ਰਥੇਨ ਸਾਸ਼੍ਵਸੂਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਪਰਿਤਿष੍ਠਤਿ । ਧਨੁषਾ ਦਿਵ੍ਯਬਾਣੈਸ੍ਤੁ ਸਭਾਯਾਂ ਹਿ ਭਯਂਕਰਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਡਰਾਉਣਾ, ਦਿਵਯ ਰਥ, ਰਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਧਨੁ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਬਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਯ ਕੇਨ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਕੇਨ ਵੈਭਵਾਨ੍ । ਅਨਯਾ ਰਂਭਯਾ ਤੇऽਦ੍ਯ ਅਨ੍ਯਯਾ ਸ਼ਿਵਕਨ੍ਯਯਾ
ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਕਿਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਅੱਜ ਤੂੰ ਰੰਭਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈਂ।
ਕਿਮੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸ੍ਫੁਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਹੁਂਡਸ੍ਯ ਦੇਵਮਰ੍ਦਸ੍ਯ ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਭਵਾਨ੍ਕਥਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ। ਤੂੰ ਹੁੰਡ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ?
ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਦਿ ਜੀਵਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਸਤ੍ਵਰਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾ ਤਿष੍ਠ ਦੁਃਸਹੋ ਦਾਨਵਾਧਿਪਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਜਲਦੀ ਜਾ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ; ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਨਹੁष ਉਵਾਚ- ਯੋऽਸਾਵਾਯੁਰ੍ਬਲੀ ਰਾਜਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਤਸ੍ਯ ਮਾਂ ਤਨਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜੋ ਆਯੁਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮਝ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਹੁषਂ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਮ੍ । ਹੁਂਡੇਨਾਪਹृਤਂ ਬਾਲ੍ਯੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਤਵ ਦਾਨਵ
ਮੈਂ ਨਹੁਸ਼ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਸਵਾਮੀ ਹੁੰਡ ਨੇ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਦਾਨਵ।
ਸੇਯਂ ਕਨ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨਾਪਹृਤਾ ਪੁਰਾ । ਘੋਰਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਤ੍ਯੇषਾ ਹੁਂਡਸ੍ਯਾਪਿ ਵਧਾਯ ਚ
ਇਹ ਕੁੜੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੈਤ ਨੇ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਹੁੰਡ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯੋਹਮਾਦੌ ਹृਤੋ ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਯਃ ਸੂਤਿਕਾਗृਹਾਤ੍ । ਦਾਸ੍ਯਾ ਅਪਿ ਕਰੇ ਦਤ੍ਤਃ ਸੂਦਸ੍ਯਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਜਨਮ ਘਰ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਦਾਸੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਮਾੜੇ ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪਾਪ ਸੋਹਮਦ੍ਯ ਸਮਾਗਤਃ । ਅਸ੍ਯਾਪਿ ਹੁਂਡਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਃ
ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ ਇਸ ਮੰਦ ਹੂੰਡਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਨਯਿष੍ਯੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ । ਮਾਮੇਵਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਾਪਿष੍ਠ ਏਵਂ ਕਥਯ ਦਾਨਵਮ੍
ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਜਾਣ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਅਤੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਕਹਿ ਦੇ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਹੁਂਡਂ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾ ਹੂੰਡਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਨ੍ਮੁਖਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਦਿਤਿਜੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸੂਦੇਨ ਪਾਪੇਨ ਤਯਾ ਦਾਸ੍ਯਾ ਨ ਘਾਤਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਰੰਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ: 'ਉਹ ਪਾਪੀ ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਦਾਸੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ?'
ਸੋਯਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਯਾ ਵ੍ਯਾਧਿਰੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਅਥੈਨਂ ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਅਨਯਾ ਸ਼ਿਵਕਨ੍ਯਯਾ
'ਉਹ ਹੁਣ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰੋਗ ਸਮਝ ਕੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਆਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਖਲਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਬਾਣੈਰੇਭਿਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਏਵਂ ਸਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾਰਥਿਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਆਯੁ ਦਾ ਮੰਦ ਪੁੱਤਰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ।' ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ੍ਯਂਦਨਂ ਯੋਜਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਤੁਰਗੈਃ ਸਾਧੁਭਿਃ ਸ਼ਿਵੈਃ । ਸੇਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਹੂਯ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਮਾਤੁਰਃ
'ਰਥ ਨੂੰ ਚੰਗੇ, ਸ਼ੁਭ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੋ; ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ,' ਉਹ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਸਜ੍ਜਤਾਂ ਮਮ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯ । ਸਾਰੋਹੈਸ੍ਤੁਰਗਾਨ੍ਯੋਧਾਨ੍ਪਤਾਕਾਚ੍ਛਤ੍ਰਚਾਮਰੈਃ
'ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਬਹਾਦਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਵ੍ਯਵਸਥਾ ਕਰੋ; ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਝੰਡਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਕਰੋ।'
ਚਤੁਰਂਗਬਲਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਯੋਜਯਸ੍ਵ ਹਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਹੁਂਡਸ੍ਯਾਪਿ ਤਤੋ ਲਘੁਃ
'ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਚੌਕਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੂੰਡਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ 'ਤੇ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸੇਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਚਤੁਰਂਗੇਨ ਤੇਨਾਸੌ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਫੌਜ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮੁਖੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਚੌਕਸ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਹ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਨਹੁषਂ ਵੀਰਂ ਚਾਪਬਾਣਧਰਂ ਰਣੇ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ੂਰ ਨਹੁਸ਼ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਯਂਤਂ ਸਮਰੇ ਵੀਰਂ ਦੁਰਾਪਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ । ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਗਗਨੇ ਦੇਵਾ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਮਹੌਜਸਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੇ ਸ਼ੂਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚੋਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚੋਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇਜੋਜ੍ਵਾਲਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਵृषੁਸ੍ਤਂ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਤਾਕਤ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ; ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਆਖਿਆ- ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਖਡ੍ਗੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਸ਼ੂਲੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਸ੍ਤੁ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ । ਯੁਯੁਧੁਃ ਸਂਯੁਗੇ ਤੇਨ ਨਹੁषੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਖੜਗ, ਫੰਦੇ, ਵੱਡੇ ਭਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਹੁਸ਼ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜੇ।
ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਗਰ੍ਜਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਯਥਾ ਮੇਘਾ ਗਿਰੌ ਤਥਾ । ਤਦ੍ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਆਯੁਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬੱਦਲ; ਉਹ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਯੁ ਦਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪੁੱਤਰ—
ਇਂਦ੍ਰਾਯੁਧਸਮਂ ਚਾਪਂ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਸ ਗੁਣਸ੍ਵਰਮ੍ । ਵਜ੍ਰਸ੍ਫੋਟਸਮਃ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚਾਪਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਧੁਨ ਵਜਰ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਨਹੁषੇਣ ਕृਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਮਹਤਾ ਤੇਨ ਘੋषੇਣ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਚਕਂਪਿਰੇ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਡਰ ਗਏ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਕੰਬ ਗਏ।
ਕਸ਼੍ਮਲਾਵਿष੍ਟਹृਦਯਾ ਭਗ੍ਨਸਤ੍ਵਾ ਮਹਾਹਵੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿਚ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਵੇਨਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚਯਵਨ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਸੌ ਸਂਯਤਿ ਰਾਜਮਾਨਃ ਸਮੁਦ੍ਯਤਸ਼੍ਚਾਪਧਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ । ਯਥੈਵ ਕਾਲਃ ਕੁਪਿਤਃ ਸਲੋਕਾਨ੍ਸਂਹਰ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਤੁ ਤਥਾ ਸੁਦਾਨਵਾਨ੍
ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਜਸੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲੈ ਰਵਿਤੇਜਤੁਲ੍ਯੈਃ ਸੁਦੀਪ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿਜਘਾਨ ਦਾਨਵਾਨ੍ । ਵਾਯੁਰ੍ਯਥੋਨ੍ਮੂਲਯਤੀਹ ਪਾਦਪਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਰਾਜਾ ਨਿਜਘਾਨ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਇੱਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਯੁਰ੍ਯਥਾ ਮੇਘਚਯਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਂਚਾਲਯੇਤ੍ਸ੍ਵੇਨ ਬਲੇਨ ਤੇਜਸਾ । ਤਥਾ ਸ ਰਾਜਾ ਅਸੁਰਾਨ੍ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਨਨਾਸ਼ਯਦ੍ਬਾਣਵਰੈਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।