ਤਾਮੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਦ੍ਯੈਵ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮਾਂਸਮਾਯੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਂਦਰਿ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ ਆਯੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀਏ।'
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੋਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਨਵਜਾਤ ਬੱਚੇ, ਨਹੁਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦ ਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਤ੍ਯਸਂਸ੍ਥਾ ਸਾ ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤਾ ਪੁਨਃ । ਤਪ ਏਵ ਮਯਾ ਤਪ੍ਤਂ ਮਨਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਵੈ । ਆਯੁਸੁਤਸ਼੍ਚਿਰਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯੇਨੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਮਨ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਆਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਇਤੋ ਗਚ੍ਛ ਦੁਰਾਚਾਰ ਯਦਿ ਜੀਵਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਪ੍ਸ੍ਯੇ ਪੁਨਰੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣਿਤਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੂਦੇਨ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਏਤਾਮਨ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯ
ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੱਭ।'
ਸੂਦੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ ਹੁਂਡਃ ਪਾਪਚੇਤਨਃ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਸੋਈਏ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਦੈਤ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਨੈਵ ਜਾਨਾਤਿ ਦਾਸ੍ਯਾ ਸੂਦੇਨ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਵृਤ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਵਰਤਾਓ ਸਮੇਤ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ ਸਾ ਚ ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਕਿਲ । ਦੁਃਖਸ਼ੋਕੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਕृਸ਼ੀਭੂਤਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ; ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਔਰਤ ਸੁੱਕ ਗਈ।
ਚਿਂਤਯਂਤੀ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਂਤਂ ਤਂ ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਕਿਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵੈ ਦੈਤ੍ਯਾ ਉਪਾਯੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ; ਦੈਤ ਵੀ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਯਜ੍ਞਾਃ ਸਦਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਉਦ੍ਯਮੇਨਾਪਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਦਨੁਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਾਨਾਭਾਵੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਾਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਜਤਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਯੋਪਾਯੇਨ ਯੋਗੇਨ ਹृਤਾਹਂ ਪਾਪਿਨਾ ਪੁਰਾ । ਤਥਾ ਸ ਘਾਤਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਆਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਾਇਆ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜਰੀਏ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਪਾਪੀ ਵੱਲੋਂ ਚੱਕੀ ਗਈ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਯੁ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਭਵਿਤਾਰਮਨਾਮਯਮ੍ । ਉਦ੍ਯਮੇਨਾਪਿ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਕਿਂ ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵਾ ਨ ਵਾ
ਉਸ ਨੂੰ, ਦਿਵਿਆ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਸਰ ਰਹਿਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਤਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂ ਵਾ ਸ ਉਦ੍ਯਮਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਿਂ ਵਾ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਜਂ ਫਲਮ੍ । ਭਾਵਿਭਾਵਃ ਕਥਂ ਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ਤਤੋ ਵੇਦਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤਿ
ਕੀ ਜਤਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਜਾਂ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ? ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਟ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਵੇਦ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषੋ ਭਾਵਿਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸ ਕਥਂ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਏਵਮੇਵਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਚਿਂਤਯਂਤੀ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖਾਸ ਭਾਗ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਰ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ।
ਕਿਨ੍ਨਰੋ ਵਿਦ੍ਵਰੋ ਨਾਮ ਬृਹਦ੍ਵਂਸ਼ੋਮਹਾਤਨੁਃ । ਸਨਾਭ੍ਯੋਰ੍ਧਨਰਃ ਕਾਯਃ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇੱਕ ਕਿਨਨਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਦਵਰ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਾਬੀ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖਾ ਸੀ, ਪੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਭੁਜੋ ਵਂਸ਼ਹਸ੍ਤਸ੍ਤੁ ਹਾਰਕਂਕਣਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਚਾਗਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਟੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਾਰ ਤੇ ਕੰਗਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਨਿਰਾਨਂਦਾਂ ਸ ਸੁਤਾਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਹਿ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚਿਂਤਸੇ ਦੇਵਿ ਵਿਦ੍ਵਰਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਚਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਦੁਖੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਵਿਦਵਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕਿਨ੍ਨਰਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੈਃ । ਦੁਃਖਮੇਵਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਯਾ ਨਹੁषਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਕਿਨਨਰ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ; ਨਹੁਸ਼ ਲਈ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ।'
ਹੁਂਡੇਨ ਪਾਪਚਾਰੇਣ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਕृਤਮੇਵਾਖਿਲਂ ਕਰ੍ਮ ਹृਤਸ਼੍ਚਾਯੁਸੁਤਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਹੁੰਢ ਨੇ ਮਕਰ ਤੇ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੀ ਮਾਰ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਤੇ ਆਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਨ।
ਸ ਤੁ ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਦੇਵੈਰੁਪਾਯੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ । ਹੁਂਡ ਏਵਂ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਆਯੁਪੁਤ੍ਰੋ ਹृਤੋ ਮਯਾ
ਪਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ; ਹੁੰਢ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਆਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੈਂ ਲੈ ਗਿਆ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਇਤਿ ਜਾਨਾਤਿ ਵੈ ਸ਼ੁਭੇ । ਭਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਹਿ ਗਤੋਸੌ ਦਾਨਵੋऽਧਮਃ
'ਉਹ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ,' ਇਉਂ ਉਹ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਨ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਦਾ ਦਾਨਵ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵੇਨਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤੇਨੈਵ ਤਵ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ ਜੀਵਤਿ
ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਪਤੀ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਬਲੇਨੈਵ ਯੇषਾਮਾਯੁਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗੇ ਨਾਸ਼ਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਘਾਤਕਾਃ
ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਈ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਕਮਾਈ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਪਾਪਾਃ ਪਰਤੇਜੋਵਿਦੂषਕਾਃ । ਤੇषਾਂ ਯਸ਼ੋਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਪਂਚਂਤਿ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਰੋਂਦਣ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਵਿਧੈਰੁਪਾਯੈਸ੍ਤੇ ਵਿषਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਭਿਸ੍ਤਤਃ । ਹਂਤੁਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਸਦਕਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਲੋਕ ਜ਼ਹਿਰ, ਹਥਿਆਰ ਆਦਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਪਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਹੁਂਡਾਦ੍ਯਾ ਮੋਹਨਸ੍ਤਂਭਨਾਦਿਭਿਃ । ਪੀਡਯਂਤਿ ਮਹਾਪਾਪਾ ਨਾਨਾਭੇਦੈਰ੍ਬਲਾਵਿਲੈਃ
ਪਾਪੀ ਜਾਦੂਗਰ ਆਦਿ, ਮੋਹ ਪਾ ਕੇ, ਜਾਦੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਤੇ ਜ਼ੋਰ-ਜਬਰ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੋਗੇਣ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤੇਨ ਹਿ । ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪੁਣ੍ਯਵਂਤਂ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੈਫਲ੍ਯਂ ਯਾਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਉਪਾਯਾਃ ਪਾਪਿਨਾਂ ਸ਼ੁਭੇ । ਯਂਤ੍ਰਤਂਤ੍ਰਾਣਿ ਮਂਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਵਿषਬਂਧਨਾਃ
ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਜਾਦੂ, ਤੰਤਰ, ਮੰਤਰ, ਹਥਿਆਰ, ਅੱਗ, ਜ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਯਂਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਕਰ੍ਤਾਰੋ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਸ ਵੈ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍
ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਰੱਬੀ ਪੂਣ ਨਾਲ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਦ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਯੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਚਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਮੇਵ ਤੁ
ਵਿਰਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਪ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਪੂਣ ਦੇ ਜਥੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।