ਤੇਜੋਜ੍ਵਾਲਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਵृषੁਸ੍ਤਂ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਤਾਕਤ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ; ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਆਖਿਆ- ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਖਡ੍ਗੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਸ਼ੂਲੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਸ੍ਤੁ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ । ਯੁਯੁਧੁਃ ਸਂਯੁਗੇ ਤੇਨ ਨਹੁषੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਖੜਗ, ਫੰਦੇ, ਵੱਡੇ ਭਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਹੁਸ਼ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜੇ।
ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਗਰ੍ਜਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਯਥਾ ਮੇਘਾ ਗਿਰੌ ਤਥਾ । ਤਦ੍ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਆਯੁਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬੱਦਲ; ਉਹ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਯੁ ਦਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪੁੱਤਰ—
ਇਂਦ੍ਰਾਯੁਧਸਮਂ ਚਾਪਂ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਸ ਗੁਣਸ੍ਵਰਮ੍ । ਵਜ੍ਰਸ੍ਫੋਟਸਮਃ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚਾਪਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਧੁਨ ਵਜਰ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਨਹੁषੇਣ ਕृਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਮਹਤਾ ਤੇਨ ਘੋषੇਣ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਚਕਂਪਿਰੇ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਡਰ ਗਏ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਕੰਬ ਗਏ।
ਕਸ਼੍ਮਲਾਵਿष੍ਟਹृਦਯਾ ਭਗ੍ਨਸਤ੍ਵਾ ਮਹਾਹਵੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿਚ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਵੇਨਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚਯਵਨ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਸੌ ਸਂਯਤਿ ਰਾਜਮਾਨਃ ਸਮੁਦ੍ਯਤਸ਼੍ਚਾਪਧਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ । ਯਥੈਵ ਕਾਲਃ ਕੁਪਿਤਃ ਸਲੋਕਾਨ੍ਸਂਹਰ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਤੁ ਤਥਾ ਸੁਦਾਨਵਾਨ੍
ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਜਸੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲੈ ਰਵਿਤੇਜਤੁਲ੍ਯੈਃ ਸੁਦੀਪ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿਜਘਾਨ ਦਾਨਵਾਨ੍ । ਵਾਯੁਰ੍ਯਥੋਨ੍ਮੂਲਯਤੀਹ ਪਾਦਪਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਰਾਜਾ ਨਿਜਘਾਨ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਇੱਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਯੁਰ੍ਯਥਾ ਮੇਘਚਯਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਂਚਾਲਯੇਤ੍ਸ੍ਵੇਨ ਬਲੇਨ ਤੇਜਸਾ । ਤਥਾ ਸ ਰਾਜਾ ਅਸੁਰਾਨ੍ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਨਨਾਸ਼ਯਦ੍ਬਾਣਵਰੈਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮृਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦ੍ਰੁਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਨ੍ਨष੍ਟਾ ਮਹਾਹਵਾਤ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਕੁਝ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਮਹਾਤੇਜਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਮਹਾਦਾਨਵਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਹੁਂਡੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਨृਪਨਂਦਨਮ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਢਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਿਤੋ ਗਤ੍ਵੇਦਮਾਭਾष੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਹਵੇ । ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਚ ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਆਯੁਪੁਤ੍ਰ ਯਮਾਂਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ! ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਆਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਨਹੁष ਉਵਾਚ- ਸ੍ਥਿਤੋਸ੍ਮਿ ਸਮਰੇ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਹਂਤੁਮਾਗਤਃ । ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਵਂ ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਵੇਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਪਾਪੀ ਦਾਨਵ, ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਬਾਣਾਨਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਾਨ੍ । ਛਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸੋऽਪਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਛਤਰੀ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਾਤਲਿਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਵਾਹਯਤੁ ਰਥਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਹੁਂਡਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਭਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥੀ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਰਥ ਹੁੰਢਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਚਲਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਮਾਤਲਿਰ੍ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਤੁਰਗਾਂਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਮਹਾਵਾਤਜਵੋਪਮਾਨ੍
ਉਸ ਵੀਰ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਮਾਤਲੀ, ਹਵਾਵਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ।
ਉਤ੍ਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਵਾਹਾ ਹਂਸਾ ਇਵ ਯਥਾਂਬਰੇ । ਛਤ੍ਰੇਣ ਇਂਦੁਵਰ੍ਣੇਨ ਰਥੇਨਾਪਿ ਪਤਾਕਿਨਾ
ਫਿਰ ਘੋੜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡੇ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਛਤਰੀ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਸੀ।
ਨਭਸ੍ਤਲਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਿਰਾਜਤੇ । ਆਯੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਤੇਜਸਾ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ।
ਅਥ ਹੁਂਡੋ ਰਥਸ੍ਥੋऽਪਿ ਰਾਜਮਾਨਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਸਰ੍ਵਾਯੁਧੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਵੀਰਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਹੁੰਢਾ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰਾਜਸੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਉਭਯੋਰ੍ਵੀਰਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍ । ਤਦਾ ਆਸੀਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਦਾਰੁਣਂ ਭੀਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜੰਗ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗੀ।
ਸੁਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਂਕਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਹੁਂਡੇਨ ਤਾਡਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹ੍ਵੋਰਂਤਰੇ ਤਦਾ
ਹੁੰਢਾ ਨੇ ਬਾਜ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਭਾਲੇ ਪਂਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਸਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਬਾਣੈਰਧਿਕਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਨृਪਃ
ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹ ਵਿਚ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁਭ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਸਾਰੁਣਃ ਕਰਮਾਲਾਭਿਰੁਦਯਂਸ਼੍ਚ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਰੁਧਿਰੇਣ ਤੁ ਦਿਗ੍ਧਾਂਗੋ ਹੇਮਬਾਣੈਸ੍ਤਨੁਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਲਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸੂਰ੍ਯਵਚ੍ਛੋਭਤੇ ਰਾਜਾ ਪੂਰ੍ਵਕਾਲਸ੍ਯ ਚਾਂਬਰੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪੌਰੁषਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾਨਵ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੈਤ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਲਾਘਵਂ ਪੁਨਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਜਘਾਨ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
“ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਦੈਤ! ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਮੁੜ ਵੇਖ!” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੈਤ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਮੁਖੇ ਭਾਲੇ ਹਤਸ੍ਤੇਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਨਿਪਪਾਤ ਹ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਾਨੈਃ ਸੁਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈ ਰਥੋਪਰਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਚਾਰਣੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਕृਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੁਹਰ੍षਜਃ । ਜਯਜਯੇਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ਂਖਾਨ੍ਦਧ੍ਮੁਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤੇ, ਚਾਰਣ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ, 'ਜਿੱਤ! ਜਿੱਤ! ਹੇ ਰਾਜਨ!' ਚੀਕਦੇ ਰਹੇ।
ਸਕੋਲਾਹਲਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁ ਤੁਮਲੋ ਦੇਵਤੇਰਿਤਃ । ਕਰ੍ਣਰਂਧ੍ਰਮਾਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਂਡਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਛਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਉਲਾਹਮੁਲਾਹ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਹੋਂਡਾ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ ਜਦ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਧਨੁਰਾਦਾਯ ਬਾਣਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍ । ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਮृਤੋਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਃ
ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ। 'ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੋ, ਠਹਿਰੋ! ਮੈਂ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ!' ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।