋਯੇ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਾਨਿ ਵਾਹਿਤਾਨਿ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਵੈ । ਦਦृਸ਼ੇ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਪ੍ਰਮੋਹਿਤਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਉਹ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਪਦਮ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦੁਃਖਜਾਨਿ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਮੁਨਿਨਾ ਕਥਿਤਾਨ੍ਯਪਿ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਃ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸੋऽਸੁਰਃ
ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਪਦਮ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪਦ੍ਮੈਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਸੋਪਿ ਪੂਜਯੇਦ੍ਗਿਰਿਜਾਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸਪ੍ਤਕੋਟਿਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਪ੍ਰਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਪਦਮਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਸੱਤ ਕਰੋੜ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਵਿਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਦੇਖ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਦਾਨਵ ਦਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ।'
ਸ਼ੋਕੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾਨਿ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਗਂਗਾਤੋਯਗਤਾਨਿ ਵੈ । ਅਯਮੇष ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਕਾਮਾਕੁਲਿਤਚੇਤਨਃ
'ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪਦਮ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਪੂਜਯੇਚ੍ਚਾਪਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਕਾਰਕੈਃ । ਦੁਃਖਜੈਃ ਸ਼ੋਕਜੈਃ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੈਃ ਸੁਸ਼੍ਰੇਯਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
'ਇਹ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸੱਚਾ ਭਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਯਾਦृਸ਼ੇਨਾਪਿ ਭਾਵੇਨ ਮਾਮੇਵ ਪਰਿਪੂਜਯੇਤ੍ । ਤਾਦृਸ਼ੇਨਾਪਿ ਭਾਵੇਨ ਅਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਜਿਸ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਸਤ੍ਯਧ੍ਯਾਨਵਿਹੀਨੋਯਂ ਕਾਮੋਦਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਮਾਨਸਃ । ਸਂਜਾਤਃ ਪਾਪਚਾਰਿਤ੍ਰੋ ਜਹਿ ਦੇਵਿ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
'ਇਹ ਸੱਚੀ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮਾੜੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।'
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਂਭੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਸ੍ਯੈਵ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼ਂਭੋ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਸੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਧਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਹਿ ਵਿਹੁਂਡਸ੍ਯ ਵਧੋਪਾਯਂ ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਿਹੁੰਡਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਯਂ ਰੂਪਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਂਕਰਂ ਨਾਥਂ ਸੁਪੁष੍ਪੈਃ ਪਾਰਿਜਾਤਜੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਦਾਨਵਃ ਪਾਪੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਪੂਜਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ । ਕਾਮਾਕੁਲਃ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਸ੍ਤਦ੍ਗਤੋ ਭਾਵਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਦਾਨਵ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਇਸ਼ਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵਦृष੍ਟਾਂ ਸ ਦਾਨਵਃ । ਸਸ੍ਮਾਰ ਦਾਨਵਃ ਪਾਪਃ ਕਾਮਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਦਾਨਵ, ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਂਦਰ੍ਪੇਣ ਬਲੀਯਸਾ । ਵਿਰਹਾਕੁਲਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਰੋਦਤੇ ਹਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪਿਆ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਣ ਲੱਗਾ।
ਕਾਲਾਕृष੍ਟਃ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ੋਕਜਾਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਸਃ । ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸਮਾਯਾਤਃ ਪੂਜਨਾਰ੍ਥੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕਾਲ ਦੇ ਖਿੱਚਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਕृਤਾਂ ਹਿ ਪੂਜਾਂ ਚ ਸੁਪੁष੍ਪੈਃ ਪਾਰਿਜਾਤਜੈਃ । ਤਾਂ ਨਿਰ੍ਣਾਸ਼੍ਯ ਸੁਲੋਭੇਨ ਸ਼ੋਕਜੈਃ ਪਰਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਲੋਭ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀ।
ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਬਿਂਦਵਸ੍ਤੇऽਸ਼੍ਰੁਸਂਭਵਾਃ । ਅਵਿਰਲਾਸ੍ਤਤੋ ਵਤ੍ਸ ਪਤਂਤਿ ਲਿਂਗਮਸ੍ਤਕੇ
ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਹੰਝੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਲਗਾਤਾਰ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ।
ਦੇਵੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪੇਣ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਮਤੇ । ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਸ਼ੋਕਾਕੁਲਮਨਾਃ ਸਦਾ
ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?'
ਪਤਂਤ੍ਯਸ਼੍ਰੂਣਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕੇ ਸ਼ੋਕਜਾਨਿ ਤੇ । ਅਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਏਤਮਰ੍ਥਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਤੇਰੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਹੰਝੂਆਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ, ਇਹ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ?
ਵਿਹੁਂਡ ਉਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਨਾਰੀ ਸਰ੍ਵਸੌਭਾਗ੍ਯਸਂਪਦਾ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾ ਕਾਮਸ੍ਯਾਯਤਨਂ ਮਹਤ੍
ਵਿਹੁੰਡਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਕੇਂਦਰ।
ਤਸ੍ਯਾ ਮੋਹੇਨ ਸਂਦਗ੍ਧਃ ਕਾਮੇਨਾਕੁਲਤਾਂ ਗਤਃ । ਤਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਹਿ ਸਂਭੋਗੇ ਦੇਹਿ ਮੇ ਦਾਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਇਸ਼ਕ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਦੇ।'
ਕਾਮੋਦਸਂਭਵੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਪੂਜਯਸ੍ਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਪੁष੍ਪਕृਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਮਮ ਕਂਠੇ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ
'ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਪਾ।'