ਚਕ੍ਰਾਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਬਿਂਬੋਪਮਂ ਮਹਤ੍ । ਜ੍ਵਲਤਾ ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਰਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਉਖਾੜਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗੋਲ, ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ।
ਨਹੁषਾਯ ਦਦੌ ਦੇਵੋ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਕਿਲ । ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੂਲਂ ਦਦੌ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਤੇਜਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਭਾਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਸ਼ੂਲਵਰੇਣਾਸੌ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸਮਰੋਦ੍ਯਤਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ਚਾਸੌ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨੋ ਯਥਾ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਰੁਣਃ ਪਾਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਚਂਦ੍ਰ ਤੇਜਃਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਂਖਂ ਚ ਨਾਦਮਂਗਲਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ; ਵਰੁਣ ਨੇ ਵਧੀਆ ਫੰਨਾ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਵਰਗਾ ਸ਼ੰਖ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ।
ਵਜ੍ਰਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਾਪਂ ਸਮਾਰ੍ਗਣਮ੍ । ਆਗ੍ਨੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਵਾਯੂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਦਿੱਤਾ; ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਗਨਿਆਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਦਦੁਰ੍ਦੇਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਹੌਜਸੇ
ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਆਯੁਸੁਤੋ ਵੀਰੋ ਦੈਵਤੈਃ ਪਰਿਮਾਨਿਤਃ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਂਦਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਦਿਭਿਃ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਫਿਰ ਆਯੂ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਤੇ ਸਚਾਈ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਵਰਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਿਨਮ੍ । ਘਂਟਾਰਵੈਃ ਪ੍ਰਣਦਂਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਘਂਟਾਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਾਈ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਰਥੇਨ ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਨृਪਨਦਂਨਃ । ਦਿਵਿਮਾਰ੍ਗੇ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਵੈ ਕਿਲ
ਉਸ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇੰਝ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਰੋਸ਼ਨ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਪਂਸ੍ਤੇਜਸਾ ਤਦ੍ਵਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਮਸ੍ਤਕੇषੁ ਸਃ । ਜਗਾਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੇਗੇਨ ਯਥਾ ਵਾਯੁਃ ਸਦਾਗਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਦਬਦਬਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਦਾਨਵਃ ਪਾਪਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਸ੍ਵਬਲੈਰ੍ਯੁਤਃ । ਤੇਨ ਮਾਤਲਿਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਾਹਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮੰਦ ਬੁਰਾ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਤਲੀ ਰਥ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਸੌ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਮਾਨੇ ਸਮਰਾਯ ਵੀਰੇ ਨਹੁषੇ ਹਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਰਰਾਜ ਤੁਲ੍ਯੇ । ਸਕੌਤੁਕਾ ਮਂਗਲਗੀਤਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਿਜਗ੍ਮੁਰਤ੍ਰ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਜਦੋਂ ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈਆਂ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਵਰਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਰਂਭਾਦ੍ਯਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ । ਕਿਨ੍ਨਰ੍ਯਃ ਕੌਤੁਕੋਤ੍ਸੁਕ੍ਯੋ ਜਗੁਃ ਸ੍ਵਰੇਣ ਸਤ੍ਤਮ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਰੰਭਾ ਆਦਿ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਕਿਨਨਰ—all ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਉੱਤਮ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਤਥਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਰੂਪਾਲਂਕਾਰਸਂਯੁਤਾਃ । ਕੌਤੁਕਾਯ ਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਥੇ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ।
ਪੁਰਂ ਮਹੋਦਯਂ ਨਾਮ ਹੁਂਡਸ੍ਯਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਂਦਨੋਪਵਨੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਮਹੋਦਯਾ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਹੂੰਡ ਨਾਂ ਦੇ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਵਿਆ ਨੰਦਨ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਕਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਿਤੈਰ੍ਗੇਹੈਃ ਕਲਸ਼ੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਸਪਤਾਕੈਰ੍ਮਹਾਦਂਡੈਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨਂ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੱਤ ਅੰਗਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ, ਘੜਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਥੰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰੈਃ ਸੋਨ੍ਨਤੈਰ੍ਦਿਵਮਾਸ੍ਥਿਤੈਃ । ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵਨੈਸ਼੍ਚੋਪਵਨੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਸ੍ਤਡਾਗੈਃ ਸਾਗਰੋਪਮੈਃ । ਜਲਪੂਰ੍ਣੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭੈਸ੍ਤੁ ਪਦ੍ਮੈ ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਤੇ ਕਮਲ ਤੇ ਲਾਲ ਉਤਪਲ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਤ੍ਨੈਰਟ੍ਟਾਲਕਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਪਰਿਖਾਭਿਃ ਸੁਪੂਰ੍ਣਾਭਿਰ੍ਜਲੈਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਬੁਰਜਾਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਮੀਨਾਰਾਂ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸੁੱਚੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਰਤ੍ਨੈਰ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਸੁਨਾਰੀਭਿਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪੁਰੁषੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਭੈਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਭਾਵੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਮਾਨਂ ਮਹੋਦਯਮ੍ । ਰਾਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹਾਵੀਰੋ ਨਹੁषੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਪੁਰਮ੍
ਮਹੋਦਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਿਆ ਚਮਕਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਰਪ੍ਰਾਂਤੇ ਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਤਦ੍ਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਵੀਰੋ ਨਂਦਨਂ ਹਿ ਯਥਾऽਮਰਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ; ਮਹਾਨ ਬਹਾਦਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਨੰਦਨ ਬਾਗ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਥੇਨ ਸਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤੇਨ ਮਾਤਲਿਨਾ ਸਹ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸ ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰੋ ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਸਰਿਤ੍ਤਟੇ
ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥ ਸਮੇਤ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਤਾ ਰੂਪਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਗੀਤਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾ ਜਗੁਰ੍ਗੀਤੈਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਗੀਤ ਦੀ ਸੂਝ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮਾਗਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਂ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰਾਜਾਨਮਾਯੁਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਯਥਾ ਰਵਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੂਤ ਤੇ ਮਾਗਧ ਗਾਇਕ ਉਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਗੀਤਂ ਮਧੁਰਂ ਨਹੁषਃ ਕਿਨ੍ਨਰੇਰਿਤਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ ਏਕਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਗਿਆਰਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਤਦੇਵ ਗਾਨਂ ਚ ਸੁਰਾਂਗਨਾਭਿਰ੍ਗੀਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਚ ਗੀਤਕੈਰ੍ਧ੍ਰੁਵੈਃ । ਸਮਾਕੁਲਾ ਚਾਪਿ ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਸ਼ਂਭੁਪੁਤ੍ਰੀ ਪਰਿਚਿਂਤਯਾਨਾ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਉਹੀ ਗੀਤ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਧੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਧ੍ਰੁਵਾਂ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਧੀ ਉਥੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਿਆ।
ਆਸਨਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹੇਨ ਸਂਯੁਤਾ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਤਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਤਪੋਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉਠੀ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।