ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਰਤ੍ਨੈਰ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਸੁਨਾਰੀਭਿਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪੁਰੁषੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਭੈਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਭਾਵੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਮਾਨਂ ਮਹੋਦਯਮ੍ । ਰਾਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹਾਵੀਰੋ ਨਹੁषੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਪੁਰਮ੍
ਮਹੋਦਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਿਆ ਚਮਕਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਰਪ੍ਰਾਂਤੇ ਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਤਦ੍ਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਵੀਰੋ ਨਂਦਨਂ ਹਿ ਯਥਾऽਮਰਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ; ਮਹਾਨ ਬਹਾਦਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਨੰਦਨ ਬਾਗ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਥੇਨ ਸਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤੇਨ ਮਾਤਲਿਨਾ ਸਹ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰੋ ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਸਰਿਤ੍ਤਟੇ
ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥ ਸਮੇਤ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਤਾ ਰੂਪਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਗੀਤਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾ ਜਗੁਰ੍ਗੀਤੈਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਗੀਤ ਦੀ ਸੂਝ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮਾਗਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਂ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰਾਜਾਨਮਾਯੁਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਯਥਾ ਰਵਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੂਤ ਤੇ ਮਾਗਧ ਗਾਇਕ ਉਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਗੀਤਂ ਮਧੁਰਂ ਨਹੁषਃ ਕਿਨ੍ਨਰੇਰਿਤਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ ਏਕਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਗਿਆਰਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਤਦੇਵ ਗਾਨਂ ਚ ਸੁਰਾਂਗਨਾਭਿਰ੍ਗੀਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਚ ਗੀਤਕੈਰ੍ਧ੍ਰੁਵੈਃ । ਸਮਾਕੁਲਾ ਚਾਪਿ ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਸ਼ਂਭੁਪੁਤ੍ਰੀ ਪਰਿਚਿਂਤਯਾਨਾ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਉਹੀ ਗੀਤ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਧੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਧ੍ਰੁਵਾਂ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਧੀ ਉਥੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਿਆ।
ਆਸਨਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹੇਨ ਸਂਯੁਤਾ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਤਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਤਪੋਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉਠੀ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਸਂਕਾਸ਼ਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਾਭਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਭਰਣੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਨृਪਨਂਦਨਮ੍ । ਦੀਪ੍ਤਿਮਂਤਂ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਸਭ auspicious ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਿਂ ਵਾ ਦੇਵੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਂਧਰ੍ਵੋ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਕਿਂ ਵਾ ਨਾਗਸੁਤਃ ਸੋਯਂ ਕਿਂਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਕੀ ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ, ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ? ਜਾਂ ਨਾਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦੇਵੇषੁ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੁਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਜਾਯਤੇ । ਅਨਯਾ ਲੀਲਯਾ ਵੀਰਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਐਸਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ; ਫਿਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਐਸਾ ਸੁਖ-ਸਹਜ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ।
ਸ਼ਂਭੁਰੇष ਭਵੇਤ੍ਕਿਂਵਾ ਕਿਂਵਾ ਚਾਯਂ ਮਨੋਭਵਃ । ਕਿਂਵਾ ਪਿਤੁਃ ਸਖਾ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੋऽਯਂ ਧਨਾਧਿਪਃ
ਕੀ ਇਹ ਸ਼ੰਭੂ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਨੋਭਵ (ਕਾਮਦੇਵ)? ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੌਲਸਤਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ?
ਏਵਂ ਸਮਾ ਚਿਂਤਯਤੀ ਚ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਰਂ ਰੂਪਗੁਣਾਧਿਪਾ ਸਾ । ਸਮੇਤ੍ਯ ਰਂਭਾਸੁ ਮਹਾਸਖੀਭਿਰੁਵਾਚ ਤਾਂ ਸ਼ਂਭੁਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਰਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਰਂਭੋਵਾਚ- ਤਪ ਏਤਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਿਂਵਾ ਲੋਕਯਸੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਤਪਸਃ ਕ੍ਸ਼ਰਣਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਪਿ ਚਿਂਤਨਾਤ੍
ਰੰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਸੁਭਾਗੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਤਪ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂ ਇधर-ਉਧਰ ਕਿਉਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਤਪਸਿ ਮੇ ਮਨੋ ਲੀਨਂ ਨਹੁषਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਨ ਮਾਂ ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਦੇਵਾਸੁਰਮਹੋਰਗਾਃ
ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਪਰ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਏਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮੇ ਮਨਸ਼੍ਚਲਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਰਂਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਏਵਮੁਤ੍ਸੁਕਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਇੰਨੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਪਰ੍ਯਯਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮਨਸੋ ਮੇ ਵਰਾਵਨੇ । ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਲਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਔਰਤ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।
ਆਯੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਹਂ ਦੇਵੈਃ ਸृष੍ਟਾ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਧਾਵਤੇ ਚੇਤ ਉਤ੍ਸੁਕਂ ਰਂਤੁਮੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਆਯੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ; ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਚਿੱਤ ਕਿਉਂ ਸਿਰਫ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ?
ਰਂਭੋਵਾਚ- ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵ ਮਹਾਭਾਗੇ ਦੇਹਰੂਪੇषੁ ਭਾਮਿਨਿ । ਵਸਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਰੂਪਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਰੰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਪਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਯਾਬਦ੍ਧੈਰਿਂਦ੍ਰਿਯੈਰੁਪਕਾਰਿਭਿਃ । ਮੋਹਪਾਸ਼ਮਯੈਰ੍ਬਦ੍ਧਸ੍ਤਥਾ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਭਾਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸਿਧ ਆਤਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਨੈਵ ਜਾਨਾਤਿ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਕੀਂ ਕਲਾਮ੍ । ਅਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਆਤ੍ਮਾ ਵੇਤ੍ਤਿ ਚ ਸੁਂਦਰਿ
ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਸਮਝ ਦੀ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਭਾਗ ਨੂੰ। ਇਹ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਿ।
ਗਚ੍ਛਂਤ੍ਯਪਿ ਮਨਸ੍ਤਾਪਮੇਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਪਾਪਮੇਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਤ੍ਯਮੇਵਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੱਚ ਵੱਲ ਹੀ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤਾਯਮਾਯੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਏਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਂਕੇਤ ਪੁਰੁषਂ ਪਾਪਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਆਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਜੇ ਉਹ ਪਾਪ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਧਿਃ ਕृਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਤ੍ਯਪਾਸ਼ੇਨ ਬਂਧਿਤਃ । ਯਦਸ੍ਯਾ ਆਯੁਪੁਤ੍ਰੋਪਿ ਭਰ੍ਤृਤ੍ਵਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਆਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਆਤ੍ਮਨਾ ਤਂ ਚ ਸੁਂਦਰਿ । ਤਦ੍ਭਾਵਸਤ੍ਯਸਂਬਂਧਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ, ਸੁੰਦਰਿ, ਉਹ ਆਪ ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯਂ ਭਾਵਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਆਯੁਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਨੈਵ ਤੇ ਦੇਵਿ ਪਤਿਂ ਜਾਨਾਤਿ ਚਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਤੇ ਆਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋਰ ਆਏ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੀ।