ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਵਾਮੁਪਨੇष੍ਯੇऽਹਂ ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਏਵਂ ਕਥਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਰਂਭੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਐਸਾ ਕਹਿ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰੰਭਾ, ਤੈਨੂੰ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ ਤੇਨ ਸਤ੍ਵਰਂ ਸਾ ਗਤਾ ਪੁਨਃ । ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀਂ ਦੇਵੀਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੁੜ ਗਈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਸੇਨ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਰਂਭਾ ਸਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ ਸਾ ਤੁ ਅਵਧਾਰ੍ਯ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍
ਰੰਭਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਨਹੁषਸ੍ਯ ਸੁਵੀਰਸ੍ਯ ਹਰ੍षੇਣ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੁਸਖ੍ਯਾ ਰਂਭਯਾ ਤਦਾ
ਸੁਵੀਰ ਨਹੁਸ਼ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਮਿਤਰ ਰੰਭਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹੀ।
ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਵੀਰ੍ਯਮਿਤਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਵਿਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਇਹ ਵੇਖਾਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਤੇਰਾ ਚੈਪਟਰ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹੁਂਡਸ੍ਯ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ । ਨਹੁषਸ੍ਯਾਪਿ ਸਂਵਾਦਂ ਰਂਭਯਾ ਤੁ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਹੁੰਡ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਨਹੁਸ਼ ਅਤੇ ਰੰਭਾ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਜਿਵੇਂ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਹੁਂਡਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍ । ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਦੂਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੁੰਡ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਵੀਰ ਮਮਾਦੇਸ਼ਾਜ੍ਜਾਨੀਹਿ ਪੁਰੁषਂ ਹਿ ਤਮ੍ । ਸਂਭਾषਤੇ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਿਵਕਨ੍ਯਯਾ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਜਾ, ਵਿਰ, ਅਤੇ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕਿ ਉਹ ਆਦਮੀ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਾਮ ਲਘੁਦਾਨਵਃ । ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਨਹੁषਂ ਵੀਰਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਦਾਨਵ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਰਥੇਨ ਸਾਸ਼੍ਵਸੂਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਪਰਿਤਿष੍ਠਤਿ । ਧਨੁषਾ ਦਿਵ੍ਯਬਾਣੈਸ੍ਤੁ ਸਭਾਯਾਂ ਹਿ ਭਯਂਕਰਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਡਰਾਉਣਾ, ਦਿਵਯ ਰਥ, ਰਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਧਨੁ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਬਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਯ ਕੇਨ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਕੇਨ ਵੈਭਵਾਨ੍ । ਅਨਯਾ ਰਂਭਯਾ ਤੇऽਦ੍ਯ ਅਨ੍ਯਯਾ ਸ਼ਿਵਕਨ੍ਯਯਾ
ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਕਿਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਅੱਜ ਤੂੰ ਰੰਭਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈਂ।
ਕਿਮੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸ੍ਫੁਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਹੁਂਡਸ੍ਯ ਦੇਵਮਰ੍ਦਸ੍ਯ ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਭਵਾਨ੍ਕਥਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ। ਤੂੰ ਹੁੰਡ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ?
ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਦਿ ਜੀਵਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਸਤ੍ਵਰਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾ ਤਿष੍ਠ ਦੁਃਸਹੋ ਦਾਨਵਾਧਿਪਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਜਲਦੀ ਜਾ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ; ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਨਹੁष ਉਵਾਚ- ਯੋऽਸਾਵਾਯੁਰ੍ਬਲੀ ਰਾਜਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਤਸ੍ਯ ਮਾਂ ਤਨਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜੋ ਆਯੁਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮਝ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਹੁषਂ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਮ੍ । ਹੁਂਡੇਨਾਪਹृਤਂ ਬਾਲ੍ਯੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਤਵ ਦਾਨਵ
ਮੈਂ ਨਹੁਸ਼ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਸਵਾਮੀ ਹੁੰਡ ਨੇ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਦਾਨਵ।
ਸੇਯਂ ਕਨ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨਾਪਹृਤਾ ਪੁਰਾ । ਘੋਰਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਤ੍ਯੇषਾ ਹੁਂਡਸ੍ਯਾਪਿ ਵਧਾਯ ਚ
ਇਹ ਕੁੜੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੈਤ ਨੇ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਹੁੰਡ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯੋਹਮਾਦੌ ਹृਤੋ ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਯਃ ਸੂਤਿਕਾਗृਹਾਤ੍ । ਦਾਸ੍ਯਾ ਅਪਿ ਕਰੇ ਦਤ੍ਤਃ ਸੂਦਸ੍ਯਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਜਨਮ ਘਰ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਦਾਸੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਮਾੜੇ ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪਾਪ ਸੋਹਮਦ੍ਯ ਸਮਾਗਤਃ । ਅਸ੍ਯਾਪਿ ਹੁਂਡਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਃ
ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ ਇਸ ਮੰਦ ਹੂੰਡਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਨਯਿष੍ਯੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ । ਮਾਮੇਵਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਾਪਿष੍ਠ ਏਵਂ ਕਥਯ ਦਾਨਵਮ੍
ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਜਾਣ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਅਤੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਕਹਿ ਦੇ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਹੁਂਡਂ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾ ਹੂੰਡਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਨ੍ਮੁਖਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਦਿਤਿਜੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸੂਦੇਨ ਪਾਪੇਨ ਤਯਾ ਦਾਸ੍ਯਾ ਨ ਘਾਤਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਰੰਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ: 'ਉਹ ਪਾਪੀ ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਦਾਸੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ?'
ਸੋਯਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਯਾ ਵ੍ਯਾਧਿਰੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਅਥੈਨਂ ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਅਨਯਾ ਸ਼ਿਵਕਨ੍ਯਯਾ
'ਉਹ ਹੁਣ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰੋਗ ਸਮਝ ਕੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਆਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਖਲਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਬਾਣੈਰੇਭਿਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਏਵਂ ਸਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾਰਥਿਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਆਯੁ ਦਾ ਮੰਦ ਪੁੱਤਰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ।' ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ੍ਯਂਦਨਂ ਯੋਜਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਤੁਰਗੈਃ ਸਾਧੁਭਿਃ ਸ਼ਿਵੈਃ । ਸੇਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਹੂਯ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਮਾਤੁਰਃ
'ਰਥ ਨੂੰ ਚੰਗੇ, ਸ਼ੁਭ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੋ; ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ,' ਉਹ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਸਜ੍ਜਤਾਂ ਮਮ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯ । ਸਾਰੋਹੈਸ੍ਤੁਰਗਾਨ੍ਯੋਧਾਨ੍ਪਤਾਕਾਚ੍ਛਤ੍ਰਚਾਮਰੈਃ
'ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਬਹਾਦਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਵ੍ਯਵਸਥਾ ਕਰੋ; ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਝੰਡਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਕਰੋ।'
ਚਤੁਰਂਗਬਲਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਯੋਜਯਸ੍ਵ ਹਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਹੁਂਡਸ੍ਯਾਪਿ ਤਤੋ ਲਘੁਃ
'ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਚੌਕਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੂੰਡਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ 'ਤੇ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸੇਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਚਤੁਰਂਗੇਨ ਤੇਨਾਸੌ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਫੌਜ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮੁਖੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਚੌਕਸ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਹ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਨਹੁषਂ ਵੀਰਂ ਚਾਪਬਾਣਧਰਂ ਰਣੇ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ੂਰ ਨਹੁਸ਼ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਯਂਤਂ ਸਮਰੇ ਵੀਰਂ ਦੁਰਾਪਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ । ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਗਗਨੇ ਦੇਵਾ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਮਹੌਜਸਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੇ ਸ਼ੂਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚੋਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚੋਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।