ਸੁਵृਤ੍ਤਂ ਸਂਗਰੇ ਤਸ੍ਯ ਨਹੁषੇਣ ਯਥਾ ਕृਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਇਂਦੁਮਤ੍ਯੈ ਚ ਮੇਨਿਕਾ
ਮੈਨਿਕਾ ਨੇ ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਮੇਨਿਕਾਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਖਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਗਦ੍ਗਦਮ੍
ਮੈਨਿਕਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਹੋਈ ਆਖਿਆ, 'ਸਖੀ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਦੀ ਹੈ।'
ਸਾਮृਤਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਨਃਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਕਾਰਕਮ੍ । ਜੀਵਾਦਿਕਂ ਮਯਾ ਦੇਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮੇਵ ਹਿ
'ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਲੱਗੀ, ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੀ। ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।'
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਹਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਮਹਾਬਲੀ ਪੁੱਤ ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਆਖ੍ਯਾਤਿ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਏषਾ ਮੇ ਵੈ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਃ । ਭਰ੍ਤਾਰਮੇਵਮਾਭਾष੍ਯ ਵਿਰਰਾਮ ਸੁਹਰ੍षਿਤਾ
'ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਅਪਸਰਾ ਹੈ।' ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨृਪੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਾਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮੁਨਿਨਾ ਨਾਰਦੇਨ ਹਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਂਭਾਗਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।'
ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਦਾ । ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਦਾਨਵਂ ਚੈष੍ਯਤੇ ਸੁਤਃ
'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਉਹ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਵਧੀਅਾ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ।'
ਸਂਜਾਤਂ ਸਤ੍ਯਮੇਵਂ ਵੈ ਮੁਨਿਨਾ ਭਾषਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਥਂ ਦੇਵਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੇ ਰਾਣੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।'
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਮਯਾ ਚ ਤਪਸਾ ਪੁਰਾ
ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੂੰ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਕੇ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਰਤ੍ਨਂ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼ਪ੍ਰਧਾਰਕਮ੍ । ਸਦਾ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਪਰਂ ਦਾਨਵਂ ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ।
ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਹਰ੍ਤਾ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੇਣ ਮੇ ਦਤ੍ਤੋ ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼ਃ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾष੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਰਾਜਾ ਚੇਂਦੁਮਤੀਂ ਤਦਾ । ਮਹੋਤ੍ਸਵਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਣੀ ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ।
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵੋਪਪਨ੍ਨਂ ਸੁਰਵਰ੍ਗਯੁਕ੍ਤਮਾਨਂਦਰੂਪਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਮੇਕਮ੍ । ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਪਹਂ ਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦਂ ਨਰਾਣਾਂ ਸਦ੍ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਮਿਹ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ, ਸੱਚਾ ਅਸਲ, ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ षੋਡਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਸੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਨਹੁषਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਯਾ ਚੈਵ ਸਰਂਭਯਾ । ਐਂਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਸ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸ੍ਯਂਦਨੇਨ ਵਰੇਣ ਚ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਨਹੁਸ਼ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੰਭਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਹੈ, ਦੇ ਨਾਲ।
ਨਾਗਾਹ੍ਵਯਂ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮਂਗਲਕੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਭਵਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਨਾਗਾਭਵਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਹੇਮਤੋਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਨਾਨਾਵਾਦਿਤ੍ਰਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਬਂਦਿਚਾਰਣਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਸੀ।
ਦੇਵਰੂਪੋਪਮੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪੁਰੁषੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍ । ਨਾਰੀਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਭਿਰ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵੈਃ ਸ੍ਯਂਦਨੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਦਿਖਦੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾਈ।
ਨਾਨਾਮਂਗਲਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਵੀਣਾਵੇਣੁਸ੍ਵਨੈਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਗੀਤਾਂ, ਵਾਦਯਾਂ, ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵੇਦਮਂਗਲਘੋषੈਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪੂਜਿਤਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਉਹ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਘੋਸ਼ਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਪਿਤਰਂ ਵੀਰੋ ਮਾਤਰਂ ਚ ਸੁਪੁਣ੍ਯਕਾਮ੍ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਃ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਨਨਾਮ ਸਃ
ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਪੁੰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ ਸਾ ਤੁ ਤਯੋਃ ਪਾਦੌ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਨਨਾਮ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਾਵੇਨ ਉਭਯੋਃ ਸਾ ਵਰਾਨਨਾ
ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰਿ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਰਂਭਾ ਚ ਸਾ ਨਨਾਮਾਥ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਚੈਵਾਪ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਸ੍ਵਗੁਰੁਂ ਨृਪਨਂਦਨਃ
ਫਿਰ ਰੰਭਾ ਨੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਵਿਖਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਨਾਮਯਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਾਨਂਦਪੁਲਕੋਦ੍ਗਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਥਰਥਰਾ ਉਠਿਆ।
ਆਯੁਰੁਵਾਚ- ਅਦ੍ਯੈਵ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਨष੍ਟਾ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਾਵੁਭੌ ਗਤੌ । ਭਵਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਸੁਤੁष੍ਟ੍ਯਾ ਹृष੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍
ਆਯੁਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਅੱਜ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸ਼ੋਕ ਦੋਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਸਂਜਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਜਾਤੇ ਮਹੌਜਸਿ । ਸ੍ਵਵਂਸ਼ੋਦ੍ਧਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਹਮੇਵ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਃ
ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਂਦੁਮਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਪਰ੍ਵਣਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਇਂਦੋਸ੍ਤੁ ਤੇਜੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੋਦਧਿਃ । ਵृਦ੍ਧਿਂ ਯਾਤਿ ਮਹਾਭਾਗ ਤਥਾਹਂ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇਖ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੀ ਵਧ ਗਈ ਹਾਂ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤਾਸ੍ਮਿ ਸੁਹृष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਆਨਂਦੇਨ ਸਮਾਕੁਲਾ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਧਨ੍ਯਾ ਜਾਤਾਸ੍ਮਿ ਮਾਨਦ
ਮੈਂ ਵਧੀ ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾष੍ਯ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਤਨਯੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਾਘ੍ਰਾਯ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਤ੍ਸਂ ਧੇਨੁਰ੍ਯਥਾ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ।