ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਰ੍ਯਸਮਾਰਂਭੇ ਸਮਾਯਾਤਃ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਦਿਮਂ ਲੋਕਮੇਤਦਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।
ਵਾਰ੍ਤ੍ਰਘ੍ਨੀ ਚ ਨਦੀ ਕੇਨ ਨਿਰੁਕ੍ਤੇਨ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ । ਪੁਰਂਦਰਪੁਰਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਨਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਸਂਭਾਵਯਤਿ ਯੋऽਜਸ੍ਰਂ ਮਮ ਤਤ੍ਸਂਗਮਂ ਵਦ
ਵਾਰਤ੍ਰਘਨੀ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਦਰਿਆ ਦੀ ਸਦਾ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁ ਭੂਰ੍ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋऽਯਂ ਸਮਭੂਤ੍ਪੁਰਾ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਜਾ ਵੈ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਮਹਾਨ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਠਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨਾਂਕਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਸ ਤੁ ਭੀष੍ਮਾਯ ਧਰ੍ਮਿਣੇ ਜ੍ਞਾਨਰੂਪਿਣੇ । ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਤਦ੍ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਲ੍ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਾਸਵ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਪਰਾਜਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਰੇਣ ਸਂਵਿਧਮ੍ । ਅਦ੍ਰੋਹੇ ਸ ਰਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਮਮ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਵਾਰ੍ਤ੍ਰਘ੍ਨ੍ਯਾ ਸਂਗਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਅਥਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇऽਹਂ ਦੇਵਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਵਾਰਤ੍ਰਘਨਿਆ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਮਮਗਾਤ੍ਰਾਤ੍ਤੁ ਯਦ੍ਭਸ੍ਮ ਪਤਿਤਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪੀ ਤਟੇ । ਭਸ੍ਮਗਾਤ੍ਰੇਤਿ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਿਂਗਂ ਦੇਵਿ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੋ ਭਸਮ ਕਾਸ਼ਯਪੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਡਿੱਗਾ, ਉਥੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਭਸਮਗਾਤ੍ਰ ਨਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਭਸ੍ਮਗਾਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਂਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਭੂਤੇਸ਼ਵਰ, ਭਸਮਗਾਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਥਾਪਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਗਾਦਿषੁ । ਤਦਹਂ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਭੂਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਉਥੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਯਦ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਂਛਸੇ ਦੇਵ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਦਦਾਮਿ ਤੇ । ਅਨੇਨ ਵਜ੍ਰਯੋਗੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਹਨਿष੍ਯਸਿ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦਿਤਿਜਂ ਚ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਵਜ੍ਰੇਣ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਇਂਦ੍ਰੋ ਗਤਵਾਂਸ਼੍ਚਾਸੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਦਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਫਿਰ ਅਸੁਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਡੰਕੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮृਦਂਗ ਡਿਂਡਿਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭੇਰੀ ਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਲੋਭੋ ਮਹਾਨਭੂਤ
ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਡਿੰਡੀਮ, ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਜ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਲਾਲਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਬਲਵਾਨ੍ਮਘਵਾ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਜਾਯਤ੍ । ਤਮਾਵਿष੍ਟਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ऋषਯਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ੍ਤਥਾ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਘਵਾਨ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਪਛਾਣ ਲਈ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਮੀਸ਼ਾਨਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਜਯਜਯੇਤਿ ਚ । ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਰੂਪਮਾਸੀਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਭਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਧਾਈ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬੜਾ ਭਾਰੀ ਤੇ ਅਸਹਿਣਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਸਹਸਾ ਦੇਵਿ ਤਦਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ । ਅਭਵਨ੍ਯਾਨਿ ਲਿਂਗਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤਾਨਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ।
ਜ੍ਵਲਤਾਸ੍ਯੋਭਵਦ੍ਧੋਰੋ ਵੈਵਰ੍ਣ੍ਯਮਭਵਤ੍ਪਰਮ੍ । ਗਾਤ੍ਰਕਂਪਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਨ੍ਸ਼੍ਵਾਸਃ ਸੋष੍ਮਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ੍
ਤਿੱਖੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੰਗ ਬਹੁਤ ਫਿੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਰੋਮਹਰ੍षਸ਼੍ਚ ਤੀਵ੍ਰੋऽਭੂਚ੍ਛ੍ਵਾਸਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਘੋਰਾ ਉਲ੍ਕਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਕੰਬਣੀ ਹੋਈ। ਵੱਡੀ ਭਿਆਨਕ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ ਤੇ ਪਾਸੇ ਆ ਕੇ ਲੱਗੀਆਂ।
ਗृਧ੍ਰਾ ਵਟਾਃ ਸ਼੍ਯੇਨ ਕਂਕਾ ਵਚੋ ਮੁਂਚਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਬਭ੍ਰਮੁਃ
ਗਿਧ, ਵੱਟ, ਬਾਜ ਤੇ ਬਗਲੇ—all ਨੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਃ ਸ ਗਜਮਾਸ੍ਥਾਯ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਃ । ਵਜ੍ਰੋਦ੍ਯਤਕਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਮਾਸਦਤ੍
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਆਪਣੀ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆਇਆ।
ਅਮਾਨੁषਮਥੋ ਨਾਦਂ ਸ ਮੁਮੋਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵृਤ੍ਰਾਸੁਰਸ੍ਯ ਯਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਮਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਅਜੀਬ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਛੱਡੀ। ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਜ੍ਰਃ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੋ ਮਹਾਨ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਟੇ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯਮਪਾਤਯਤ੍
ਉਹ ਵਜਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਾਦਃ ਸਮਭਵਤ੍ਪੁਨਰੇਵ ਸਮਂਤਤਃ । ਵृਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਯਂਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਹੋਈ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ੍ਤੁ ਮਹਤੀ ਇਂਦ੍ਰ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਪਾਤ ਹ । ਵृਤ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦਾਨਵੇਸ਼ਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਮਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦੇਵਦਾਨੀਂ ਤਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਅਥ ਵृਤ੍ਰਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਤੇਜ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇਜ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮਹਾਘੋਰਾ ਰੌਦ੍ਰ ਲੋਕਭਯਂਕਰੀ । ਕਰਾਲਵਦਨਾ ਸਾ ਚ ਵਿਕृਤਾ ਕृष੍ਣਪਿਂਗਲਾ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲਿਆ ਸੀ।
ਕਪਾਲਮਾਲਿਨੀ ਚੈਵ ਸੁਕृਸ਼ਾ ਨਗਨਂਦਿਨਿ । ਰੁਧਿਰਾਕ੍ਤਾ ਚ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਮੀਨਗਂਧਾਤਿਭੀषਣਾ
ਉਹ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਪਤਲੀ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਥੜੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਮੱਛੀ ਦੀ ਬੂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਸਾਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਿ ਤਾਦृਗ੍ਰੂਪਾ ਭਯਾਵਹਾ । ਇਂਦ੍ਰਮਨ੍ਵੇषਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵੈ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੇ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਐਸੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਿਰ੍ਧਾਵਤੀ ਤਤਃ ਸਾ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮਹੌਜਸਮ੍ । ਕਂਠੇ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਂ ਸੁਲਗ੍ਨਾ ਸਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੌੜੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਗਲਾ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ।