ਵਾਰੁਣੀਪਾਨਰੂਪਾ ਚ ਪਯਃਫੇਨਸਮੁਦ੍ਭਵਾ । ਅਮृਤਸ੍ਯ ਤਰਂਗਾਚ੍ਚ ਕਾਮੋਦਾਖ੍ਯਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਵਾਰੁਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਫੇਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਕਾਮੋਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ।
ਸੋਮੋ ਰਾਜਾ ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਅਮृਤਾਦਪਿ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਭੂषਣਃ ਸੋਮਃ ਸਂਜਾਤਃ ਸ਼ਂਕਰਪ੍ਰਿਯਃ
ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ। ਸੋਮਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਯੁਰੋਗਹਰਾ ਜਾਤਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਵਾਰੁਣੀ ਤਥਾ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਸੁ ਪੁਣ੍ਯਦਾ ਜਾਤਾ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਵਾਰੁਣੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੌਤ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣੀ। ਜੈਸ਼ਠਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਮृਤਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਕਾਮੋਦਾ ਨਾਮ ਪੁਣ੍ਯਦਾ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਭਵਿष੍ਯੇ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਕਾਮੋਦਾ ਨਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਹ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਪੌਦੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇਗੀ।
ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰੀਤਿਕਰੀ ਸਾ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਤੁਲਸੀ ਨਾਮ ਸਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰਹੇਗੀ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੁਲਸੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਯਾ ਸਹ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਰਮਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪਤ੍ਰਮੇਕਂ ਯੋ ਨੀਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਯ ਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਇਕ ਪੱਤਾ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਏ,
ਮੇਨੇ ਤਸ੍ਯੋਪਕਾਰਾਣਾਂ ਕਿਮਸ੍ਮੈ ਚ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਂਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ ਰਹੇਗਾ, 'ਇਸ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਮੈਂ ਕੀ ਵਾਪਸ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕਾਮੋਦ ਨਾਮਾਸੌ ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਾਤਾ ਸਮੁਦ੍ਰਜਾ । ਯਦਾ ਸਾ ਹਸਤੇ ਦੇਵੀ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਮੋਦਾ ਨਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਗਦ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਦੀ ਹੈ,
ਸੌਹृਦ੍ਯਾਨਿ ਸੁਗਂਧੀਨਿ ਮੁਖਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਤਂਤਿ ਵੈ । ਅਮ੍ਲਾਨਾਨਿ ਸੁਪੁष੍ਪਾਣਿ ਯੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧਤ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਭਰੇ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲ ਝੜਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ,
ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਂਕਰਂ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਮਾਧਵਂ ਤਥਾ । ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤੁष੍ਯਂਤਿ ਯਦਿਚ੍ਛਤਿ ਦਦਂਤਿ ਤਤ੍
ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਂ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰੋਦਿਤ੍ਯੇषਾ ਯਦਾ ਸਾ ਚ ਕੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾ । ਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਪਤਂਤਿ ਚ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਝੜਦੇ ਹਨ,
ਤਾਨਿ ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਹृਦ੍ਯਾਨਿ ਸੁਮਹਾਂਤਿ ਚ । ਸੌਰਭੇਣ ਵਿਨਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਯਃ ਪੂਜਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਚ ਸਂਤਾਪੋ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੁ ਤਾਦृਸ਼ੈਰ੍ਦੇਵਾਨ੍ਸਕृਦਰ੍ਚਤਿ ਪਾਪਧੀਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਐਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ,
ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਕਾਮੋਦਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਾਮੋਦਾ ਦੀ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਅਥ ਕृष੍ਣੋ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਰਮਸਾਹਸਮ੍ । ਵਿਹੁਂਡਸ੍ਯਾਪਿ ਪਾਪਸ੍ਯ ਉਦ੍ਯਮਂ ਸਾਹਸਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਵਿਕਰਮਾ ਪਾਪੀ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਦਲੇਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮੋਹਯੈਨਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਨਾਰਦਸ੍ਤ੍ਵਥ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਵੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਗਚ੍ਛਮਾਨਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਾਮੋਦਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਾਨਵਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਮਾਹ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ ਕਾਮੋਦਾ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਸਤ੍ਵਰਂ ਚ ਸਮਾਤੁਰਃ । ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਕੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਕਸ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਕੇਨ ਨੋਦਿਤਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ? ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ, ਕਿਸ ਦੇ ਲਈ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਤੂੰ ਤੁਰਿਆ ਹੈਂ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਜਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਤਾਂਜਲਿ । ਕਾਮੋਦਪੁष੍ਪਾਰ੍ਥਮਹਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਕਾਮੋਦਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।'
ਤਮੁਵਾਚ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁष੍ਪੈਃ ਕਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਯਕਾਰਣਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿਉਂ ਹੈ?' ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਨਂਦਨਸ੍ਯ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਕਾਚਿਨ੍ਨਾਰੀ ਵਰਾਨਨਾ । ਤਸ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਗਤੋऽਹਂ ਕਾਮਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਨੰਦਨ ਵਨ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਪੁष੍ਪੈਃ ਕਾਮੋਦਸਂਭਵੈਃ । ਪੂਜਯਸ੍ਵ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਵਿਪ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਾਮੋਦਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ—ਸੱਤ ਕਰੋੜ—ਤੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।'
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਦਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਾਮੋਦਾਖ੍ਯਂ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਕਾਮੋਦਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਤਾਮਹਂ ਕਾਮਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਿਂਧੁਜਾਂ ਸ਼ੁਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਮਨੋਲ੍ਲਾਸੈਰ੍ਮਹਾਹਾਸੈਰ੍ਹਾਸਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣ। ਮਨ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਸਾਵਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰੀਤਾ ਸਤੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਹਸਿष੍ਯਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤਦ੍ਧਾਸ੍ਯਂ ਗਦ੍ਗਦਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤ੍ਰੁਪਤ ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਸੇਗੀ। ਉਹ ਹਾਸਾ, ਜੋ ਟੁੱਟਾ-ਫੁੱਟਾ ਤੇ ਕੰਪਦਾ ਹੋਵੇ, ਵਿਪ੍ਰ, ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵਧਾਏਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਸ੍ਯਾਤ੍ਪਤਿष੍ਯਂਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਚ । ਤੈਸ੍ਤੁ ਦੇਵਮੁਮਾਕਾਂਤਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਹਾਸੇ ਤੋਂ, ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ ਡਿੱਗਣਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤੇਨ ਪੂਜਾਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤੁष੍ਟੋ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਮੇ ਫਲਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼ਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਲੋਕਭਾਵਨਃ
ਉਸ ਪੂਜਾ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਸਰਵ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸ਼ੰਕਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਕਾਮੋਦਾਖ੍ਯੇ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ । ਵਿष੍ਣੁਰਸ੍ਤਿ ਸੁਮੇਧਾਵੀ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਦੈਤਿਆ, ਤੂੰ ਕਾਮੋਦਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਯੇਨੋਪਾਯੇਨ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਕਾਮੋਦਾਖ੍ਯਾਨਿ ਦਾਨਵ । ਤਵ ਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਤਮੁਪਾਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਕਾਮੋਦਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਦਾਨਵ, ਮੈਂ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਗਂਗਾਤੋਯੇषੁ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਤਿष੍ਯਂਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਵਾਹਿਤਾਨਿ ਜਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ ਡਿੱਗਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵਹ ਕੇ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਣਗੇ।