ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਧਾਨਾਤ੍ਮਾ ਤਵਾਦ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ । ਆਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਤਿ ਆਤ੍ਮਾ ਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਆਤਮਾ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਅਯਮੇष ਸ ਵੀਰੇਂਦ੍ਰੋ ਨਹੁषੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਚੇਤਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਸਂਬਂਧਮਿਚ੍ਛਤੇ
ਇਹ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੁਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਸੰਬੰਧ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਾਯੋਃ ਸੁਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਅਨ੍ਯਂ ਚੈਵ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਤ੍ਵਨ੍ਮਨੋਗਤਮ੍
ਆਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਦਾ ਲਈ।
ਹੁਂਡਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਘੋਰਂ ਸਮਰੇ ਦਾਨਵਾਧਮਮ੍ । ਤ੍ਵਾਂ ਨਯਿष੍ਯਤਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮਾਯੋਸ਼੍ਚ ਗृਹਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਡਾ, ਦਾਨਵ ਦਾ ਨਿਕਟ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆਯੂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਹृਤੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਵੀਰੇਂਦ੍ਰੋ ਨਿਜਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸ਼ੇषਿਤਃ । ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੀਰੇਂਦ੍ਰੋ ਵਿਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਜਨੇਨ ਵੈ
ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੈਤ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਚ ਗਿਆ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਿਤृਮਾਤृਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਗਤੋ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਮਹਾਵਨੇ । ਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਸਹ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਧਿਆ। ਹੁਣ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਮਾਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਂਭਾਯਾਃ ਸ਼ਿਵਨਂਦਿਨੀ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਸਮੁਦ੍ਰਜਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ਿਵਨੰਦਿਨੀ ਨੇ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਆਖੀਆਂ, ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਯਮੇਵ ਸ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਮਮ ਭਰ੍ਤਾ ਸੁਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਮਨੋ ਮੇ ਧਾਵਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ੋਕਾਕੁਲਿਤਵਿਹ੍ਵਲਮ੍
ਇਹ ਹੀ ਉਹ ਸੱਚਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਵਿਹਲ ਹੋਇਆ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਤਸਮੋ ਦੇਵੋ ਜਾਨਾਤਿ ਸੁਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਸੁਚਿਤ੍ਰਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ
ਮਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਇਹ ਅਜੀਬ ਹੈ।
ਮਨੋਭਵਸਮਾਨਂ ਤੁ ਪੁਰੁषਂ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਨ ਧਾਵਤਿ ਮਹਾਚੇਤ ਏਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਥਾ ਸਖਿ
ਮਨੋਭਵ ਵਰਗਾ ਪੁਰਸ਼, ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਵਯ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਉਸ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੌੜਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਸਖੀ।
ਤਥਾ ਨ ਧਾਵਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਪੁਂਸਮਨ੍ਯਂ ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਏਨਂ ਗਂਤਵ੍ਯਮਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਖੀਭਿਰ੍ਗृਹਮੇਵ ਹਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪੁਰਸ਼ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੌੜਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਸਾ ਰਂਭਾ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਗਮਨਾਯੋਤ੍ਸੁਕਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਹੁषਸ੍ਯਾਂਤਿਕਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਚਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਹੁਸ਼ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਂਭਾ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਿ ਨ ਗਮ੍ਯਤੇ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਖ੍ਯਾ ਚ ਰਂਭਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਹੁषਂ ਵੀਰਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਫਿਰ ਰੰਭਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ?' — ਸੁਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਰੰਭਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕੋਲ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂਤਿਕਂ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਸਖੀਮ੍ । ਏਨਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗੇ ਨਹੁषਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ: 'ਤੂੰ ਜਾ, ਮਹਾਂਭਾਗੇ, ਨਹੁਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ।'
