ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਕੇਨ ਮੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋਪੇਤੋ ਹृਤੋ ਬਾਲਃ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਰੋਲਾ ਪਾ ਕੇ ਰੋ ਦਿੱਤਾ: 'ਕਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸੋਹਣਾ, ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤ ਲੈ ਗਿਆ?'
ਤਪਸਾ ਦਾਨਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਨਿਯਮੈਰ੍ਦੁष੍ਕਰੈਃ ਸੁਤਃ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹਿ ਮਯਾ ਵਤ੍ਸ ਕष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣੈਃ ਪੁਨਃ
'ਤਪ, ਦਾਨ, ਯਜ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਪੁੱਤ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਕਠਿਨਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।'
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੇਣ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸਂਤੁष੍ਟੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਦਤ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹृਤਃ ਕੇਨ ਰੁਰੋਦ ਕਰੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ
'ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਪੁੱਤ—ਕਿਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ? ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।'
ਹਾ ਪੁਤ੍ਰ ਵਤ੍ਸ ਮੇ ਤਾਤ ਹਾ ਬਾਲਗੁਣਮਂਦਿਰ । ਕ੍ਵਾਸਿ ਕੇਨਾਪਨੀਤੋਸਿ ਮਮ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
'ਹਾਏ ਪੁੱਤ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਮੇਰਾ ਲਾਡਲਾ, ਬਾਲ-ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ! ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ? ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।'
ਸੋਮਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਭੂषਣੋਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕੇਨ ਤ੍ਵਮਪਨੀਤੋਸਿ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
'ਤੂੰ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ?'
ਰਾਜਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸਂਪੂਰ੍ਣਃ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਕੇਨਾਦ੍ਯਾਪਹृਤੋ ਵਤ੍ਸਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
'ਰਾਜਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਪਿਆਰੇ? ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?'
ਸ੍ਫੁਟਂ ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਕਰ੍ਮ ਹ੍ਯਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਨ੍ਯਾਸਨਾਸ਼ਃ ਕृਤਃ ਕਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਹृਤੋ ਮਮ
'ਮੈਂ ਸਾਫ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਕਿਸ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਟੋੜਿਆ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਲੈ ਗਿਆ?'
ਕਿਂ ਵਾ ਛਲਂ ਕृਤਂ ਕਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਪਾਪਯਾ । ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਦੁਃਖਮਨੁਭੁਂਜਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
'ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹੁਣ ਭੋਗ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।'
ਰਤ੍ਨਾਪਹਾਰਿਣੀ ਜਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਰਤ੍ਨਂ ਹृਤਂ ਮਮ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੈਵੇਨ ਮੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਨੌਪਮ੍ਯ ਗੁਣਾਕਰਃ
'ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚੋਰ ਬਣੀ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ-ਰਤਨ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਮੇਰਾ ਅਨੁਪਮ, ਦੇਵਤਾਈ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਖਜਾਨਾ ਖੋ ਲਿਆ।'
ਕਿਂ ਵਾ ਵਿਤਰ੍ਕਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਫਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਨ੍ਵਿਤਂ ਭृਸ਼ਮ੍
'ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਕਿਂ ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਵਿਰੋਧਸ਼੍ਚ ਕृਤੋ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰੇ ਮਯਾ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਭੁਂਜਾਮਿ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮੀਦृਸ਼ਮ੍
'ਸ਼ਾਇਦ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਸੀ—ਹੁਣ ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਯਾਚਮਾਨਸ੍ਯ ਚੈਵਾਗ੍ਰੇ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ । ਕਿਂ ਵਾਪਿ ਨਾਰ੍ਪਿਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਵ੍ਯਾਹृਤੀਭਿਰ੍ਹੁਤਂ ਦ੍ਵਿਜੈਃ
'ਸ਼ਾਇਦ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ।'
ਏਵਂ ਸੁਦੇਵਮਾਨਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੋਸ੍ਤਨਯਾ ਤਦਾ । ਇਂਦੁਮਤੀ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ੋਕੇਨ ਕਰੁਣਾਕੁਲਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਇੰਦੁਮਤੀ, ਗਹਿਰੀ ਦੁਖ ਤੇ ਕਰੁਣਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਪਤਿਤਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਸ਼ੋਕਾਦ੍ਵਿਹ੍ਵਲਤ੍ਵਂ ਗਤਾ ਸਤੀ । ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਨ੍ਮੁਂਚਮਾਨਾ ਸਾ ਵਤ੍ਸਹੀਨਾ ਯਥਾ ਹਿ ਗੌਃ
ਉਹ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਡੋਲ ਗਈ, ਲੰਮੇ ਸੁਆਸ ਲੈਂਦੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਤੋਂ ਵੰਢੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ।
ਆਯੂ ਰਾਜਾ ਸ ਸ਼ੋਕੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਬਾਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹृਤਂ ਤਂ ਤੁ ਧੈਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਰਾਜਾ ਆਯੂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਲੈ ਗਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧੀਰਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਫਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦਾਨਸ੍ਯ ਵੈ ਫਲਮ੍ । ਯਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਹृਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਗਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਰਂ ਮੇ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ । ਅਜੇਯਂ ਚ ਜਯੋਪੇਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ: ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਅਜੈ, ਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪੁੱਤਰ।
ਤਸ੍ਯ ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਕਥਂ ਵਿਘ੍ਨੋ ਹ੍ਯਜਾਯਤ । ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਰਾਜਾ ਦੁਃਖਿਤਃ ਪ੍ਰਾਰੁਦਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਵਰ ਦੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਗਈ? ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਣ ਲੱਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਨਾਹੁषਾਖ੍ਯਾਨੇ षਡਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚਯਵਨ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਤੇ ਨਾਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਛੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਅਥਾਸੌ ਨਾਰਦਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਾਯੁਰਾਜਾਨਮਾਗਤਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਕਥਯਾਮਾਸ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ੋਚਸੇ
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆਯੂ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ। ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਗਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਪੁਤ੍ਰਾਪਹਰਣਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਜਾਤਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ
ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਅ攀ਹਰਣ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬੁਧੀਮਾਨ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਗਮ ਨਾ ਕਰੋ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਗੁਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਯੁਤਃ । ਸਰ੍ਵਕਲਾਭਿਸਂਪੂਰ੍ਣ ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਸੁਤਃ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ।
ਯੇਨਾਪ੍ਯਪਹृਤਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਬਾਲੋ ਦੇਵਗੁਣੋਪਮਃ । ਆਤ੍ਮਗੇਹੇ ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਲੋ ਨੀਤੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੈ ਗਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਂਤਂ ਸ ਵੈ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ ਤ੍ਵਾਮਭ੍ਯੇष੍ਯਤੇ ਭੂਪ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਸੁਤਯਾ ਸਹ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਇਂਦ੍ਰੋਪੇਂਦ੍ਰਸਮਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਇਂਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸੋऽਪਿ ਨਿਜੈਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਪਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜ ਭੋਗੇਗਾ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਾਯੁਂ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਜਗਾਮ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਸਾਨੁਗਸ੍ਯ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਆਯੂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਚਾਨਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਨਾਰਦੇ ਦੇਵਸਂਮਿਤੇ । ਆਯੁਰਾਗਤ੍ਯ ਤਾਂ ਰਾਜ੍ਞੀਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਯੂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੇਣ ਯੋ ਦਤ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੇਵਵਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ ਵੈ ਰਾਜ੍ਞਿ ਕੁਸ਼ਲ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਸੀ, ਰਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨਾਪ੍ਯਸੌ ਹृਤਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਗੁਣੋ ਮੇ ਵਰਾਨਨੇ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁਨਰੇਵਾਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਭਾਵੇਂ ਮੇਰਾ ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਗਿਆ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀਏ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ।
ਇਤ੍ਯਾਹ ਨਾਰਦੋ ਭਦ੍ਰੇ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਸ਼ੋਕਮੇਵ ਚ । ਤ੍ਯਜ ਚੈਨਂ ਮਹਾਮੋਹਂ ਕਾਰ੍ਯਧਰ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਕਰਤਬ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।'