ਪਿਤੁਰ੍ਵੈਰਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਨਿष੍ਯੇ ਮਾਨਵਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ । ਏਵਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ ਪਾਪੀ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕਂਟਕਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਾਪੀ, ਦੇਵ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕਲੇਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ।
ਉਪਦ੍ਰਵਂ ਸਮਾਰੇਭੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੀਡਯਤੇ ਚ ਸਃ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਤੇਜਸਾ ਦਗ੍ਧਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੇਂਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸੜ ਗਏ।
ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ; ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਪਾਹਿ ਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਹੁਂਡਸ੍ਯ ਮਹਾਭਯਾਤ੍ । ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਵਰ੍ਦ੍ਧਂਤੁ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੁਸੁਖੇਨ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਹੁੰਡਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।' ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ فرمایا, 'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੇ ਮਾਲਕੋ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।'
ਵਿਹੁਂਡਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਦੇਵਕਂਟਕਮ੍ । ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਮਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਮੈਂ ਵਿਹੁੰਡਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ, ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮਾਇਆ ਰਚੀ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਂਦਨੇ ਸੁਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਮਾਯਾਮਯਂ ਚਕਾਰਾਥ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਂ ਚ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲਾ, ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ । ਚਕਾਰ ਰੂਪਮਤੁਲਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਾਯਾਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸ਼ਕਲ ਬਣਾਈ।
ਵਿਹੁਂਡਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਦਿਵ੍ਯਮਾਰ੍ਗਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਵਿਹੁੰਡਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਰੂਪਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲੀ।'
ਨਂਦਨਾਂਤੇ ਤਤੋ ਮਾਯਾਮਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦਿਤਿਜੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਤਯਾ ਵਿਮੋਹਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਾਮਬਾਣਕृਤਾਂਤਰਃ
ਨੰਦਨ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ, ਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਭੁਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਨਾਸ਼ਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਕਾਲਰੂਪਾਂ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਵਹੇਮਾਭਾਂ ਰੂਪਦ੍ਰਵਿਣਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਾਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ; ਉਹ ਨਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਰੂਪ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਲੁਬ੍ਧੋ ਵਿਹੁਂਡਃ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਵਰਾਂਗਨਾਮ੍ । ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਮਮਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਮਾਥਿਨਿ
ਲੋਭੀ ਵਿਹੁੰਡਾ, ਮਾੜੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਲਟ ਦਿੱਤਾ?'
ਸਂਗਮਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਭਦ੍ਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ ਵਰਾਨਨੇ । ਸਂਗਮਾਤ੍ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਲੈ ਲੈ।'
ਤਤ੍ਤਦ੍ਦਦ੍ਮਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ । ਮਾਯੋਵਾਚ- ਮਾਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾ ਚੇਦ੍ਦਾਯਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਦਾਨਵ
'ਮੈਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।' ਮਾਇਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹੱਕ ਦੇ, ਦੈਤ।'
ਸਪ੍ਤਕੋਟਿਮਿਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁष੍ਪੈਃ ਪੂਜਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਕਾਮੋਦਸਂਭਵੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸੌਗਂਧੈਰ੍ਦੇਵਦੁਰ੍ਲਭੈਃ
'ਸੱਤ ਕਰੋੜ ਸੁਗੰਧੀ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਗਦੇ ਹਨ।'
ਤੇषਾਂ ਪੁष੍ਪਕृਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਮਮ ਕਂਠੇ ਤੁ ਦਾਨਵ । ਆਰੋਪਯ ਮਹਾਭਾਗ ਏਤਦ੍ਦਾਯਂ ਪ੍ਰਦੇਹਿ ਮੇ
'ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਕੇ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਪਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦੈਤ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੱਕ ਪੂਰਾ ਕਰ।'
ਤਦਾਹਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਵਿਹੁਂਡ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਦੇਵਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਰਂ ਦਦ੍ਮਿ ਪ੍ਰਯਾਚਿਤਮ੍
'ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।' ਵਿਹੁੰਡਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਵਨਾਨਿ ਯਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਿਤਿਜੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਬਭ੍ਰਾਮਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟੋ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਂ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਕਾਮੋਦਕਾਖ੍ਯਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਗਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਕਾਮੋਦਾਖ੍ਯਦ੍ਰੁਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਦਂਤ੍ਯੇਵਂ ਮਹਾਜਨਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਿਆ, ਉਹ 'ਕਾਮੋਦਕ' ਦਰਖ਼ਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਰਿਹਾ; ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਕਾਮੋਦਕ ਨਾਮ ਦਾ ਕੋਈ ਦਰਖ਼ਤ ਨਹੀਂ।'
ਪृਚ੍ਛਮਾਨਃ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਾਮਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਿਤ ਕਂਧਰਃ
ਉਹ ਮਾੜੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਪੁੱਛਦਾ ਰਿਹਾ; ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਾਮੋਦਕਂ ਦ੍ਰੁਮਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਂਤਂ ਪੁष੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਕਾਮੋਦਃ ਪਾਦਪੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੋषਿਦੇਵਾਸ੍ਤਿ ਦਾਨਵ
'ਕਾਮੋਦਕ ਦਰਖ਼ਤ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।' ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਾਮੋਦਕ ਪੌਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੈਤ।'
ਯਦਾ ਸਾ ਹਸਤੇ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾ । ਤਦ੍ਧਾਸਾਜ੍ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਦੈਤ੍ਯ ਸੁਗਂਧੀਨਿ ਵਰਾਣ੍ਯਪਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਦੀ ਹੈ, ਦੈਤਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਹੰਸੀ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਮਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕਾਮੋਦਾਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਹृਦ੍ਯਾਨਿ ਪੀਤਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸੌਰਭੇਣ ਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ ਦਿਵਯ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਪੀਲੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨਾਪ੍ਯੇਕੇਨ ਪੁष੍ਪੇਣ ਯਃ ਸਮਰ੍ਚਤਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯੇਪ੍ਸਿਤਂ ਮਹਾਕਾਮਂ ਸਂਪੂਰਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਵੀ ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰੋਦਨਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਾਦृਸ਼ਾਨ੍ਯੇਵ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਲੋਹਿਤਾਨਿ ਮਹਾਂਤਿ ਚ
ਤੇ, ਦੈਤਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਰੋਣ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਐਸੇ ਹੀ ਫੁੱਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸੌਰਭੇਣ ਵਿਨਾ ਦੈਤ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣਿਤਂ ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਪਰ, ਦੈਤਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ੁਕਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਆਖੀ ਗਈ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਸਾ ਤੁ ਕੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਕਾਮੋਦਾ ਭृਗੁਨਂਦਨ । ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ਜ, ਕਾਮੋਦਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?' ਸ਼ੁਕਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।'
ਕਾਮੋਦਾਖ੍ਯਂ ਪੁਰਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਾਮੋਦਪਤ੍ਤਨੇ ਨਾਰੀ ਦਿਵ੍ਯਭੋਗੈਰਲਂਕृਤਾ
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਕਾਮੋਦਾ ਨਾਮ ਦੀ ਨਗਰੀ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦਿਵਯ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਥਾ ਚਾਭਰਣੈਰ੍ਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਸੁਪੂਜਿਤਾ । ਤ੍ਵਯਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਪੂਜਿਤਵ੍ਯਾ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਯੇਨਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤਾਂ ਪ੍ਰਹਾਸਯ ਦਾਨਵ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋਗੀਂਦ੍ਰ ਸਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਦਾਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਸਾ ਦੇ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਦਾਨਵ ਨਾਲ ਗੱਲ ਮੁਕਾ ਲਈ।
ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਯੋਦ੍ਯਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਲੱਗ ਪਿਆ।