ਆਯੋਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ । ਸੁਖਿਨਂ ਪਿਤਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰੇਗਾ; ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਥਨਂ ਸ਼ੁਭੇ । ਦੁਃਖਂ ਸ਼ੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਖੇਨ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਯ
ਇਹ ਸਾਰਾ, ਹੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਦੁੱਖ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਛੱਡ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਲ ਮੁੜੋ।
ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਕਦਾ ਹ੍ਯੇष੍ਯਤਿ ਮੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਵਿਹਿਤੋ ਦੈਵਤੈਰ੍ਯਦਿ । ਸਤ੍ਯਂ ਵਦ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਮਮ ਸੌਖ੍ਯਂ ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਯ
ਆਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੋਂ ਆਵੇਗਾ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਓ।
ਵਿਦ੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਅਚਿਰਾਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਂਦਰਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਥ ਗਂਧਰ੍ਵੋ ਵਿਬੁਧਾਲਯਮ੍
ਵਿਦਵਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ, ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਗੰਧਰਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ ਸਾ ਚ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਹਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਲੋਭਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਥੇ, ਆਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਲੋਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਾਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ ਨਵਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ, ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨੌਂ-ਸੌ-ਨੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਸ ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਸ਼ਿष੍ਠਂ ਤਪਤਾਂਵਰਮ੍ । ਸਮੁਤ੍ਸੁਕੋ ਗਂਤੁਕਾਮੋ ਨਹੁषੋ ਦਾਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾਨਵ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸ਼ਿष੍ਠਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯੈਨਮਾਯੁਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਹਨ, ਨੇ ਨਹੁਸ਼, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਆਕਾਸ਼ੇ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵੈ ਦੁਂਦੁਭੀਨ੍ਮੁਦਾ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਚ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਡੁੰਨਬੀਆਂ ਵਜਾਈਆਂ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਦੇਵਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਮਾਗਤਃ । ਦਦੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੂਰ੍ਯਤੇਜੋਪਮਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦ੍ਰ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਦਿੱਤੇ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਜਗृਹੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪੋਪਮੋऽਭਵਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਓ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ ਲਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਅਸਮਾਨੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਸ੍ਯਂਦਨੋ ਦੀਯਤਾਮਸ੍ਮੈ ਨਹੁषਾਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਰਥ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।'
ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸ੍ਵਸਾਰਥਿਮ੍ । ਆਹੂਯ ਮਾਤਲਿ ਤਂ ਤੁ ਆਦਿਦੇਸ਼ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਏਨਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮੁਹ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਯਂਦਨੇਨ ਵੈ । ਸਧ੍ਵਜੇਨ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਮਾਯੁਜਂ ਸਮਰੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਕਰ, ਜੋ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਯੂ ਦਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਸ ਚੋਵਾਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਵਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਹ੍ਯਾਯੁਪੁਤ੍ਰਂ ਰਣੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੈਵ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਵਿਜਯੀ ਭਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਰਥੇਨਾਨੇਨ ਸਂਗਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, 'ਇਸ ਰਥ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਨृਪਤੀਸ਼੍ਵਰ । ਜਹਿ ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਵਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਤਂ ਹੁਂਡਂ ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਉਹ ਹੂੰਡਾ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਾਨਂਦਪੁਲਕੋਦ੍ਗਮਃ । ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।
ਦਾਨਵਂ ਸੂਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮਰੇ ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਮ ਮਾਯਾਪਚਾਰਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਠੱਗੀ ਗਈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਮਹਾਵਾਕ੍ਯੇ ਨਹੁषੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਅਥਾਯਾਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਖੁਦ ਦੇਵਤਾ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਾਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਬਿਂਬੋਪਮਂ ਮਹਤ੍ । ਜ੍ਵਲਤਾ ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਰਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਉਖਾੜਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗੋਲ, ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ।
ਨਹੁषਾਯ ਦਦੌ ਦੇਵੋ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਕਿਲ । ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੂਲਂ ਦਦੌ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਤੇਜਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਭਾਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਸ਼ੂਲਵਰੇਣਾਸੌ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸਮਰੋਦ੍ਯਤਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ਚਾਸੌ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨੋ ਯਥਾ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਰੁਣਃ ਪਾਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਚਂਦ੍ਰ ਤੇਜਃਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਂਖਂ ਚ ਨਾਦਮਂਗਲਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ; ਵਰੁਣ ਨੇ ਵਧੀਆ ਫੰਨਾ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਵਰਗਾ ਸ਼ੰਖ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ।
ਵਜ੍ਰਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਾਪਂ ਸਮਾਰ੍ਗਣਮ੍ । ਆਗ੍ਨੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਵਾਯੂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਦਿੱਤਾ; ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਗਨਿਆਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਦਦੁਰ੍ਦੇਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਹੌਜਸੇ
ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਆਯੁਸੁਤੋ ਵੀਰੋ ਦੈਵਤੈਃ ਪਰਿਮਾਨਿਤਃ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਂਦਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਦਿਭਿਃ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਫਿਰ ਆਯੂ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਤੇ ਸਚਾਈ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਵਰਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਿਨਮ੍ । ਘਂਟਾਰਵੈਃ ਪ੍ਰਣਦਂਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਘਂਟਾਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਾਈ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਰਥੇਨ ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਨृਪਨਦਂਨਃ । ਦਿਵਿਮਾਰ੍ਗੇ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਵੈ ਕਿਲ
ਉਸ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇੰਝ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਰੋਸ਼ਨ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਪਂਸ੍ਤੇਜਸਾ ਤਦ੍ਵਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਮਸ੍ਤਕੇषੁ ਸਃ । ਜਗਾਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੇਗੇਨ ਯਥਾ ਵਾਯੁਃ ਸਦਾਗਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਦਬਦਬਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਗਿਆ।