ਤਤਃ ਸ ਗਜਮਾਸ੍ਥਾਯ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਃ । ਵਜ੍ਰੋਦ੍ਯਤਕਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਮਾਸਦਤ੍
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਆਪਣੀ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆਇਆ।
ਅਮਾਨੁषਮਥੋ ਨਾਦਂ ਸ ਮੁਮੋਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵृਤ੍ਰਾਸੁਰਸ੍ਯ ਯਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਮਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਅਜੀਬ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਛੱਡੀ। ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਜ੍ਰਃ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੋ ਮਹਾਨ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਟੇ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯਮਪਾਤਯਤ੍
ਉਹ ਵਜਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਾਦਃ ਸਮਭਵਤ੍ਪੁਨਰੇਵ ਸਮਂਤਤਃ । ਵृਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਯਂਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਹੋਈ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ੍ਤੁ ਮਹਤੀ ਇਂਦ੍ਰ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਪਾਤ ਹ । ਵृਤ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦਾਨਵੇਸ਼ਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਮਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦੇਵਦਾਨੀਂ ਤਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਅਥ ਵृਤ੍ਰਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਤੇਜ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇਜ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮਹਾਘੋਰਾ ਰੌਦ੍ਰ ਲੋਕਭਯਂਕਰੀ । ਕਰਾਲਵਦਨਾ ਸਾ ਚ ਵਿਕृਤਾ ਕृष੍ਣਪਿਂਗਲਾ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲਿਆ ਸੀ।
ਕਪਾਲਮਾਲਿਨੀ ਚੈਵ ਸੁਕृਸ਼ਾ ਨਗਨਂਦਿਨਿ । ਰੁਧਿਰਾਕ੍ਤਾ ਚ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਮੀਨਗਂਧਾਤਿਭੀषਣਾ
ਉਹ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਪਤਲੀ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਥੜੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਮੱਛੀ ਦੀ ਬੂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਸਾਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਿ ਤਾਦृਗ੍ਰੂਪਾ ਭਯਾਵਹਾ । ਇਂਦ੍ਰਮਨ੍ਵੇषਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵੈ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੇ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਐਸੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਿਰ੍ਧਾਵਤੀ ਤਤਃ ਸਾ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮਹੌਜਸਮ੍ । ਕਂਠੇ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਂ ਸੁਲਗ੍ਨਾ ਸਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੌੜੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਗਲਾ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ।
ਸ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮੁਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਕृਤੇ ਭਯੇ । ਨਿਲਿਲ੍ਯ ਬਿਸਮਧ੍ਯੇऽਸੌ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਗਿਆ ਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕਮਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੁੱਕ ਗਿਆ।
ਤਯਾ ਗृਹੀਤੋ ਭੋ ਦੇਵਿ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਯਪੋਹਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਫੜਿਆ ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਛੁਟਣ ਲਈ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਦੇਵਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਹਿਤੁਮ੍ । ਤਯਾ ਗृਹੀਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੋ ਨਿष੍ਠਰੂਪਧृਕ੍
ਪਰ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਫੜੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇਕੋ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਤ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਪ੍ਰਵਰਹਤ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਕਰਕੇ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਂਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵੈ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੇ । ਸਾ ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ) ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ—
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਭਗਵਨ੍ਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਹਿ ਮਾਨਦ । ਯਤ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦੇਵ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਸ੍ਵਰੇਣ ਮਧੁਰੇਣਾਥ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਬਾਰੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਸੱਚੀ ਤੇ ਸੰਖੇਪ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਰਾਜੋऽਯਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁ ਭਾਮਿਨਿ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
ਸੁੰਦਰਏ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਦੱਸ, ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਹਤ੍ਯੋਵਾਚ। ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਪਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਚਨਾਤ੍ਤੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮ । ਦੇਵਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਨਿਵਾਸਂ ਚ ਦਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਹੱਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਤੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਤਥੇਤਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਹਤ੍ਯਾਂ ਚਾਪਿ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਉਪਾਯਮਥ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪਨੋਦਨੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਇਹ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਉਪਾਅ ਲੱਭਿਆ।
ਤਤੋ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਮਾਹੂਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਹਤ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ਂ ਜਾਤਵੇਦੋ ਗृਹਾਣ ਭੋ
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ।'
ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ। ਮਮ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕੋ ਹੇਤੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਕृਤੇ ਪ੍ਰਭੋ । ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤ
ਅੱਗ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਵੰਦਨਯੋਗ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜ੍ਵਲਂਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਹੋष੍ਯਤਿ ਨਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਬੀਜੌषਧਿਤਿਲਾਨਗ੍ਰੇ ਫਲਮੂਲਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਜਲਦਿਆਂ ਵੇਲੇ ਮਿਲੇਗਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਬੀਜ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਤਿਲ, ਫਲ, ਮੂਲ, ਸਮਿੱਧ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ ਲਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।'
ਤਦੈਵ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹ ਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਮਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੇ ਹਵਨ-ਸਵਿਕਾਰਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਤਃ ਸ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਦ੍ਵਚੋ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਭੁਕ੍ । ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਤਥਾ ਤਦਲਭਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਫਿਰ, ਹਵਨ-ਸਵਿਕਾਰਕ ਨੇ ਉਹ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਲਈ, ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ।
ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੌषਧਿਤृਣਾਨ੍ਯਾਹੂਯ ਸ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਇਮਮਰ੍ਥਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ 6.168.
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਰੁੱਖ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਘਾਹ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੌषਧਿਤृਣੈਸ੍ਤਥੈਵੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਵ੍ਯਥਿਤਾਨ੍ਯਗ੍ਨਿਵਦ੍ਦੇਵਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ, ਰੁੱਖ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਘਾਹ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯਾਃ ਕਥਯਂਤਃ ਪਿਤਾਮਹ । ਸ੍ਵਭਾਵ ਨਿਹਿਤਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪੁਨਰ੍ਹਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕੁਦਰਤ ਵਾਂਗ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਨਾ ਮਾਰੀਂ।
ਵਯਮਗ੍ਨਿਂ ਤਥਾ ਸ਼ੀਤਂ ਵਰ੍षਂ ਚ ਪਵਨੇਰਿਤਮ੍ । ਸਹਾਮਃ ਸਤਤਂ ਦੇਵ ਤਥਾ ਛੇਦਨਭੇਦਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ, ਠੰਢ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਮੀਂਹ, ਤੇ ਕੱਟਣ-ਚੀਰਨ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਅਕਾਰਣਂ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਯੁष੍ਮਚ੍ਛੇਦਨਭੇਦਨਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਮੋਹਾਤ੍ਤਮੇषਾਨੁ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ, ਵੱਡੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੱਟ-ਚੀਰ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਪ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।'