ਤਥਾ ਨ ਧਾਵਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਪੁਂਸਮਨ੍ਯਂ ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਏਨਂ ਗਂਤਵ੍ਯਮਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਖੀਭਿਰ੍ਗृਹਮੇਵ ਹਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪੁਰਸ਼ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੌੜਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਸਾ ਰਂਭਾ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਗਮਨਾਯੋਤ੍ਸੁਕਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਹੁषਸ੍ਯਾਂਤਿਕਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਚਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਹੁਸ਼ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਂਭਾ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਿ ਨ ਗਮ੍ਯਤੇ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਖ੍ਯਾ ਚ ਰਂਭਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਹੁषਂ ਵੀਰਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਫਿਰ ਰੰਭਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ?' — ਸੁਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਰੰਭਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕੋਲ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂਤਿਕਂ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਸਖੀਮ੍ । ਏਨਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗੇ ਨਹੁषਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ: 'ਤੂੰ ਜਾ, ਮਹਾਂਭਾਗੇ, ਨਹੁਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ।'
ਕਥਯਸ੍ਵ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਆਗਤਾ ਯਤਃ । ਰਂਭੋਵਾਚ-। ਏਵਂ ਸਖਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿ, 'ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਲਈ ਆਈ ਹੈ।' — ਰੰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਖੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸੁਵਰਤ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਰਂਭਾ ਨਹੁषਂ ਰਾਜਨਂਦਨਮ੍ । ਚਾਪਬਾਣਧਰਂ ਵੀਰਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਵਾਸਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਪ ਤੇ ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦੂਜਾ, ਕੋਲ ਗਈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਗਤਾ ਰਂਭਾ ਸਖ੍ਯਾ ਵਚਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਯੁਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਰਂਭਾਹਂਸਮੁਪਾਗਤਾ
ਰੰਭਾ, ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਬੋਲ ਕਹੇ: 'ਆਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਂਭਾਗ, ਰੰਭਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈ।'
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਯਾ ਵੀਰ ਤਯਾਹਂ ਪਰਿਪ੍ਰੇषਿਤਾ । ਤਵਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾ ਦੇਵੇਨ ਵੈ ਪੁਰਾ
ਹੇ ਯੋਧੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ ਵੱਲੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਜੀ ਗਈ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਸੀ।
ਭਾਰ੍ਯਾਰੂਪਂ ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸृष੍ਟਂ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਤੁ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰ੍ਦੇਵੈ ਸੇਂਦ੍ਰੈਸ੍ਤਪੋਧਨੈਃ
ਇੱਕ ਪਤਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖਾਂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਤਪਸੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਪਨ੍ਨਗੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚਾਰਣੈਃ ਪੁਣ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸਮਾਯਾਤਂ ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ, ਪੰਗਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਉਹ ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਤਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਪੁਣ੍ਯਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ ਨਾਮ ਤਵਾਰ੍ਥਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਹ ਸਤਰੀ ਰਤਨ, ਹੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ्ञ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ; ਆਸ਼ੋਕ ਸੁੰਦਰਿ ਨਾਮ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਭਵਂਤਮਿਚ੍ਛਤੇ ਸਦਾ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਭਜਮਾਨਾਂ ਭਜਸ੍ਵ ਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਸਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਪੁਰੁषਂ ਨੈਵ ਯਾਚਤੇ । ਨਹੁषੇਣ ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਵਧਾਰਿਤਂ ਵਚਃ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ; ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਪੱਕੇ ਕਰ ਲਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਂ ਦਦੌ ਚਾਥ ਰਂਭੇ ਮੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਚਃ । ਤਤ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਰੰਭਾ, ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ; ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਸ਼ਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਤਮਾ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਤਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਕਾਰਣਂ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾਸੌਖ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਅਹਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਹੁਂਡਂ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਵਰਾਂਗਨਾਮ੍
ਸੁਣ, ਹੇ ਭਦਰੇ, ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਆਵੇਗਾ: ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਦਾਨਵ ਹੁੰਢ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤਮ ਸਤਰੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਸੁਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਹਂ ਜਾਨੇ ਤਥੈਵ ਹਿ । ਮਮਾਰ੍ਥੇ ਤਵ ਸਂਭੂਤਿਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚ ਚਰਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਸਭ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਭਵਤੀ ਵਿਧਿਨਾ ਕृਤਾ । ਮਮਾਰ੍ਥੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪ ਆਚਰਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਵੱਲੋਂ ਬਣੀ; ਮੇਰੇ ਲਈ, ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਹृਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਪਾਪੇਨ ਭਵਤੀ ਨਿਯਮਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਸੂਤਿਗृਹਾਦਹਂ ਤੇਨ ਦਾਨਵੇਨਾਧਮੇਨ ਵੈ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸੁਪਾਪੇਨ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਨਿਯਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਠਾ ਲਈ ਗਈ; ਜਨਮ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ, ਉਸ ਮੰਦੇ ਦਾਨਵ ਵੱਲੋਂ।
ਬਾਲਭਾਵਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪਿਤृਮਾਤृਵਿਨਾ ਕृਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਤੁ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਹੁਂਡਂ ਵੈ ਦਾਨਵਾਧਮਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮਾਪੇ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੁੰਢ, ਮੰਦੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਵਾਮੁਪਨੇष੍ਯੇऽਹਂ ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਏਵਂ ਕਥਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਰਂਭੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਐਸਾ ਕਹਿ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰੰਭਾ, ਤੈਨੂੰ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ ਤੇਨ ਸਤ੍ਵਰਂ ਸਾ ਗਤਾ ਪੁਨਃ । ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀਂ ਦੇਵੀਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੁੜ ਗਈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਸੇਨ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਰਂਭਾ ਸਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ ਸਾ ਤੁ ਅਵਧਾਰ੍ਯ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍
ਰੰਭਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਨਹੁषਸ੍ਯ ਸੁਵੀਰਸ੍ਯ ਹਰ੍षੇਣ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੁਸਖ੍ਯਾ ਰਂਭਯਾ ਤਦਾ
ਸੁਵੀਰ ਨਹੁਸ਼ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਮਿਤਰ ਰੰਭਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹੀ।
ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਵੀਰ੍ਯਮਿਤਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਵਿਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਇਹ ਵੇਖਾਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਤੇਰਾ ਚੈਪਟਰ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹੁਂਡਸ੍ਯ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ । ਨਹੁषਸ੍ਯਾਪਿ ਸਂਵਾਦਂ ਰਂਭਯਾ ਤੁ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਹੁੰਡ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਨਹੁਸ਼ ਅਤੇ ਰੰਭਾ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਜਿਵੇਂ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਹੁਂਡਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍ । ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਦੂਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੁੰਡ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਵੀਰ ਮਮਾਦੇਸ਼ਾਜ੍ਜਾਨੀਹਿ ਪੁਰੁषਂ ਹਿ ਤਮ੍ । ਸਂਭਾषਤੇ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਿਵਕਨ੍ਯਯਾ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਜਾ, ਵਿਰ, ਅਤੇ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕਿ ਉਹ ਆਦਮੀ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਾਮ ਲਘੁਦਾਨਵਃ । ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਨਹੁषਂ ਵੀਰਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਦਾਨਵ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।