ਰੋਦਿਤ੍ਯੇषਾ ਯਦਾ ਸਾ ਚ ਕੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾ । ਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਪਤਂਤਿ ਚ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਝੜਦੇ ਹਨ,
ਤਾਨਿ ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਹृਦ੍ਯਾਨਿ ਸੁਮਹਾਂਤਿ ਚ । ਸੌਰਭੇਣ ਵਿਨਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਯਃ ਪੂਜਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਚ ਸਂਤਾਪੋ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੁ ਤਾਦृਸ਼ੈਰ੍ਦੇਵਾਨ੍ਸਕृਦਰ੍ਚਤਿ ਪਾਪਧੀਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਐਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ,
ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਕਾਮੋਦਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਾਮੋਦਾ ਦੀ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਅਥ ਕृष੍ਣੋ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਰਮਸਾਹਸਮ੍ । ਵਿਹੁਂਡਸ੍ਯਾਪਿ ਪਾਪਸ੍ਯ ਉਦ੍ਯਮਂ ਸਾਹਸਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਵਿਕਰਮਾ ਪਾਪੀ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਦਲੇਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮੋਹਯੈਨਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਨਾਰਦਸ੍ਤ੍ਵਥ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਵੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਗਚ੍ਛਮਾਨਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਾਮੋਦਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਾਨਵਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਮਾਹ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ ਕਾਮੋਦਾ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਸਤ੍ਵਰਂ ਚ ਸਮਾਤੁਰਃ । ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਕੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਕਸ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਕੇਨ ਨੋਦਿਤਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ? ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ, ਕਿਸ ਦੇ ਲਈ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਤੂੰ ਤੁਰਿਆ ਹੈਂ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਜਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਤਾਂਜਲਿ । ਕਾਮੋਦਪੁष੍ਪਾਰ੍ਥਮਹਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਕਾਮੋਦਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।'
ਤਮੁਵਾਚ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁष੍ਪੈਃ ਕਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਯਕਾਰਣਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿਉਂ ਹੈ?' ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਨਂਦਨਸ੍ਯ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਕਾਚਿਨ੍ਨਾਰੀ ਵਰਾਨਨਾ । ਤਸ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਗਤੋऽਹਂ ਕਾਮਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਨੰਦਨ ਵਨ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਪੁष੍ਪੈਃ ਕਾਮੋਦਸਂਭਵੈਃ । ਪੂਜਯਸ੍ਵ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਵਿਪ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਾਮੋਦਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ—ਸੱਤ ਕਰੋੜ—ਤੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।'
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਦਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਾਮੋਦਾਖ੍ਯਂ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਕਾਮੋਦਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਤਾਮਹਂ ਕਾਮਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਿਂਧੁਜਾਂ ਸ਼ੁਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਮਨੋਲ੍ਲਾਸੈਰ੍ਮਹਾਹਾਸੈਰ੍ਹਾਸਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣ। ਮਨ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਸਾਵਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰੀਤਾ ਸਤੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਹਸਿष੍ਯਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤਦ੍ਧਾਸ੍ਯਂ ਗਦ੍ਗਦਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤ੍ਰੁਪਤ ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਸੇਗੀ। ਉਹ ਹਾਸਾ, ਜੋ ਟੁੱਟਾ-ਫੁੱਟਾ ਤੇ ਕੰਪਦਾ ਹੋਵੇ, ਵਿਪ੍ਰ, ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵਧਾਏਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਸ੍ਯਾਤ੍ਪਤਿष੍ਯਂਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਚ । ਤੈਸ੍ਤੁ ਦੇਵਮੁਮਾਕਾਂਤਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਹਾਸੇ ਤੋਂ, ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ ਡਿੱਗਣਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤੇਨ ਪੂਜਾਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤੁष੍ਟੋ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਮੇ ਫਲਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼ਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਲੋਕਭਾਵਨਃ
ਉਸ ਪੂਜਾ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਸਰਵ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸ਼ੰਕਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਕਾਮੋਦਾਖ੍ਯੇ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ । ਵਿष੍ਣੁਰਸ੍ਤਿ ਸੁਮੇਧਾਵੀ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਦੈਤਿਆ, ਤੂੰ ਕਾਮੋਦਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਯੇਨੋਪਾਯੇਨ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਕਾਮੋਦਾਖ੍ਯਾਨਿ ਦਾਨਵ । ਤਵ ਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਤਮੁਪਾਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਕਾਮੋਦਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਦਾਨਵ, ਮੈਂ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਗਂਗਾਤੋਯੇषੁ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਤਿष੍ਯਂਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਵਾਹਿਤਾਨਿ ਜਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ ਡਿੱਗਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵਹ ਕੇ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਤਾਨਿ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਗृਹਾਣ ਸੁਹृਦ੍ਯਾਨਿ ਮਹਾਂਤਿ ਚ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸਾਧਯਸ੍ਵ ਮਨੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਉਹ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਲੈ ਲੈ। ਉਹ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਨਾਰਦੋ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪੁਨਃ । ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮੁੜ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਥਮਸ਼੍ਰੂਣਿ ਸਾ ਮੁਂਚੇਤ੍ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾ । ਚਿਂਤਯਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵੈ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਅੰਸੂ ਛੱਡੇ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ? ਉਹ ਤੇ ਨਾਰਦ, ਦੋਵੇਂ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕਾਮੋਦਾਖ੍ਯਂ ਪੁਰਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ; ਉਹ ਕਾਮੋਦਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਕਾਮੋਦਾਖ੍ਯਾਨੇ ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, 'ਕਾਮੋਦਾ' ਨਾਮਕ ਕਹਾਣੀ ਵਾਲਾ ਇਹ ਇਕ ਸੌ ਉਨੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਕਾਮੋਦਾਖ੍ਯਂ ਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਾਰਦਸ੍ਤਤਃ
ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਨਾਰਦ ਨੇ ਫਿਰ 'ਕਾਮੋਦਾ' ਨਾਮ ਦੀ ਉਹ ਦਿਵਯ ਨਗਰੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਕਾਮੋਦਾਯਾ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਕਾਮੋਦਾਂ ਤੁ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਾਕੁਲਾਮ੍
ਕਾਮੋਦਾ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਾਮੋਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਾਗਤਾਦਿਭਿਃ । ਦਿਵ੍ਯਾਸਨੇ ਸਮਾਰੂਢਸ੍ਤਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਆਗਤ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਦਿਵਯ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸੁਖੇਨ ਸ੍ਥੀਯਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਵਿष੍ਣੁਤੇਜਃ ਸਮੁਦ੍ਭਵੇ । ਅਨਾਮਯਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯ ਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਕੀ ਤੂੰ ਸੁਖੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ?' ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੂਛੀ।
ਕਾਮੋਦੋਵਾਚ-। ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਤਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਖੇਨ ਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋਤ੍ਤਰਕਾਰਣਮ੍
ਕਾਮੋਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੁਖੀ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ-ਉੱਤਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।