ਯਦ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਂਛਸੇ ਦੇਵ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਦਦਾਮਿ ਤੇ । ਅਨੇਨ ਵਜ੍ਰਯੋਗੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਹਨਿष੍ਯਸਿ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦਿਤਿਜਂ ਚ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਵਜ੍ਰੇਣ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਇਂਦ੍ਰੋ ਗਤਵਾਂਸ਼੍ਚਾਸੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਦਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਫਿਰ ਅਸੁਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਡੰਕੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮृਦਂਗ ਡਿਂਡਿਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭੇਰੀ ਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਲੋਭੋ ਮਹਾਨਭੂਤ
ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਡਿੰਡੀਮ, ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਜ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਲਾਲਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਬਲਵਾਨ੍ਮਘਵਾ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਜਾਯਤ੍ । ਤਮਾਵਿष੍ਟਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ऋषਯਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ੍ਤਥਾ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਘਵਾਨ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਪਛਾਣ ਲਈ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਮੀਸ਼ਾਨਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਜਯਜਯੇਤਿ ਚ । ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਰੂਪਮਾਸੀਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਭਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਧਾਈ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬੜਾ ਭਾਰੀ ਤੇ ਅਸਹਿਣਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਸਹਸਾ ਦੇਵਿ ਤਦਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ । ਅਭਵਨ੍ਯਾਨਿ ਲਿਂਗਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤਾਨਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ।
ਜ੍ਵਲਤਾਸ੍ਯੋਭਵਦ੍ਧੋਰੋ ਵੈਵਰ੍ਣ੍ਯਮਭਵਤ੍ਪਰਮ੍ । ਗਾਤ੍ਰਕਂਪਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਨ੍ਸ਼੍ਵਾਸਃ ਸੋष੍ਮਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ੍
ਤਿੱਖੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੰਗ ਬਹੁਤ ਫਿੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਰੋਮਹਰ੍षਸ਼੍ਚ ਤੀਵ੍ਰੋऽਭੂਚ੍ਛ੍ਵਾਸਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਘੋਰਾ ਉਲ੍ਕਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਕੰਬਣੀ ਹੋਈ। ਵੱਡੀ ਭਿਆਨਕ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ ਤੇ ਪਾਸੇ ਆ ਕੇ ਲੱਗੀਆਂ।
ਗृਧ੍ਰਾ ਵਟਾਃ ਸ਼੍ਯੇਨ ਕਂਕਾ ਵਚੋ ਮੁਂਚਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਬਭ੍ਰਮੁਃ
ਗਿਧ, ਵੱਟ, ਬਾਜ ਤੇ ਬਗਲੇ—all ਨੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਃ ਸ ਗਜਮਾਸ੍ਥਾਯ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਃ । ਵਜ੍ਰੋਦ੍ਯਤਕਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਮਾਸਦਤ੍
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਆਪਣੀ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆਇਆ।
ਅਮਾਨੁषਮਥੋ ਨਾਦਂ ਸ ਮੁਮੋਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵृਤ੍ਰਾਸੁਰਸ੍ਯ ਯਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਮਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਅਜੀਬ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਛੱਡੀ। ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਜ੍ਰਃ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੋ ਮਹਾਨ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਟੇ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯਮਪਾਤਯਤ੍
ਉਹ ਵਜਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਾਦਃ ਸਮਭਵਤ੍ਪੁਨਰੇਵ ਸਮਂਤਤਃ । ਵृਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਯਂਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਹੋਈ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ੍ਤੁ ਮਹਤੀ ਇਂਦ੍ਰ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਪਾਤ ਹ । ਵृਤ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦਾਨਵੇਸ਼ਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਮਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦੇਵਦਾਨੀਂ ਤਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਅਥ ਵृਤ੍ਰਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਤੇਜ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇਜ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮਹਾਘੋਰਾ ਰੌਦ੍ਰ ਲੋਕਭਯਂਕਰੀ । ਕਰਾਲਵਦਨਾ ਸਾ ਚ ਵਿਕृਤਾ ਕृष੍ਣਪਿਂਗਲਾ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲਿਆ ਸੀ।
ਕਪਾਲਮਾਲਿਨੀ ਚੈਵ ਸੁਕृਸ਼ਾ ਨਗਨਂਦਿਨਿ । ਰੁਧਿਰਾਕ੍ਤਾ ਚ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਮੀਨਗਂਧਾਤਿਭੀषਣਾ
ਉਹ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਪਤਲੀ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਥੜੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਮੱਛੀ ਦੀ ਬੂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਸਾਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਿ ਤਾਦृਗ੍ਰੂਪਾ ਭਯਾਵਹਾ । ਇਂਦ੍ਰਮਨ੍ਵੇषਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵੈ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੇ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਐਸੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਿਰ੍ਧਾਵਤੀ ਤਤਃ ਸਾ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮਹੌਜਸਮ੍ । ਕਂਠੇ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਂ ਸੁਲਗ੍ਨਾ ਸਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੌੜੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਗਲਾ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ।
ਸ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮੁਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਕृਤੇ ਭਯੇ । ਨਿਲਿਲ੍ਯ ਬਿਸਮਧ੍ਯੇऽਸੌ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਗਿਆ ਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕਮਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੁੱਕ ਗਿਆ।
ਤਯਾ ਗृਹੀਤੋ ਭੋ ਦੇਵਿ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਯਪੋਹਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਫੜਿਆ ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਛੁਟਣ ਲਈ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਦੇਵਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਹਿਤੁਮ੍ । ਤਯਾ ਗृਹੀਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੋ ਨਿष੍ਠਰੂਪਧृਕ੍
ਪਰ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਫੜੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇਕੋ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਤ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਪ੍ਰਵਰਹਤ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਕਰਕੇ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਂਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵੈ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੇ । ਸਾ ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ) ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ—
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਭਗਵਨ੍ਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਹਿ ਮਾਨਦ । ਯਤ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦੇਵ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਸ੍ਵਰੇਣ ਮਧੁਰੇਣਾਥ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਬਾਰੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਸੱਚੀ ਤੇ ਸੰਖੇਪ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਰਾਜੋऽਯਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁ ਭਾਮਿਨਿ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
ਸੁੰਦਰਏ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਦੱਸ, ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਹਤ੍ਯੋਵਾਚ। ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਪਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਚਨਾਤ੍ਤੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮ । ਦੇਵਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਨਿਵਾਸਂ ਚ ਦਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਹੱਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਤੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਤਥੇਤਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਹਤ੍ਯਾਂ ਚਾਪਿ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਉਪਾਯਮਥ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪਨੋਦਨੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਇਹ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਉਪਾਅ ਲੱਭਿਆ।