ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਸਂਕਾਸ਼ਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਾਭਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਭਰਣੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਨृਪਨਂਦਨਮ੍ । ਦੀਪ੍ਤਿਮਂਤਂ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਸਭ auspicious ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਿਂ ਵਾ ਦੇਵੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਂਧਰ੍ਵੋ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਕਿਂ ਵਾ ਨਾਗਸੁਤਃ ਸੋਯਂ ਕਿਂਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਕੀ ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ, ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ? ਜਾਂ ਨਾਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦੇਵੇषੁ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੁਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਜਾਯਤੇ । ਅਨਯਾ ਲੀਲਯਾ ਵੀਰਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਐਸਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ; ਫਿਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਐਸਾ ਸੁਖ-ਸਹਜ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ।
ਸ਼ਂਭੁਰੇष ਭਵੇਤ੍ਕਿਂਵਾ ਕਿਂਵਾ ਚਾਯਂ ਮਨੋਭਵਃ । ਕਿਂਵਾ ਪਿਤੁਃ ਸਖਾ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੋऽਯਂ ਧਨਾਧਿਪਃ
ਕੀ ਇਹ ਸ਼ੰਭੂ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਨੋਭਵ (ਕਾਮਦੇਵ)? ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੌਲਸਤਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ?
ਏਵਂ ਸਮਾ ਚਿਂਤਯਤੀ ਚ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਰਂ ਰੂਪਗੁਣਾਧਿਪਾ ਸਾ । ਸਮੇਤ੍ਯ ਰਂਭਾਸੁ ਮਹਾਸਖੀਭਿਰੁਵਾਚ ਤਾਂ ਸ਼ਂਭੁਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਰਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਰਂਭੋਵਾਚ- ਤਪ ਏਤਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਿਂਵਾ ਲੋਕਯਸੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਤਪਸਃ ਕ੍ਸ਼ਰਣਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਪਿ ਚਿਂਤਨਾਤ੍
ਰੰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਸੁਭਾਗੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਤਪ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂ ਇधर-ਉਧਰ ਕਿਉਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਤਪਸਿ ਮੇ ਮਨੋ ਲੀਨਂ ਨਹੁषਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਨ ਮਾਂ ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਦੇਵਾਸੁਰਮਹੋਰਗਾਃ
ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਪਰ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਏਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮੇ ਮਨਸ਼੍ਚਲਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਰਂਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਏਵਮੁਤ੍ਸੁਕਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਇੰਨੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਪਰ੍ਯਯਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮਨਸੋ ਮੇ ਵਰਾਵਨੇ । ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਲਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਔਰਤ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।
ਆਯੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਹਂ ਦੇਵੈਃ ਸृष੍ਟਾ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਧਾਵਤੇ ਚੇਤ ਉਤ੍ਸੁਕਂ ਰਂਤੁਮੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਆਯੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ; ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਚਿੱਤ ਕਿਉਂ ਸਿਰਫ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ?
