ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਰਣੇ ਜਾਤਂ ਨਿਹਤੋ ਦਾਨਵਾਧਮਃ । ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ਼ਿष੍ਠਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਮੰਦ ਦਾਨਵ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਰਤਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਵਸ਼ਿष੍ਠੋऽਪਿ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟ ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯ ਤਮ੍
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਕੰਮ ਸੁਣ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਤਿਥੌ ਲਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਭੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ । ਵਿਵਾਹਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਅਗ੍ਨਿਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਜਦੋਂ ਚੰਗਾ ਮਹੂਰਤ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਤिथि ਆਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਗਨੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ।
ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯੈਵ ਮਿਥੁਨਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਂ ਪੁਨਃ । ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤੇ
ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਓ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਮਿਲੋ, ਬੁਧੀਮਾਨੋ।'
ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਤੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾਸੌ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਹਰ੍षੇਣ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤੁ ਪਰ੍ਵਣੀਵ ਤੁ ਸਾਗਰਃ
ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਓ, ਹੇ ਸੁਚਿੱਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਵੀਰੋ ਮੁਨਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਨੁਨਾ । ਤੇਨੈਵ ਰਥਵਰ੍ਯੇਣ ਜਗਾਮ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਵਿਰੋ, ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਵਾਲਾ, ਉਸੀ ਵਧੀਆ ਰਥ ਵਿੱਚ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੇਂਦ੍ਰਂ ਤਂ ਗਤੋ ਮਾਤਲਿਨਾ ਤਦਾ । ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪਿਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਥੈਵ ਚ ਸ੍ਵਮਾਤਰਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਿਓ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਸੀ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਅਪ੍ਸਰਾ ਮੇਨਿਕਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਦੈਵਤੈਸ੍ਤਤਃ । ਆਯੋਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੁਦੁਃਖੇਨ ਪਤਿਤਾ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਅਪਸਰਾ ਮੈਨਿਕਾ ਆਯੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਆਈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਦੇਵੀਮਿਂਦੁਮਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਮੁਂਚ ਸ਼ੋਕਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਨਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸਸ੍ਨੁषਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਭਾਗਾ ਰਾਣੀ ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਹੁ ਨੂੰ ਵੇਖ।'
ਨਿਹਤ੍ਯ ਦਾਨਵਂ ਪਾਪਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਪਹਾਰਕਮ੍ । ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਸਭਾਯਾਂ ਚ ਵੀਰਸ਼੍ਰਿਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
'ਉਹ ਪਾਪੀ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹੀਰੋ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਸੁਵृਤ੍ਤਂ ਸਂਗਰੇ ਤਸ੍ਯ ਨਹੁषੇਣ ਯਥਾ ਕृਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਇਂਦੁਮਤ੍ਯੈ ਚ ਮੇਨਿਕਾ
ਮੈਨਿਕਾ ਨੇ ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਮੇਨਿਕਾਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਖਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਗਦ੍ਗਦਮ੍
ਮੈਨਿਕਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਹੋਈ ਆਖਿਆ, 'ਸਖੀ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਦੀ ਹੈ।'
ਸਾਮृਤਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਨਃਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਕਾਰਕਮ੍ । ਜੀਵਾਦਿਕਂ ਮਯਾ ਦੇਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮੇਵ ਹਿ
'ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਲੱਗੀ, ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੀ। ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।'
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਹਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਮਹਾਬਲੀ ਪੁੱਤ ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਆਖ੍ਯਾਤਿ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਏषਾ ਮੇ ਵੈ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਃ । ਭਰ੍ਤਾਰਮੇਵਮਾਭਾष੍ਯ ਵਿਰਰਾਮ ਸੁਹਰ੍षਿਤਾ
'ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਅਪਸਰਾ ਹੈ।' ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨृਪੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਾਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮੁਨਿਨਾ ਨਾਰਦੇਨ ਹਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਂਭਾਗਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।'
ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਦਾ । ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਦਾਨਵਂ ਚੈष੍ਯਤੇ ਸੁਤਃ
'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਉਹ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਵਧੀਅਾ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ।'
ਸਂਜਾਤਂ ਸਤ੍ਯਮੇਵਂ ਵੈ ਮੁਨਿਨਾ ਭਾषਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਥਂ ਦੇਵਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੇ ਰਾਣੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।'
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਮਯਾ ਚ ਤਪਸਾ ਪੁਰਾ
ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੂੰ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਕੇ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਰਤ੍ਨਂ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼ਪ੍ਰਧਾਰਕਮ੍ । ਸਦਾ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਪਰਂ ਦਾਨਵਂ ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ।
ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਹਰ੍ਤਾ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੇਣ ਮੇ ਦਤ੍ਤੋ ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼ਃ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾष੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਰਾਜਾ ਚੇਂਦੁਮਤੀਂ ਤਦਾ । ਮਹੋਤ੍ਸਵਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਣੀ ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ।
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵੋਪਪਨ੍ਨਂ ਸੁਰਵਰ੍ਗਯੁਕ੍ਤਮਾਨਂਦਰੂਪਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਮੇਕਮ੍ । ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਪਹਂ ਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦਂ ਨਰਾਣਾਂ ਸਦ੍ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਮਿਹ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ, ਸੱਚਾ ਅਸਲ, ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ षੋਡਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਸੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਨਹੁषਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਯਾ ਚੈਵ ਸਰਂਭਯਾ । ਐਂਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਸ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸ੍ਯਂਦਨੇਨ ਵਰੇਣ ਚ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਨਹੁਸ਼ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੰਭਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਹੈ, ਦੇ ਨਾਲ।
ਨਾਗਾਹ੍ਵਯਂ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮਂਗਲਕੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਭਵਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਨਾਗਾਭਵਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਹੇਮਤੋਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਨਾਨਾਵਾਦਿਤ੍ਰਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਬਂਦਿਚਾਰਣਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਸੀ।
ਦੇਵਰੂਪੋਪਮੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪੁਰੁषੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍ । ਨਾਰੀਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਭਿਰ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵੈਃ ਸ੍ਯਂਦਨੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਦਿਖਦੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾਈ।
ਨਾਨਾਮਂਗਲਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਵੀਣਾਵੇਣੁਸ੍ਵਨੈਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਗੀਤਾਂ, ਵਾਦਯਾਂ, ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।