ਤਦੇਵ ਵਾਤਿਕਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕਫਵਤ੍ਤਦ੍ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਜਲਂ ਨਦੀਂ ਤਡਾਗਂ ਚ ਪਯਃ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਤਕ ਸਮਝ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਕਫ਼ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਣੀ, ਦਰਿਆ, ਝੀਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਦੇਵਿ ਬਹੁਕਾਂਚਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਦੇਵ ਪੈਤ੍ਤਿਕਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਭਾਵ੍ਯਂ ਚੈਵ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ, ਜੋ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਪਿੱਤ ਸਮਝ, ਤੇ ਜੋ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਭਵ੍ਯੋ ਵਾਭਵ੍ਯ ਏਵ ਚ । ਕਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੋ ਵਰਾਰੋਹੇ ਲਾਭਾਲਾਭਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ
ਸਵੇਰੇ ਵੇਖਿਆ ਸੁਪਨਾ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿਏ, ਉਹ ਲਾਭ ਜਾਂ ਹਾਨੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ਯਾਪਿ ਅਵਸ੍ਥਾ ਮੇ ਕਥਿਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਤਦ੍ਭਾਵ੍ਯਂਚਵਰਾਰੋਹੇਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੁਪਨੇ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ। ਜੋ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿਏ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਃ ਸ ਤੁ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਦਿੱਸਿਆ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਕਾਮੋਦਾਖ੍ਯਾਨੇ ਵਿਂਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚ੍ਯਵਨ ਤੇ ਕਾਮਦ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਅੰਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਕਾਮੋਦੋਵਾਚ- ਨ ਵਿਦੁਰ੍ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਸ੍ਯਾਂਤਂ ਰੂਪਮੇਵ ਚ । ਯਸ੍ਮਿਲ੍ਲੀਁਨਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੋਯਂ ਸ ਚੈਕਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਕਥ੍ਯਤੇ
ਕਾਮਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਦ ਜਾਂ ਰੂਪ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਆਤਮਾ ਹੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾ ਮਾਯਾਪ੍ਰਪਂਚਸ੍ਤੁ ਸਂਸਾਰਃ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਂਸਾਰਂ ਮਮ ਸ੍ਵਾਮੀ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਸੁਣ ਨਾਰਦ! ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ?
ਪਾਪੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨਰੋਬਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਸਂਸਾਰਂ ਸਰਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਹਰਿਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਵਦ
ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ, ਹਰੀ ਇਸ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਤੇਨ ਚਕ੍ਰਿਣਾ । ਭृਗੋਰਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਯਜ੍ਞਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਸੀ।
ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਗਤੋऽਸੌ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ । ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਵਿਹਾਯ ਗੋਵਿਂਦੋ ਭृਗੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਖੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਤੁਰੰਤ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮਖਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੇ ਦੇਵੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੈਰ੍ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਧ੍ਵਂਸਿਤਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸ ਯਜ੍ਞਃ ਪਾਪਚੇਤਨੈਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਯਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਪਿੱਛੋਂ ਆਏ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰਿਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਯੋਗੀਂਦ੍ਰਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਭृਗੁਰੇਵ ਤਮ੍ । ਦਸ਼ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਮਚ੍ਛਾਪਕਲੁषੀਕृਤਃ
ਭ੍ਰਿਗੂ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਦਸ ਜਨਮ ਭੋਗੇਂਗਾ।'
ਕਰ੍ਮਣਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਸਂਭੋਗਂ ਸਂਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਤਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਃ ਪਰਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗੇਗਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਨਾਰਦਃ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਰਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਰੁਰੋਦ ਕਰੁਣਂ ਬਾਲਾ ਹਾਹੇਤਿ ਵਦਤੀ ਮੁਹੁਃ । ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੋਪਵਿष੍ਟਾ ਸਾ ਜਲਾਂਤੇ ਸ਼ृਣੁ ਨਨ੍ਦਨ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, 'ਹਾਏ' ਕਹਿ ਕਹਿ ਕੇ ਰੋਈ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਨੰਦਨ।
ਸੁਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਦੁਃਖੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਮੁਂਚਤਿ । ਤਾਨ੍ਯਸ਼੍ਰੂਣਿ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਗਂਗਾਤੋਯੇ ਪਤਂਤ੍ਯਪਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਵਿਚ ਵੀ, ਅੰਸੂ ਵਗੇ; ਉਹ ਅੰਸੂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਜਲੇ ਚੈਵ ਨਿਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦਵਃ । ਸਂਭਵਂਤਿ ਪੁਨਸ੍ਤਾਤ ਪਦ੍ਮਰੂਪਾਣਿ ਤਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਉਹ ਅੰਸੂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਪਦਮ ਬਣ ਗਏ।
ਗਂਗਾਤੋਯੇ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਾਨਿ ਵਾਹਿਤਾਨਿ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਵੈ । ਦਦृਸ਼ੇ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਪ੍ਰਮੋਹਿਤਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਉਹ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਪਦਮ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦੁਃਖਜਾਨਿ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਮੁਨਿਨਾ ਕਥਿਤਾਨ੍ਯਪਿ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਃ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸੋऽਸੁਰਃ
ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਪਦਮ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪਦ੍ਮੈਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਸੋਪਿ ਪੂਜਯੇਦ੍ਗਿਰਿਜਾਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸਪ੍ਤਕੋਟਿਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਪ੍ਰਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਪਦਮਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਸੱਤ ਕਰੋੜ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਵਿਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਦੇਖ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਦਾਨਵ ਦਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ।'
ਸ਼ੋਕੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾਨਿ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਗਂਗਾਤੋਯਗਤਾਨਿ ਵੈ । ਅਯਮੇष ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਕਾਮਾਕੁਲਿਤਚੇਤਨਃ
'ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪਦਮ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਪੂਜਯੇਚ੍ਚਾਪਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਕਾਰਕੈਃ । ਦੁਃਖਜੈਃ ਸ਼ੋਕਜੈਃ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੈਃ ਸੁਸ਼੍ਰੇਯਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
'ਇਹ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸੱਚਾ ਭਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਯਾਦृਸ਼ੇਨਾਪਿ ਭਾਵੇਨ ਮਾਮੇਵ ਪਰਿਪੂਜਯੇਤ੍ । ਤਾਦृਸ਼ੇਨਾਪਿ ਭਾਵੇਨ ਅਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਜਿਸ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਸਤ੍ਯਧ੍ਯਾਨਵਿਹੀਨੋਯਂ ਕਾਮੋਦਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਮਾਨਸਃ । ਸਂਜਾਤਃ ਪਾਪਚਾਰਿਤ੍ਰੋ ਜਹਿ ਦੇਵਿ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
'ਇਹ ਸੱਚੀ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮਾੜੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।'
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਂਭੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਸ੍ਯੈਵ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼ਂਭੋ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਸੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਧਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਹਿ ਵਿਹੁਂਡਸ੍ਯ ਵਧੋਪਾਯਂ ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਿਹੁੰਡਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਯਂ ਰੂਪਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਂਕਰਂ ਨਾਥਂ ਸੁਪੁष੍ਪੈਃ ਪਾਰਿਜਾਤਜੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਦਾਨਵਃ ਪਾਪੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਪੂਜਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ । ਕਾਮਾਕੁਲਃ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਸ੍ਤਦ੍ਗਤੋ ਭਾਵਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਦਾਨਵ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਇਸ਼ਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।