ਸ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮੁਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਕृਤੇ ਭਯੇ । ਨਿਲਿਲ੍ਯ ਬਿਸਮਧ੍ਯੇऽਸੌ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਗਿਆ ਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕਮਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੁੱਕ ਗਿਆ।
ਤਯਾ ਗृਹੀਤੋ ਭੋ ਦੇਵਿ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਯਪੋਹਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਫੜਿਆ ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਛੁਟਣ ਲਈ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਦੇਵਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਹਿਤੁਮ੍ । ਤਯਾ ਗृਹੀਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੋ ਨਿष੍ਠਰੂਪਧृਕ੍
ਪਰ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਫੜੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇਕੋ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਤ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਪ੍ਰਵਰਹਤ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਕਰਕੇ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਂਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵੈ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੇ । ਸਾ ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ) ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ—
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਭਗਵਨ੍ਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਹਿ ਮਾਨਦ । ਯਤ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦੇਵ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਸ੍ਵਰੇਣ ਮਧੁਰੇਣਾਥ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਬਾਰੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਸੱਚੀ ਤੇ ਸੰਖੇਪ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਰਾਜੋऽਯਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁ ਭਾਮਿਨਿ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
ਸੁੰਦਰਏ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਦੱਸ, ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਹਤ੍ਯੋਵਾਚ। ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਪਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਚਨਾਤ੍ਤੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮ । ਦੇਵਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਨਿਵਾਸਂ ਚ ਦਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਹੱਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਤੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਤਥੇਤਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਹਤ੍ਯਾਂ ਚਾਪਿ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਉਪਾਯਮਥ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪਨੋਦਨੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਇਹ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਉਪਾਅ ਲੱਭਿਆ।
ਤਤੋ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਮਾਹੂਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਹਤ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ਂ ਜਾਤਵੇਦੋ ਗृਹਾਣ ਭੋ
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ।'
ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ। ਮਮ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕੋ ਹੇਤੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਕृਤੇ ਪ੍ਰਭੋ । ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤ
ਅੱਗ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਵੰਦਨਯੋਗ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜ੍ਵਲਂਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਹੋष੍ਯਤਿ ਨਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਬੀਜੌषਧਿਤਿਲਾਨਗ੍ਰੇ ਫਲਮੂਲਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਜਲਦਿਆਂ ਵੇਲੇ ਮਿਲੇਗਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਬੀਜ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਤਿਲ, ਫਲ, ਮੂਲ, ਸਮਿੱਧ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ ਲਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।'
ਤਦੈਵ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹ ਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਮਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੇ ਹਵਨ-ਸਵਿਕਾਰਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਤਃ ਸ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਦ੍ਵਚੋ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਭੁਕ੍ । ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਤਥਾ ਤਦਲਭਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਫਿਰ, ਹਵਨ-ਸਵਿਕਾਰਕ ਨੇ ਉਹ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਲਈ, ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ।
ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੌषਧਿਤृਣਾਨ੍ਯਾਹੂਯ ਸ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਇਮਮਰ੍ਥਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ 6.168.
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਰੁੱਖ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਘਾਹ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੌषਧਿਤृਣੈਸ੍ਤਥੈਵੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਵ੍ਯਥਿਤਾਨ੍ਯਗ੍ਨਿਵਦ੍ਦੇਵਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ, ਰੁੱਖ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਘਾਹ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯਾਃ ਕਥਯਂਤਃ ਪਿਤਾਮਹ । ਸ੍ਵਭਾਵ ਨਿਹਿਤਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪੁਨਰ੍ਹਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕੁਦਰਤ ਵਾਂਗ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਨਾ ਮਾਰੀਂ।
ਵਯਮਗ੍ਨਿਂ ਤਥਾ ਸ਼ੀਤਂ ਵਰ੍षਂ ਚ ਪਵਨੇਰਿਤਮ੍ । ਸਹਾਮਃ ਸਤਤਂ ਦੇਵ ਤਥਾ ਛੇਦਨਭੇਦਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ, ਠੰਢ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਮੀਂਹ, ਤੇ ਕੱਟਣ-ਚੀਰਨ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਅਕਾਰਣਂ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਯੁष੍ਮਚ੍ਛੇਦਨਭੇਦਨਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਮੋਹਾਤ੍ਤਮੇषਾਨੁ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ, ਵੱਡੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੱਟ-ਚੀਰ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਪ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਤਤੋ ਮਹੌषਧਿਤृਣੈਰੋਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਪਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚਾਥ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਰੁੱਖ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਘਾਹ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।'
ਆਹੂਯਾਪ੍ਸਰਸੋ ਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍ਨਿਵ ਸਤ੍ਤਮੇ
ਫਿਰ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਂਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਇਯਂ ਵृਤ੍ਰਾਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ । ਚਤੁਰ੍ਥਮਸ੍ਯਾ ਭਾਗਂ ਚ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਥ
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ।
ਅਪ੍ਸਰਾ ਊਚੁਃ । ਗ੍ਰਹਣੇ ਕृਤਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਸਂਮੋਕ੍ਸ਼ਸਮਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਚਿਂਤਨੀਯਃ ਪਿਤਾਮਹ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਇਹ ਪਾਪ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਪਰ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਸਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਪਿਤਾਮਹ ਉਵਾਚ। ਰਜਸ੍ਵਲਾਸੁ ਨਾਰੀषੁ ਯੋ ਵੈ ਮੈਥੁਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਤਮੇषਾ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵ੍ਯੇਤੁ ਵੋ ਮਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸੰਗਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਔਰਤ ਉਸ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਹੁਣ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਤਥੇਤਿ ਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰੇਮਿਰੇ ਸ਼ੈਲਜੇ ਤਦਾ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਅਸੀਂ ਮੰਨ ਲਿਆ,' ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਲੋਕਕृਦ੍ਦੇਵਃ ਪੁਨਰੇਵ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਆਪਃ ਸਂਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਤਤਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਮਨ੍
ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪਾਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਮਿਤੌਜਸਮ੍ । ਇਦਮੂਚੁਰ੍ਵਚੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਅਣਗਣਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀਆਂ।
ਇਮਾਃ ਸ੍ਮ ਦੇਵ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਰਿਂਦਮ। ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਮਾਜ੍ਞਾਪਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਸਾਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਇਯਂ ਵृਤ੍ਰਾਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਭਯਾਨਕਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ਂ ਯੂਯਮਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਥ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤਰ ਤੋਂ ਆਈ, ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਲੋ।