ਅਭਿਨਂਦ੍ਯ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਹੁषਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣਮ੍ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਰ੍ਚਯਦ੍ਦੇਵੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਇਂਦੁਮਤੀ ਤਦਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੇ, ਦੇਵ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਅਥਾਸੌ ਮਾਤਰਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਦੇਵੀਮਿਂਦੁਮਤੀਂ ਸੁਤਃ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਯਥਾਹਰਣਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਦੇਵੀ ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਅ攫ਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਭਾਰ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤਥੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਂ ਚੈਵ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਹੁਂਡੇਨਾਪਿ ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਹੁਂਡਸ੍ਯਾਪਿ ਨਿਪਾਤਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਆਉਣ, ਹੂੰਡ ਨਾਲ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਹੂੰਡ ਦੀ ਹਾਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਸਮਾਸੇਨ ਸਮਸ੍ਤਂ ਤਦਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ । ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਯੋਰਾਨਂਦਦਾਯਕਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪ ਹੀ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਿਆ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਇਆ।
ਮਾਤਾਪਿਤਰਾਵਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮੋਦ੍ਯਮਮ੍ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੌ ਸਂਜਾਤੌ ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸੌ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅਤੇ ਯਤਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਨਹੁषੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਯਂਦਨੇਨ ਵੈ । ਜਿਗਾਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਸਪਤ੍ਤਨਾਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰੇ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਸੁਪੂਰ੍ਣਾਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ । ਪਿਤਰਂ ਹਰ੍षਯਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਧਰ੍ਮੈਃ ਸੁਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪਿਤਰਂ ਯਾਜਯਾਮਾਸ ਰਾਜਸੂਯਾਦਿਭਿਸ੍ਤਦਾ । ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਨਿਯਮਸਂਯਮੈਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ।
ਸੁਦਾਨੈਰ੍ਯਸ਼ਸਾ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਃ ਪੁਣ੍ਯਮਹੋਦਯੈਃ । ਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣੌ ਕृਤੌ ਤੌ ਤੁ ਪਿਤਰੌ ਚਾਯੁਸੂਨੁਨਾ
ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ, ਯਸ਼, ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਨਾਗਾਹ੍ਵਯਂ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਭ੍ਯषਿਂਚਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਹੁषਂ ਵੀਰਮਰ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਨਾਗਾਹਵਯਾ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਮੁਨਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਆਯੁਨਾ ਤੇਨ ਭੂਭੁਜਾ । ਅਭਿषਿਂਚ੍ਯ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇ ਤਂ ਸਮੇਤਂ ਸ਼ਿਵਕਨ੍ਯਯਾ
ਮੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਭਾਰ੍ਯਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕਾਯੇਨ ਆਯੁ ਰਾਜਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਦਿਵਂ ਜਗਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸੁਪੂਜਿਤਃ
ਆਯੁ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ, ਵੱਡਾ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਾਤਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਐਂਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤਃ ਪੁਨਃ । ਹਰਲੋਕਂ ਜਗਾਮਾਥ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਦੇਵਪੂਜਿਤਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਹਰਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਤੇਜਸਾ । ਹਰੇਰ੍ਲੋਕਂ ਗਤਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਨਿਵਸਤ੍ਯੇष ਭੂਪਤਿਃ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਹਰਿ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਇਹ ਭੂਪਤੀ ਉੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰੁषੈਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਖ੍ਯੈਰੀਦृਸ਼ਂ ਪੁਣ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜਨਿਤਵ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕਿਮਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ੋਕਕਾਰਕੈਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਉੱਚਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀ ਲਾਭ ਦੇਣਗੇ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ?
ਯਥਾ ਜਾਤਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਹੁषਃ ਪਿਤृਤਾਰਕਃ । ਕੁਲਸ੍ਯ ਧਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਨਹੁषੋ ਜ੍ਞਾਨਪਂਡਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਨਹੁਸ਼ਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਸੀ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਦ ਪੁਤ੍ਰ ਕਪਿਂਜਲ
ਇਹ ਸਾਰੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਦੱਸ, ਪੁੱਤਰ ਕਪੀੰਜਲ, ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?
ਏਵਂਵਿਧਂ ਪੁਣ੍ਯਮਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚਰਿਤ੍ਰਮੇਤਦ੍ਯਸ਼ਸਾ ਸਮੇਤਮ੍ । ਆਯੋਃ ਸੁਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਭੋਗਾਨ੍ਸ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵੈਤਿ ਪਦਂ ਮੁਰਾਰੇਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਯੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਆਖਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲੇ ਸਤਰਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਕਪਿਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਗਂਗਾਮੁਖੇ ਪੁਰਾ ਤਾਤ ਰੋਦਮਾਨਾ ਵਰਾਂਗਨਾ । ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦੂਨਿ ਪਤਂਤਿ ਚ ਮਹਾਜਲੇ
ਕਪੀੰਜਲ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਬੂੰਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗਂਗਾਮਧ੍ਯੇ ਨਿਮਜ੍ਜਂਤਿ ਭਵਂਤਿ ਕਮਲਾਨਿ ਚ । ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਣਿ ਸੌਗਂਧਾਨਿ ਮਹਾਂਤਿ ਚ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਬੂੰਦੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਉੱਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਤ ਸੁਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਪਤਂਤਿ ਚ । ਗਂਗੋਦਕੇ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਰ੍ਮਲਾ ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦਵਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ?
ਅਸ੍ਥਿਚਰ੍ਮਾਵਸ਼ੇषਸ੍ਤੁ ਜਟਾਚੀਰਧਰਃ ਪੁਨਃ । ਤਾਨਿ ਸੌਗਂਧਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਵਿਚਿਨੋਤਿ ਸਃ
ਇੱਕ ਆਦਮੀ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਟਾ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹੇਮਵਰ੍ਣਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ਸਾ ਕਾ ਨਾਰੀ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ ਵਾ ਕੋ ਹਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ, ਦਿਵਿਆ ਕਮਲ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਉਹ ਔਰਤ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਆਦਮੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ?
ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਸੋਥ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਦੇਵਤਿ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਦ੍ਯਹਂ ਵਲ੍ਲਭਸ੍ਤਵ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਔਰਤ ਫਿਰ ਰੋਂਦੀ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਘ੍ਨਂ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸੁਣ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵੀ।
ਯੋਸੌ ਹੁਂਡੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਨਹੁषੇਣ ਹਤੋ ਰਣੇ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਵਿਹੁਂਡਸ੍ਤਪ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਹੁੰਡਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਹੁਸ਼ਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਹੁੰਡਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਨਿਹਤਂ ਪਿਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍ । ਆਯੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵੀਰੇਣ ਨਹੁषੇਣ ਬਲੀਯਸਾ
ਆਯੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੀਰ ਨਹੁਸ਼ਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਹੁੰਡਾ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਪਸ੍ਤਪਤਿ ਸਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਹਂਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਪੌਰੁषਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤਪ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਜਾਨਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੁਃਸਹਂ ਸਮਰਾਂਗਣੇ । ਹੁਂਡਾਤ੍ਮਜੋ ਵਿਹੁਂਡਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਝੱਲਣਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਹੁੰਡਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਹੁੰਡਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।