ਰਂਭੋਵਾਚ- ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵ ਮਹਾਭਾਗੇ ਦੇਹਰੂਪੇषੁ ਭਾਮਿਨਿ । ਵਸਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਰੂਪਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਰੰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਪਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਯਾਬਦ੍ਧੈਰਿਂਦ੍ਰਿਯੈਰੁਪਕਾਰਿਭਿਃ । ਮੋਹਪਾਸ਼ਮਯੈਰ੍ਬਦ੍ਧਸ੍ਤਥਾ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਭਾਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸਿਧ ਆਤਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਨੈਵ ਜਾਨਾਤਿ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਕੀਂ ਕਲਾਮ੍ । ਅਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਆਤ੍ਮਾ ਵੇਤ੍ਤਿ ਚ ਸੁਂਦਰਿ
ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਸਮਝ ਦੀ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਭਾਗ ਨੂੰ। ਇਹ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਿ।
ਗਚ੍ਛਂਤ੍ਯਪਿ ਮਨਸ੍ਤਾਪਮੇਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਪਾਪਮੇਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਤ੍ਯਮੇਵਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੱਚ ਵੱਲ ਹੀ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤਾਯਮਾਯੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਏਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਂਕੇਤ ਪੁਰੁषਂ ਪਾਪਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਆਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਜੇ ਉਹ ਪਾਪ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਧਿਃ ਕृਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਤ੍ਯਪਾਸ਼ੇਨ ਬਂਧਿਤਃ । ਯਦਸ੍ਯਾ ਆਯੁਪੁਤ੍ਰੋਪਿ ਭਰ੍ਤृਤ੍ਵਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਆਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਆਤ੍ਮਨਾ ਤਂ ਚ ਸੁਂਦਰਿ । ਤਦ੍ਭਾਵਸਤ੍ਯਸਂਬਂਧਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ, ਸੁੰਦਰਿ, ਉਹ ਆਪ ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯਂ ਭਾਵਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਆਯੁਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਨੈਵ ਤੇ ਦੇਵਿ ਪਤਿਂ ਜਾਨਾਤਿ ਚਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਤੇ ਆਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋਰ ਆਏ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੀ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਧਾਨਾਤ੍ਮਾ ਤਵਾਦ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ । ਆਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਤਿ ਆਤ੍ਮਾ ਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਆਤਮਾ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਅਯਮੇष ਸ ਵੀਰੇਂਦ੍ਰੋ ਨਹੁषੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਚੇਤਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਸਂਬਂਧਮਿਚ੍ਛਤੇ
ਇਹ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੁਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਸੰਬੰਧ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਾਯੋਃ ਸੁਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਅਨ੍ਯਂ ਚੈਵ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਤ੍ਵਨ੍ਮਨੋਗਤਮ੍
ਆਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਦਾ ਲਈ।
ਹੁਂਡਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਘੋਰਂ ਸਮਰੇ ਦਾਨਵਾਧਮਮ੍ । ਤ੍ਵਾਂ ਨਯਿष੍ਯਤਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮਾਯੋਸ਼੍ਚ ਗृਹਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਡਾ, ਦਾਨਵ ਦਾ ਨਿਕਟ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆਯੂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਹृਤੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਵੀਰੇਂਦ੍ਰੋ ਨਿਜਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸ਼ੇषਿਤਃ । ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੀਰੇਂਦ੍ਰੋ ਵਿਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਜਨੇਨ ਵੈ
ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੈਤ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਚ ਗਿਆ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਿਤृਮਾਤृਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਗਤੋ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਮਹਾਵਨੇ । ਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਸਹ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਧਿਆ। ਹੁਣ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਮਾਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਂਭਾਯਾਃ ਸ਼ਿਵਨਂਦਿਨੀ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਸਮੁਦ੍ਰਜਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ਿਵਨੰਦਿਨੀ ਨੇ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਆਖੀਆਂ, ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਯਮੇਵ ਸ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਮਮ ਭਰ੍ਤਾ ਸੁਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਮਨੋ ਮੇ ਧਾਵਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ੋਕਾਕੁਲਿਤਵਿਹ੍ਵਲਮ੍
ਇਹ ਹੀ ਉਹ ਸੱਚਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਵਿਹਲ ਹੋਇਆ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਤਸਮੋ ਦੇਵੋ ਜਾਨਾਤਿ ਸੁਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਸੁਚਿਤ੍ਰਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ
ਮਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਇਹ ਅਜੀਬ ਹੈ।
ਮਨੋਭਵਸਮਾਨਂ ਤੁ ਪੁਰੁषਂ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਨ ਧਾਵਤਿ ਮਹਾਚੇਤ ਏਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਥਾ ਸਖਿ
ਮਨੋਭਵ ਵਰਗਾ ਪੁਰਸ਼, ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਵਯ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਉਸ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੌੜਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਸਖੀ।