ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ ਤੇਪੇ ਤਪਃ ਪਰਮਦੁष੍ਕਰਮ੍ । ਕਦਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪੁਤ੍ਰਮਿਂਦੁਮਤੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰਿ ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਕਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ ਇੰਦੁਮਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ?
ਨਾਹੁषਂ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਹृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਦਾਨਵੈਃ । ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨਿਰਾਲਂਬਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਤਨਯਾ ਵਰਾ
ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ ਬਾਲਾ ਆਯੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਰਣਾਤ੍ । ਅਨੇਨਾਪਿ ਕਦਾ ਸਾ ਹਿ ਸਂਗਤਾ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰਿ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਆਯੁ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਕਦੋਂ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗੀ?
ਏਵਂ ਸਾਂਸਾਰਿਕਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਿਵਿ ਚਾਰਣਭਾषਿਤਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਹੁषੋ ਵਿਭ੍ਰਮਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰੀ ਗੱਲ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ ਕਹੀ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਵਨ੍ਯਮਾਦਾਯ ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਵਨ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਸ਼ਿष੍ਠਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਉਹ ਸਮਾਨ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟੋਭੂਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਿਤਕਂਧਰਃ । ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਵਸ਼ਿष੍ਠਂ ਤਪਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਗਵਞ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮਪੂਰ੍ਵਂ ਚਾਰਣੇਰਿਤਮ੍ । ਏष ਵੈ ਨਹੁषੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਆਯੁਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਯੋਜਿਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਅਨੋਖੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਜੋ ਚਾਰਣ ਨੇ ਕਹੀ। ਇਹ ਨਹੁਸ਼ ਨਾਮ ਦਾ ਆਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਸੁਦੁਃਖੈਸ੍ਤੁ ਇਂਦੁਮਤ੍ਯਾ ਹਿ ਦਾਨਵੈਃ । ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਤਨਯਾ ਬਾਲਾ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍
ਇੰਦੁਮਤੀ ਮਾਂ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਧੀਰਸ੍ਯ ਨਹੁषਸ੍ਯੇਤਿ ਵੈ ਗੁਰੋ । ਏਵਮਾਭਾषਿਤਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਹ ਧੀਰ ਨਹੁਸ਼ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਜੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ।
ਕੋਸਾਵਾਯੁਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਾਸਾ ਤ੍ਵਿਂਦੁਮਤੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ ਕਾਸਾ ਨਹੁषੇਤਿ ਕ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਆਯੁ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ? ਇੰਦੁਮਤੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ? ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰਿ ਕੌਣ ਹੈ? ਨਹੁਸ਼ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਜਾਤਂ ਤਦ੍ਭਵਾਂਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਅਨ੍ਯਃ ਕੋਪਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਤ੍ਰਾਸੌ ਨਹੁषੇਤਿ ਚ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਵਾਲ ਉਠਿਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਇਹ ਨਹੁਸ਼ ਤੇ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਤ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਰਣਾਂਤਰਮੇਵ ਹਿ । ਵਸ਼ਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਆਯੁ ਰਾਜਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪੋ ਬਲੀ
ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਵੀ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਯੁ ਸੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਇਂਦੁਮਤੀ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਰੂਪਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਤਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਾਨ੍ਵੈ ਗੁਣਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਇੰਦੁਮਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜਨਮੇ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰ।
ਆਯੁਨਾ ਰਾਜਰਾਜੇਨ ਸੋਮਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਭੂषਣਮ੍ । ਹਰਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਗੁਣਰੂਪੈਰਲਂਕृਤਾ
ਆਯੁ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਾ ਦੀ ਧੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਗੁਣ ਤੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ—
ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸੁਭਗਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ । ਤਸ੍ਯ ਹੇਤੋਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨਿਰਾਲਂਬਾ ਤਪੋਵਨੇ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸ਼ੋਕਸੁੰਦਰੀ ਸੀ, ਨਸੀਬਵਾਨ ਤੇ ਮੋਹਣੀ, ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਾਨ੍ਸृष੍ਟੋ ਧਾਤ੍ਰਾ ਯੋਗੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ । ਗਂਗਾਯਾਸ੍ਤੀਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ, ਧਾਤਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।
ਹੁਂਡਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੋ ਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਕਾਕਿਨੀਂ ਸਤੀਮ੍ । ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤੀਂ ਚ ਸੁਭਗਾਂ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਉਥੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੁੰਡ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ, ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਤਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਖ ਕੇ—
ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਾਂ ਕਾਮਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਤਾਂ ਬਭਾषੇऽਨ੍ਤਿਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵੇਤਿ ਚ
ਜੋ ਰੂਪ, ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ।'
ਏਵਂ ਸਾ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਮਾ ਹੁਂਡ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਮਾ ਜਲ੍ਪਸ੍ਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਹੇ ਹੁੰਡ, ਜਬਰ ਨਾ ਕਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਐਸਾ ਨਾ ਬੋਲ।'
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਪਰਭਾਰ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਦੈਵੇਨ ਮੇ ਪੁਰਾ ਸृष੍ਟ ਆਯੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੀਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਆਯੁ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਨਹੁषੋ ਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਦੇਵਦਤ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਅਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
'ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨਹੁਸ਼ ਨਾਮ ਦਾ ਜਨਮ ਲੈਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਹੀ ਕਰੇਗਾ।'
ਤਤਃ ਸ਼ਾਪ੍ਰਂ ਪਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਭਸ੍ਮੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਮਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
'ਫਿਰ ਮੈਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।' ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ—
ਵ੍ਯਾਜੇਨਾਪਿ ਹृਤਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਣੀਤਾ ਨਿਜਮਂਦਿਰੇ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਸੌ ਦਾਨਵਾਧਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਿਕਰਮ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਨਹੁषਸ੍ਯੈਵ ਹਸ੍ਤੇਨ ਤਵ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਅਜਾਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਸਂਜਾਤਾ ਵਦਸੇ ਤ੍ਵਂ ਯਥੈਵ ਤਤ੍
'ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ।'
ਸ ਤ੍ਵਮਾਯੁਸੁਤੋ ਵੀਰ ਹृਤੋ ਹੁਂਡੇਨ ਪਾਪਿਨਾ । ਸੂਦੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਮਮ ਚਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਆਯੁ ਦਾ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਪੀ ਹੁੰਡ ਵਲੋਂ ਉਠਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਰਸੋਈਏ ਤੇ ਦਾਸੀ ਨੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਭੇਜਿਆ।
ਭਵਂਤਂ ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰਣਕਿਨ੍ਨਰੈਃ । ਯਤ੍ਤੁ ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਵਤ੍ਸ ਮਯਾ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਾਰਣ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਜਹਿ ਤਂ ਪਾਪਕਰ੍ਤਾਰਂ ਹੁਂਡਾਖ੍ਯਂ ਦਾਨਵਾਧਮਮ੍ । ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤੀਮਸ਼੍ਰੂਣਿ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਯ
ਉਸ ਪਾਪੀ ਕਰਤਾਰ, ਹੁੰਡ ਨਾਮਕ ਨਿਕਰਮ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨੂੰ ਪੋਂਛ ਲੈ।
ਇਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਗਂਗਾਤੀਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਂ ਤਂ ਕਾਰਾਗृਹਾਤ੍ਸਮਾਨਯ
ਇਥੋਂ ਜਾ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੈਦਖਾਨੇ ਤੋਂ ਲਿਆਉ।
ਅਸ਼ੋਕਸੁਂਦਰੀ ਯਾਹਿ ਤਸ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਸ੍ਵ ਹਿ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਹਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਅਸ਼ੋਕ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੂੰ ਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹੀ ਸੀ।
ਆਭਾष੍ਯ ਨਹੁषਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਨਹੁਸ਼ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।