ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਜਗृਹੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪੋਪਮੋऽਭਵਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਓ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ ਲਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਅਸਮਾਨੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਸ੍ਯਂਦਨੋ ਦੀਯਤਾਮਸ੍ਮੈ ਨਹੁषਾਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਰਥ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।'
ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸ੍ਵਸਾਰਥਿਮ੍ । ਆਹੂਯ ਮਾਤਲਿ ਤਂ ਤੁ ਆਦਿਦੇਸ਼ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਏਨਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮੁਹ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਯਂਦਨੇਨ ਵੈ । ਸਧ੍ਵਜੇਨ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਮਾਯੁਜਂ ਸਮਰੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਕਰ, ਜੋ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਯੂ ਦਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਸ ਚੋਵਾਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਵਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਹ੍ਯਾਯੁਪੁਤ੍ਰਂ ਰਣੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੈਵ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਵਿਜਯੀ ਭਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਰਥੇਨਾਨੇਨ ਸਂਗਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, 'ਇਸ ਰਥ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਨृਪਤੀਸ਼੍ਵਰ । ਜਹਿ ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਵਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਤਂ ਹੁਂਡਂ ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਉਹ ਹੂੰਡਾ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਾਨਂਦਪੁਲਕੋਦ੍ਗਮਃ । ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।
ਦਾਨਵਂ ਸੂਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮਰੇ ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਮ ਮਾਯਾਪਚਾਰਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਠੱਗੀ ਗਈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਮਹਾਵਾਕ੍ਯੇ ਨਹੁषੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਅਥਾਯਾਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਖੁਦ ਦੇਵਤਾ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਾਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਬਿਂਬੋਪਮਂ ਮਹਤ੍ । ਜ੍ਵਲਤਾ ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਰਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਉਖਾੜਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗੋਲ, ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ।
ਨਹੁषਾਯ ਦਦੌ ਦੇਵੋ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਕਿਲ । ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੂਲਂ ਦਦੌ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਤੇਜਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਭਾਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਸ਼ੂਲਵਰੇਣਾਸੌ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸਮਰੋਦ੍ਯਤਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ਚਾਸੌ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨੋ ਯਥਾ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਰੁਣਃ ਪਾਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਚਂਦ੍ਰ ਤੇਜਃਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਂਖਂ ਚ ਨਾਦਮਂਗਲਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ; ਵਰੁਣ ਨੇ ਵਧੀਆ ਫੰਨਾ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਵਰਗਾ ਸ਼ੰਖ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ।
ਵਜ੍ਰਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਾਪਂ ਸਮਾਰ੍ਗਣਮ੍ । ਆਗ੍ਨੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਵਾਯੂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਦਿੱਤਾ; ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਗਨਿਆਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਦਦੁਰ੍ਦੇਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਹੌਜਸੇ
ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਆਯੁਸੁਤੋ ਵੀਰੋ ਦੈਵਤੈਃ ਪਰਿਮਾਨਿਤਃ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਂਦਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਦਿਭਿਃ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਫਿਰ ਆਯੂ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਤੇ ਸਚਾਈ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਵਰਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਿਨਮ੍ । ਘਂਟਾਰਵੈਃ ਪ੍ਰਣਦਂਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਘਂਟਾਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਾਈ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਰਥੇਨ ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਨृਪਨਦਂਨਃ । ਦਿਵਿਮਾਰ੍ਗੇ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਵੈ ਕਿਲ
ਉਸ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇੰਝ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਰੋਸ਼ਨ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਪਂਸ੍ਤੇਜਸਾ ਤਦ੍ਵਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਮਸ੍ਤਕੇषੁ ਸਃ । ਜਗਾਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੇਗੇਨ ਯਥਾ ਵਾਯੁਃ ਸਦਾਗਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਦਬਦਬਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਦਾਨਵਃ ਪਾਪਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਸ੍ਵਬਲੈਰ੍ਯੁਤਃ । ਤੇਨ ਮਾਤਲਿਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਾਹਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮੰਦ ਬੁਰਾ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਤਲੀ ਰਥ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਸੌ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਮਾਨੇ ਸਮਰਾਯ ਵੀਰੇ ਨਹੁषੇ ਹਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਰਰਾਜ ਤੁਲ੍ਯੇ । ਸਕੌਤੁਕਾ ਮਂਗਲਗੀਤਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਿਜਗ੍ਮੁਰਤ੍ਰ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਜਦੋਂ ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈਆਂ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਵਰਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਰਂਭਾਦ੍ਯਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ । ਕਿਨ੍ਨਰ੍ਯਃ ਕੌਤੁਕੋਤ੍ਸੁਕ੍ਯੋ ਜਗੁਃ ਸ੍ਵਰੇਣ ਸਤ੍ਤਮ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਰੰਭਾ ਆਦਿ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਕਿਨਨਰ—all ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਉੱਤਮ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਤਥਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਰੂਪਾਲਂਕਾਰਸਂਯੁਤਾਃ । ਕੌਤੁਕਾਯ ਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਥੇ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ।
ਪੁਰਂ ਮਹੋਦਯਂ ਨਾਮ ਹੁਂਡਸ੍ਯਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਂਦਨੋਪਵਨੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਮਹੋਦਯਾ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਹੂੰਡ ਨਾਂ ਦੇ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਵਿਆ ਨੰਦਨ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਕਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਿਤੈਰ੍ਗੇਹੈਃ ਕਲਸ਼ੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਸਪਤਾਕੈਰ੍ਮਹਾਦਂਡੈਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨਂ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੱਤ ਅੰਗਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ, ਘੜਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਥੰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰੈਃ ਸੋਨ੍ਨਤੈਰ੍ਦਿਵਮਾਸ੍ਥਿਤੈਃ । ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵਨੈਸ਼੍ਚੋਪਵਨੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਸ੍ਤਡਾਗੈਃ ਸਾਗਰੋਪਮੈਃ । ਜਲਪੂਰ੍ਣੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭੈਸ੍ਤੁ ਪਦ੍ਮੈ ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਤੇ ਕਮਲ ਤੇ ਲਾਲ ਉਤਪਲ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਤ੍ਨੈਰਟ੍ਟਾਲਕਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਪਰਿਖਾਭਿਃ ਸੁਪੂਰ੍ਣਾਭਿਰ੍ਜਲੈਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਬੁਰਜਾਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਮੀਨਾਰਾਂ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸੁੱਚੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।