ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਲਾਘਵੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਹੁषਂ ਚਾਹਨਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਠਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਇਕਵੀਂ (21) ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਏਕੇਨ ਮੁष੍ਟਿਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਬਾਹੁਮਧ੍ਯਤਃ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਛਤ੍ਰਮੇਕੇਨ ਤੇਨ ਵੈ
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਮੁਸ਼ਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੋਰ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਤਰੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਪਂਚਭਿਰ੍ਮਾਤਲਿਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਥਨੀਡਂ ਤੁ ਸਪ੍ਤਭਿਃ । ਧ੍ਵਜਦਂਡਂ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਦਾਨਵਃ ਸ਼ਿਖਿਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ, ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਤਖ਼ਤ ਨੂੰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਵਜ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨੂੰ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਆਦਾਨਂ ਤੁ ਨਿਦਾਨਂ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਲਾਘਵਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਤੀਰ ਚੁੱਕਣ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕਲਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੈਤ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਪੌਰੁषਮਾਪਸ਼੍ਯ ਸ ਰਾਜਾ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼ੂਰੋਸਿ ਕृਤਵਿਦ੍ਯੋਸਿ ਧੀਰੋਸਿ ਰਣਪਂਡਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦਿਲੇਰ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਤਂ ਤੁ ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਭੂਪਤਿਃ । ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤਂ ਤੁ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਨੁ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਧ੍ਵਜਂ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ ਪਪਾਤ ਧਰਾਤਲੇ । ਤੁਰਗਾਨ੍ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਯਕੈਃ
ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਧਵਜ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੇਨ ਛਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਚਕਰ੍ਤ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਦਸ਼ਭਿਃ ਸਾਰਥਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਯਮਮਂਦਿਰਮ੍
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛਤਰੀ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਦਂਸ਼ਨਂ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਦਲੀਕृਤਃ । ਸਰ੍ਵਾਂਗੇषੁ ਚ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਬੜਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਤੀਹ (30) ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਵਿਰਥੋ ਜਾਤੋ ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸ ਵੇਗੇਨ ਵਰ੍षਯਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਤੀਰ-ਧਨੁ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਿਆ।
ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਧਰੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਾਜਾਨਂ ਤਮਧਾਵਤ । ਧਾਵਮਾਨਸ੍ਯ ਹੁਂਡਸ੍ਯ ਖਡ੍ਗਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੂਪਤਿਃ
ਦੈਤ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਹੋਂਡਾ ਜਦ ਦੌੜਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਰ੍ਮ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੂਪਤਿਃ । ਅਥ ਹੁਂਡਃ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ
ਰੇਜ਼ਰ-ਨੁਮਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਹੋਂਡਾ, ਜੋ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮੁਮੋਚ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਵਜ੍ਰਵੇਗਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਹਲਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਜੋਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਸ੍ਵਨਵਂਤਂ ਚਾਪਾਤਯਦਂਬਰਾਤ੍ਤਤਃ । ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਵਿਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਰੇਜ਼ਰ-ਮੁੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਗਦੇ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਸ਼ਖਣ੍ਡਮਯਂ ਭੁਵਿ । ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਰਾਜਾਨਮਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਗਦੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਦਸ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਖਡ੍ਗੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਂ ਵਿਚਿਚ੍ਛਿਦੇ । ਸਗਦਂ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਸਾਂਗਦਂ ਕਟਕਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਗਦਾ, ਕੜਾ ਅਤੇ ਕਟਕ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਮਹਾਰਾਵਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਸ੍ਫੋਟਸਮਂ ਤਦਾ । ਰੁਧਿਰੇਣਾਪਿ ਦਿਗ੍ਧਾਂਗੋ ਧਾਵਮਾਨੋ ਮਹਾਹਵੇ
ਫਿਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਫਿਰਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਭੂਪਤਿਮ੍ । ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਃ ਸਮਾਯਾਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਚ ਭੂਪਤੇਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਿਆ।
ਨਹੁषੇਣ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਡਿਤੋ ਹृਦਿ ਦਾਨਵਃ । ਪਤਿਤਃ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੈਤ੍ਯੇ ਗਤੇ ਭੂਮਾਵਿਤਰੇ ਦਾਨਵਾ ਗਤਾਃ । ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਕਤਿ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਕਤਿ ਪਾਤਾਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਾਨਵ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਹੋਰ ਦਾਨਵ ਭੱਜ ਗਏ: ਕੁਝ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ, ਕੁਝ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਆੜ ਲੈ ਲਈ।
ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਪਾਪੇ ਨਹੁषੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਨਹੁਸ਼ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯਵਰੇ ਮਹਾਹਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਮੁਦਂ ਪ੍ਰਲੇਭਿਰੇ । ਤਾਂ ਦੇਵਰੂਪਾਂ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤਾਂ ਸ ਆਯੁਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਹਰ੍षਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਨਹੁਸ਼ ਨੇ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਵਧੀ ਹੋਈ ਦੇਵ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ ਪਂਚਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੰਦਰਾਂ-ਸੌ-ਪੰਦਰਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਰਂਭਯਾ ਸਹ ਹਰ੍षਿਤਾ । ਨਹੁषਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਂ ਤਮੁਵਾਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਰੰਭਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਹਂ ਤੇ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪਤ੍ਨੀ ਦੇਵੈਰ੍ਦਿष੍ਟਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਉਦ੍ਵਾਹਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਵੀਰ ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ, ਤਪਸਵਿਨੀ; ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲੈ, ਵੀਰ।
ਸਦੈਵ ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਭਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਧਰਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਨ੍ਰਿਪ ਉਤਮ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਨਹੁष ਉਵਾਚ- ਮਦਰ੍ਥੇ ਨਿਯਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਗੁਰੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੂੰ, ਭਦਰੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਪ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਨਯਾ ਰਂਭਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਵਾਂ ਗਚ੍ਛਾਵ ਭਾਮਿਨਿ । ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਰਥੇ ਤਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਰਂਭਾਂ ਤੁ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਇਸ ਰੰਭਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਚੱਲੀਏ, ਭਾਮਿਨੀ; ਉਸ ਮਨੋਹਰ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ।
ਤੇਨੈਵ ਰਥਵਰ੍ਯੇਣ ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਜਗਾਮ ਲਘੁਵੇਗੇਨ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਸ ਹੀ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ, ਮਹਾਂਯਸ਼ੀ ਨਹੁਸ਼, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪਹੁੰਚੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮਹਾਂਤੇਜੀ ਨਹੁਸ਼, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।