ਉਭਯੋਰ੍ਵੀਰਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍ । ਤਦਾ ਆਸੀਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਦਾਰੁਣਂ ਭੀਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜੰਗ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗੀ।
ਸੁਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਂਕਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਹੁਂਡੇਨ ਤਾਡਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹ੍ਵੋਰਂਤਰੇ ਤਦਾ
ਹੁੰਢਾ ਨੇ ਬਾਜ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਭਾਲੇ ਪਂਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਸਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਬਾਣੈਰਧਿਕਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਨृਪਃ
ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹ ਵਿਚ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁਭ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਸਾਰੁਣਃ ਕਰਮਾਲਾਭਿਰੁਦਯਂਸ਼੍ਚ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਰੁਧਿਰੇਣ ਤੁ ਦਿਗ੍ਧਾਂਗੋ ਹੇਮਬਾਣੈਸ੍ਤਨੁਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਲਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸੂਰ੍ਯਵਚ੍ਛੋਭਤੇ ਰਾਜਾ ਪੂਰ੍ਵਕਾਲਸ੍ਯ ਚਾਂਬਰੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪੌਰੁषਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾਨਵ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੈਤ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਲਾਘਵਂ ਪੁਨਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਜਘਾਨ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
“ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਦੈਤ! ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਮੁੜ ਵੇਖ!” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੈਤ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਮੁਖੇ ਭਾਲੇ ਹਤਸ੍ਤੇਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਨਿਪਪਾਤ ਹ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਾਨੈਃ ਸੁਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈ ਰਥੋਪਰਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਚਾਰਣੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਕृਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੁਹਰ੍षਜਃ । ਜਯਜਯੇਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ਂਖਾਨ੍ਦਧ੍ਮੁਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤੇ, ਚਾਰਣ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ, 'ਜਿੱਤ! ਜਿੱਤ! ਹੇ ਰਾਜਨ!' ਚੀਕਦੇ ਰਹੇ।
ਸਕੋਲਾਹਲਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁ ਤੁਮਲੋ ਦੇਵਤੇਰਿਤਃ । ਕਰ੍ਣਰਂਧ੍ਰਮਾਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਂਡਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਛਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਉਲਾਹਮੁਲਾਹ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਹੋਂਡਾ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ ਜਦ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਧਨੁਰਾਦਾਯ ਬਾਣਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍ । ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਮृਤੋਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਃ
ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ। 'ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੋ, ਠਹਿਰੋ! ਮੈਂ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ!' ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਲਾਘਵੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਹੁषਂ ਚਾਹਨਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਠਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਇਕਵੀਂ (21) ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਏਕੇਨ ਮੁष੍ਟਿਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਬਾਹੁਮਧ੍ਯਤਃ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਛਤ੍ਰਮੇਕੇਨ ਤੇਨ ਵੈ
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਮੁਸ਼ਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੋਰ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਤਰੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਪਂਚਭਿਰ੍ਮਾਤਲਿਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਥਨੀਡਂ ਤੁ ਸਪ੍ਤਭਿਃ । ਧ੍ਵਜਦਂਡਂ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਦਾਨਵਃ ਸ਼ਿਖਿਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ, ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਤਖ਼ਤ ਨੂੰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਵਜ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨੂੰ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਆਦਾਨਂ ਤੁ ਨਿਦਾਨਂ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਲਾਘਵਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਤੀਰ ਚੁੱਕਣ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕਲਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੈਤ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਪੌਰੁषਮਾਪਸ਼੍ਯ ਸ ਰਾਜਾ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼ੂਰੋਸਿ ਕृਤਵਿਦ੍ਯੋਸਿ ਧੀਰੋਸਿ ਰਣਪਂਡਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦਿਲੇਰ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਤਂ ਤੁ ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਭੂਪਤਿਃ । ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤਂ ਤੁ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਨੁ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਧ੍ਵਜਂ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ ਪਪਾਤ ਧਰਾਤਲੇ । ਤੁਰਗਾਨ੍ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਯਕੈਃ
ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਧਵਜ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੇਨ ਛਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਚਕਰ੍ਤ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਦਸ਼ਭਿਃ ਸਾਰਥਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਯਮਮਂਦਿਰਮ੍
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛਤਰੀ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਦਂਸ਼ਨਂ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਦਲੀਕृਤਃ । ਸਰ੍ਵਾਂਗੇषੁ ਚ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਬੜਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਤੀਹ (30) ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਵਿਰਥੋ ਜਾਤੋ ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸ ਵੇਗੇਨ ਵਰ੍षਯਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਤੀਰ-ਧਨੁ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਿਆ।
ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਧਰੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਾਜਾਨਂ ਤਮਧਾਵਤ । ਧਾਵਮਾਨਸ੍ਯ ਹੁਂਡਸ੍ਯ ਖਡ੍ਗਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੂਪਤਿਃ
ਦੈਤ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਹੋਂਡਾ ਜਦ ਦੌੜਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਰ੍ਮ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੂਪਤਿਃ । ਅਥ ਹੁਂਡਃ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ
ਰੇਜ਼ਰ-ਨੁਮਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਹੋਂਡਾ, ਜੋ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮੁਮੋਚ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਵਜ੍ਰਵੇਗਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਹਲਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਜੋਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਸ੍ਵਨਵਂਤਂ ਚਾਪਾਤਯਦਂਬਰਾਤ੍ਤਤਃ । ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਵਿਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਰੇਜ਼ਰ-ਮੁੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਗਦੇ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਸ਼ਖਣ੍ਡਮਯਂ ਭੁਵਿ । ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਰਾਜਾਨਮਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਗਦੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਦਸ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਖਡ੍ਗੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਂ ਵਿਚਿਚ੍ਛਿਦੇ । ਸਗਦਂ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਸਾਂਗਦਂ ਕਟਕਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਗਦਾ, ਕੜਾ ਅਤੇ ਕਟਕ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਮਹਾਰਾਵਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਸ੍ਫੋਟਸਮਂ ਤਦਾ । ਰੁਧਿਰੇਣਾਪਿ ਦਿਗ੍ਧਾਂਗੋ ਧਾਵਮਾਨੋ ਮਹਾਹਵੇ
ਫਿਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਫਿਰਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਭੂਪਤਿਮ੍ । ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਃ ਸਮਾਯਾਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਚ ਭੂਪਤੇਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਿਆ।
ਨਹੁषੇਣ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਡਿਤੋ ਹृਦਿ ਦਾਨਵਃ । ਪਤਿਤਃ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੈਤ੍ਯੇ ਗਤੇ ਭੂਮਾਵਿਤਰੇ ਦਾਨਵਾ ਗਤਾਃ । ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਕਤਿ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਕਤਿ ਪਾਤਾਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਾਨਵ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਹੋਰ ਦਾਨਵ ਭੱਜ ਗਏ: ਕੁਝ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ, ਕੁਝ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਆੜ ਲੈ ਲਈ।