ਕਥਯਸ੍ਵ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਆਗਤਾ ਯਤਃ । ਰਂਭੋਵਾਚ-। ਏਵਂ ਸਖਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿ, 'ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਲਈ ਆਈ ਹੈ।' — ਰੰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਖੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸੁਵਰਤ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਰਂਭਾ ਨਹੁषਂ ਰਾਜਨਂਦਨਮ੍ । ਚਾਪਬਾਣਧਰਂ ਵੀਰਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਵਾਸਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਪ ਤੇ ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦੂਜਾ, ਕੋਲ ਗਈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਗਤਾ ਰਂਭਾ ਸਖ੍ਯਾ ਵਚਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਯੁਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਰਂਭਾਹਂਸਮੁਪਾਗਤਾ
ਰੰਭਾ, ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਬੋਲ ਕਹੇ: 'ਆਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਂਭਾਗ, ਰੰਭਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈ।'
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਯਾ ਵੀਰ ਤਯਾਹਂ ਪਰਿਪ੍ਰੇषਿਤਾ । ਤਵਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾ ਦੇਵੇਨ ਵੈ ਪੁਰਾ
ਹੇ ਯੋਧੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ ਵੱਲੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਜੀ ਗਈ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਸੀ।
ਭਾਰ੍ਯਾਰੂਪਂ ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸृष੍ਟਂ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਤੁ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰ੍ਦੇਵੈ ਸੇਂਦ੍ਰੈਸ੍ਤਪੋਧਨੈਃ
ਇੱਕ ਪਤਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖਾਂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਤਪਸੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਪਨ੍ਨਗੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚਾਰਣੈਃ ਪੁਣ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸਮਾਯਾਤਂ ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ, ਪੰਗਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਉਹ ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਤਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਪੁਣ੍ਯਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ ਨਾਮ ਤਵਾਰ੍ਥਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਹ ਸਤਰੀ ਰਤਨ, ਹੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ्ञ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ; ਆਸ਼ੋਕ ਸੁੰਦਰਿ ਨਾਮ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਭਵਂਤਮਿਚ੍ਛਤੇ ਸਦਾ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਭਜਮਾਨਾਂ ਭਜਸ੍ਵ ਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਸਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਪੁਰੁषਂ ਨੈਵ ਯਾਚਤੇ । ਨਹੁषੇਣ ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਵਧਾਰਿਤਂ ਵਚਃ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ; ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਪੱਕੇ ਕਰ ਲਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਂ ਦਦੌ ਚਾਥ ਰਂਭੇ ਮੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਚਃ । ਤਤ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਰੰਭਾ, ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ; ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਸ਼ਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਤਮਾ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਤਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਕਾਰਣਂ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾਸੌਖ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਅਹਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਹੁਂਡਂ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਵਰਾਂਗਨਾਮ੍
ਸੁਣ, ਹੇ ਭਦਰੇ, ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਆਵੇਗਾ: ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਦਾਨਵ ਹੁੰਢ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤਮ ਸਤਰੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਸੁਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਹਂ ਜਾਨੇ ਤਥੈਵ ਹਿ । ਮਮਾਰ੍ਥੇ ਤਵ ਸਂਭੂਤਿਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚ ਚਰਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਸਭ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਭਵਤੀ ਵਿਧਿਨਾ ਕृਤਾ । ਮਮਾਰ੍ਥੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪ ਆਚਰਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਵੱਲੋਂ ਬਣੀ; ਮੇਰੇ ਲਈ, ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਹृਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਪਾਪੇਨ ਭਵਤੀ ਨਿਯਮਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਸੂਤਿਗृਹਾਦਹਂ ਤੇਨ ਦਾਨਵੇਨਾਧਮੇਨ ਵੈ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸੁਪਾਪੇਨ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਨਿਯਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਠਾ ਲਈ ਗਈ; ਜਨਮ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ, ਉਸ ਮੰਦੇ ਦਾਨਵ ਵੱਲੋਂ।
ਬਾਲਭਾਵਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪਿਤृਮਾਤृਵਿਨਾ ਕृਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਤੁ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਹੁਂਡਂ ਵੈ ਦਾਨਵਾਧਮਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮਾਪੇ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੁੰਢ, ਮੰਦੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।